Gisteren avond weer boodschappen wezen doen. Op een bepaald gedeelte van de straat waar ik langs moet staan altijd CD verkopers. Ze staan er dan met een doosje cd’s of DvD’s om die te verkopen. Altijd proberen ze precies mij iets aan de smeren, omdat ik een buitenlander ben. Ze zouden intussen moeten weten dat ik niets koop van ze, maar goed.
Waar ik me over verbaas is, hoe snel ze films hier illegaal op de markt krijgen. Hoe ze het doen weet ik niet, maar het gaat zo vlug. Zo kon ik gisteren de DvD “Die another day” – de nieuwste James Bond film – hier al kopen! Deze is – voor zover ik weet - net in première gegaan en ligt hier nu al in de schappen. Vraag niet naar de kwaliteit natuurlijk, maar het ligt er al wel weer.
Iedere dag als ik hier op straat loop word ik nagekeken. Het maakt niet uit wat ik doe en waar ik loop. Ik blijf een interessant object dat meters lang nagekeken word. Soms is het zo erg dat mensen stoppen met wat ze aan het doen zijn, zich omdraaien om mij verder te volgen. Soms roepen ze je na… “”, oftewel “wit spook”. Normaal gesproken zou je er aan gewend moeten raken, maar het wil me maar niet lukken. Iedere keer als ik weer een straat in loop voel ik al die ogen op me gericht of ik nou wil of niet.
Soms zou je wensen dat je thuis was… thuis door de straten loopt zoals ieder ander. Niet constant nagekeken en nageschreeuwd worden. Ook geen bedelaars achter je aan die niet van ophouden weten… Gewoon, lekker normaal en misschien wel net zo anoniem als ieder ander.
Vandaag drie rustige lessen gehad. De eerste was weer hier in de flat en de andere twee op school. Alle drie korte lessen van slechts 20 minuten.Blijf erbij dat het te weinig is, maar er is niets aan te doen ben ik bang.
Persoonlijk vind ik overigens dat de kinderen in 1 week tijd veel te weinig leren. Soms geef ik twee weken lang les in precies hetzelfde, omdat de les erna nog steeds niet gedaan is. Maakt het lesgeven voor mij, als niet leraar, er niet makkelijker op. M’n creativiteit laat me op dat moment snel in de steek en ga dan maar weer over in de spelletjes spelen. De kinderen vinden dit toch het leukst. Merk anders ook wel dat de kinderen niet bepaald zin hebben, om de les die ze al twee weken lang leren, nog een keer moeten doen.
Schreeuwen Klas B4 heeft een student, inmiddels wel aardig fan van me lijkt te zijn geworden. Heb inmiddels volgens mij dan ook al meer dan één keer over “my friends” geschreven. Ondanks dat ik hem regelmatig zie, weet hij me iedere keer weer met iets nieuws te verbazen.
Liep vandaag vanuit school terug naar de bus. Op het moment dat ik op het schoolplein liep hoorde ik opeens een luid geschreeuw, “Peter!”. Kijk achter me en zag in eerste instantie niets. Opeens zie ik in m’n ooghoek iemand zwaaien. Daar stond hij dan, op de tweede verdieping. Vanaf de tweede verdieping riep hij me na. Hij had het raam van de klas geopend en stond vanuit de klas te zwaaien! Nadat ik terug gezwaaid had deed hij het raam weer dicht en ging naar binnen. Ik heb een echte fan!
Vanavond is er weer een bespreking. Ga toch nog maar een keer aanhalen dat ik niet blij ben met het feit dat ik soms alleen voor de klas sta. De kinderen begrijpen mij vaak niet en heb dus een lerares nodig die me vertaald. Merk echter de laatste tijd dat de leraressen meer en meer afwezig zijn in sommige lessen en/of soms gewoon weg geroepen worden.
Zo ook vandaag. Stond voor de klas en opeens komt de hoofd van de school binnen. Deze vroeg de lerares mee te komen, want ze wilde iets bespreken. Daar sta je dan… je maakt je les af maar dan. Als je iets probeert uit te leggen snappen ze het niet en zit je gewoon vast. Je kunt ze niet duidelijk maken wat je wil en ze begrijpen jou ook niet. Maakt het er niet makkelijker op.
De eerste les vandaag was nog beter… er kwam niet eens een lerares kijken. Gelukkig zaten er twee pientere kinderen in de klas die mij aardig begrepen en dus wat dingen konden vertalen.
