Vandaag werd ik wakker gemaakt door een SMS berichtje van mijn buurmeisje die terug is was vakantie. Of ik even beneden wilde komen. Had mijn hoofd nog niet terug gelegd op mijn kussen, of werd al weer gebeld door deze zelfde persoon. Wederom of ik even beneden wilde komen, omdat de auto van de buurman (haar vader min of meer) niet wilde startten. Daarop maar aangekleed en naar beneden gelopen. De auto wilde niet lopen en zo moesten en naar de juwelier en de dokter. Goed... heb even mijn auto gepakt en met ze rond gereden. Bij thuis komst moest ik mee voor de koffie. Zo gezegd zo gedaan...
"Peter, we gaan morgen trouwen en willen dat je erbij bent"... Daar stond ik dan met m'n mond vol tanden. Gefeliciteerd! Het blijkt nu ook maar een kleine aangelegenheid te worden. Als vriend van de famile en gezien als gezinslid, moet ik komen. Een vriend van de bruidegom en zijn vrouw komen tevens ook als getuigen. Als ik nou druk was geweest had ik niet eens kunnen komen...
Ben zelf niet zo van het moeten trouwen. Ben benieuwd of deze mening na morgen nog sterker is geworden of niet.
"Peter, we gaan morgen trouwen en willen dat je erbij bent"... Daar stond ik dan met m'n mond vol tanden. Gefeliciteerd! Het blijkt nu ook maar een kleine aangelegenheid te worden. Als vriend van de famile en gezien als gezinslid, moet ik komen. Een vriend van de bruidegom en zijn vrouw komen tevens ook als getuigen. Als ik nou druk was geweest had ik niet eens kunnen komen...
Ben zelf niet zo van het moeten trouwen. Ben benieuwd of deze mening na morgen nog sterker is geworden of niet.