Vandaag moet ik er dan toch echt in gaan geloven... mijn dierbaarste bezit word overgedragen aan m'n ouders. De eerste keer dat ik m'n auto kwijt raakte, voelde het alsof er een deel van mij weg ging. Op dat moment dacht ik, ja... dit was mijn eerste dus daarom zou ik me wel zo voelen. Nu heb ik het gevoel weer... Minder erg, omdat ik hem toch kan blijven zien en kan meenemen als ik zou willen. Toch wel vreemd als je je vrijheid weer een beetje kwijt raakt. In mijn gedachten blijft hij stiekem toch nog wel van mij...
Weet echt niets te schrijven de laatste dagen. Tijd voor vakantie. Het kan me niet snel genoeg komen.