Af en toe begin ik een beetje hekel te krijgen aan mezelf tijdens deze bespreking. Ben namelijk de enige die kritiek levert en heb eigenlijk altijd wel iets te klagen tijdens de bespreking. Aan de andere kant moet ik iedereen wel een beetje sturen hier, anders loopt het helemaal in het honderd en weet niemand waar hij of zij aan toe is. Zo was er eerder ook nooit geen lesrooster en is die er nu wel. Zo wist ik eerder nooit waarin ik les moest geven, omdat niemand mij dat kon vertellen. De leraressen vertellen me nu iedere bespreking hoever de klassen zijn, zodat ik dat kan bijhouden. Tja, moet toch wat… Er moet toch iemand enigszins de boel sturen, zodat het wat duidelijker wordt. Soms lijkt het alleen water naar de zee dragen…
Waar ik me over verbaas is, hoe snel ze films hier illegaal op de markt krijgen. Hoe ze het doen weet ik niet, maar het gaat zo vlug. Zo kon ik gisteren de DvD “Die another day” – de nieuwste James Bond film – hier al kopen! Deze is – voor zover ik weet - net in première gegaan en ligt hier nu al in de schappen. Vraag niet naar de kwaliteit natuurlijk, maar het ligt er al wel weer.
Iedere dag als ik hier op straat loop word ik nagekeken. Het maakt niet uit wat ik doe en waar ik loop. Ik blijf een interessant object dat meters lang nagekeken word. Soms is het zo erg dat mensen stoppen met wat ze aan het doen zijn, zich omdraaien om mij verder te volgen. Soms roepen ze je na… “”, oftewel “wit spook”. Normaal gesproken zou je er aan gewend moeten raken, maar het wil me maar niet lukken. Iedere keer als ik weer een straat in loop voel ik al die ogen op me gericht of ik nou wil of niet.
Soms zou je wensen dat je thuis was… thuis door de straten loopt zoals ieder ander. Niet constant nagekeken en nageschreeuwd worden. Ook geen bedelaars achter je aan die niet van ophouden weten… Gewoon, lekker normaal en misschien wel net zo anoniem als ieder ander.
Vandaag drie rustige lessen gehad. De eerste was weer hier in de flat en de andere twee op school. Alle drie korte lessen van slechts 20 minuten.Blijf erbij dat het te weinig is, maar er is niets aan te doen ben ik bang.
Persoonlijk vind ik overigens dat de kinderen in 1 week tijd veel te weinig leren. Soms geef ik twee weken lang les in precies hetzelfde, omdat de les erna nog steeds niet gedaan is. Maakt het lesgeven voor mij, als niet leraar, er niet makkelijker op. M’n creativiteit laat me op dat moment snel in de steek en ga dan maar weer over in de spelletjes spelen. De kinderen vinden dit toch het leukst. Merk anders ook wel dat de kinderen niet bepaald zin hebben, om de les die ze al twee weken lang leren, nog een keer moeten doen.
Schreeuwen Klas B4 heeft een student, inmiddels wel aardig fan van me lijkt te zijn geworden. Heb inmiddels volgens mij dan ook al meer dan één keer over “my friends” geschreven. Ondanks dat ik hem regelmatig zie, weet hij me iedere keer weer met iets nieuws te verbazen.
Liep vandaag vanuit school terug naar de bus. Op het moment dat ik op het schoolplein liep hoorde ik opeens een luid geschreeuw, “Peter!”. Kijk achter me en zag in eerste instantie niets. Opeens zie ik in m’n ooghoek iemand zwaaien. Daar stond hij dan, op de tweede verdieping. Vanaf de tweede verdieping riep hij me na. Hij had het raam van de klas geopend en stond vanuit de klas te zwaaien! Nadat ik terug gezwaaid had deed hij het raam weer dicht en ging naar binnen. Ik heb een echte fan!
Vanavond is er weer een bespreking. Ga toch nog maar een keer aanhalen dat ik niet blij ben met het feit dat ik soms alleen voor de klas sta. De kinderen begrijpen mij vaak niet en heb dus een lerares nodig die me vertaald. Merk echter de laatste tijd dat de leraressen meer en meer afwezig zijn in sommige lessen en/of soms gewoon weg geroepen worden.
Zo ook vandaag. Stond voor de klas en opeens komt de hoofd van de school binnen. Deze vroeg de lerares mee te komen, want ze wilde iets bespreken. Daar sta je dan… je maakt je les af maar dan. Als je iets probeert uit te leggen snappen ze het niet en zit je gewoon vast. Je kunt ze niet duidelijk maken wat je wil en ze begrijpen jou ook niet. Maakt het er niet makkelijker op.
De eerste les vandaag was nog beter… er kwam niet eens een lerares kijken. Gelukkig zaten er twee pientere kinderen in de klas die mij aardig begrepen en dus wat dingen konden vertalen.
Af en toe begin ik een beetje hekel te krijgen aan mezelf tijdens deze bespreking. Ben namelijk de enige die kritiek levert en heb eigenlijk altijd wel iets te klagen tijdens de bespreking. Aan de andere kant moet ik iedereen wel een beetje sturen hier, anders loopt het helemaal in het honderd en weet niemand waar hij of zij aan toe is. Zo was er eerder ook nooit geen lesrooster en is die er nu wel. Zo wist ik eerder nooit waarin ik les moest geven, omdat niemand mij dat kon vertellen. De leraressen vertellen me nu iedere bespreking hoever de klassen zijn, zodat ik dat kan bijhouden. Tja, moet toch wat… Er moet toch iemand enigszins de boel sturen, zodat het wat duidelijker wordt. Soms lijkt het alleen water naar de zee dragen…