Gisteren avond een bespreking gehad en wat voor één zeg… Heb een harde discussie gevoerd en moeten voeren met het hoofd hier - in bijzijn van de andere leraressen – en heb hem dik gewonnen. Een ouder had namelijk geklaagd, nadat ik hun zoon voor twee minuten de klas uitgestuurd had.
Ze had nu opeens een probleem met mijn manier van lesgeven. Daarop heb ik duidelijk aangegeven dat het niet tot mijn taken behoord, om een klas onder controle te brengen. Spijtig genoeg moet ik het wel altijd doen, omdat sommige leraressen het niet kunnen of niet doen. Ryan - een oud collega van hier - heeft daar destijds ook al meerdere malen over geklaagd. Heb haar dus gezegd dat het dan maar eens tijd word dat de leraressen ingrijpen en wat doen en ze hen moet aanspreken en niet mij. Heerlijk als je uiteindelijk na een 45 minuten discussie al haar argumenten van tafel weet te hebt vegen en ze eigenlijk ook wel weet dat je gelijk hebt. Een lekkere zoette overwinning die smaakt naar meer…
Het is me inmiddels al meerdere malen opgevallen dat sommige bussen niet helemaal meer werken zoals ze zouden moeten. De buschauffeurs kunnen namelijk in een hoop gevallen niet eens zien hoe hard ze rijden, omdat hun snelheidsmeter niet werkt! Het maakt niet uit of je nou in een oude of een nieuwe bus zit… de meter werkt in een hoop gevallen gewoon niet. Niet dat het uit maakt wanneer ze wel werken, want men houdt zich hier toch niet aan de snelheid. Wat dat betreft overtreed volgens mij iedere automobilist hier de regels meer dan tien keer per dag.
Vanmorgen was het weer de beurt aan mij om les te geven aan de Engelse leraressen. Het begint misschien afgezaagd te klinken, maar ook deze les ging weer een stuk beter dan de vorige. Laat ze teksten lezen en vooral oefenen op de uitspraken. Aan de uitspraken mankeert in de meeste gevallen nog wel eens iets. Er zit er één tussen die wel erg goed Engels kan spreken. Ze is tevens ook de enige die erg goed is in Engels en waar nog redelijk mee valt te communiceren. De anderen verstaan je vaak niet en beginnen dan maar wat te lachen.
Geheel onverwacht werd ik even weg geroepen door het hoofd. Moest even mijn handtekening op papier zetten. Het was namelijk salaris dag en kreeg dus vandaag plotseling mijn salaris in m’n handen gedrukt. Hier gaat het niet via de bank, maar cash! Alles zat netjes in een envelop en moest het voor de zekerheid nog even natellen. Er vreemd als je zo’n pak geld in je handen gedrukt krijgt. Het lijkt ontzettend veel en dat is het ook wel voor Chinezen. Als je het echter weer terug rekent is het in Nederland gewoon normaal.
Nadat mijn les met de leraressen afgelopen was, gelijk naar de Bank of China gelopen. Heb daar een eigen account geopend, waar ik het grootste deel van m’n geld in gestort heb. Staat het veilig op een beschermde plek en kan daar mooi wat geld sparen.
Hier krijg je, je rekeningafschriften niet met de post opgestuurd. Nee, hier krijg je een bank boekje, waarin staat hoeveel je op de rekening hebt staan. Wellicht dat je zo’n boekje wel eens gezien hebt. Bij iedere transactie wordt er nieuw regeltje in het boekje geprint. Zelf heb ik nooit zo’n bank boekje gehad, maar kan me nog herinneren dat mijn broer er ooit zo één had.
Als ik in het vervolg geld wil opnemen, moet ik dat boekje meenemen naar de bank en daar mezelf legitimeren met een 6 cijferige pincode. Op de balie staat een soort van pin apparaat waarmee ik dat kan doen. Pasjes, etc. krijg ik niet… Ach dit heeft ook wel iets… terug in de tijd! :-) Dat boekje is gelijk weer een leuke herinnering aan mijn avontuur hier, voor als ik thuis ben.
Heb tevens een eerste poging ondernomen om een deel van het gestorte geld over te maken naar m’n normale rekening in Nederland. Deze poging strandde al gelijk bij de tweede balie. – Kan dit niet aan dezelfde balie doen – Het wisselen van buitenlands geld naar RMB/Yuan is geen probleem. Echter als je RMB/Yuan wilt wisselen naar een buitenlandse munt – in mijn geval euro’s – dan gaat het wat moeilijker. Er werd gevraagd naar papieren van de verzekering. Die heb ik niet. Uitgelegd dat ik wel eens Dollars gewisseld heb naar Chinees. Daar wilden ze dan briefjes van zien. Goed, dan maar even op m’n appartement kijken of ik de briefjes nog heb. Tijdens het teruglopen bedenk ik me dat ik net een week geleden m’n portemonnee opgeruimd heb. Heb deze briefjes de prullenbak in geknikkerd en heb deze dus niet meer. Balen… morgen maar weer een nieuwe poging ondernemen om mijn geld te wisselen en naar Nederland te storten. Ben bang dat het een lang verhaal gaat worden, waar ik voorlopig nog niet over uitgeschreven zal zijn.
Vanavond nog even naar de video CD zaak geweest. Had laatst een film gekocht waarvan de kwaliteit erg slecht was. Ze kennen me daar inmiddels een beetje en kwam met de cd terug. Gezegd dat hij slecht was en kon gelijk een nieuwe uitzoeken. Dat is nog eens prettig te werk gaan.
Voor ik bij de video cd zaak was, moest ik even wachten op de vriendin. Stond voor de bank te wachten en toen begon het gezeur weer. Een moeder stuurde haar zoontje op me af om bij me te gaan bedelen. Zulke taferelen tref je nog steeds aan hier. Had hem gelukkig snel duidelijk weten te maken dat hij moest ophoepelen.
Nog geen twee minuten later kwam de dochter eraan… om vervolgens zichzelf aan te bieden. Had gelijk door wat ze wilde ondanks dat ik geen woord verstond van wat ze zei. Blijkbaar verstond ze een beetje Engels. Vertelde haar namelijk dat ik stond te wachten en dat begreep ze gelijk. Ze vertrok gelijk, babbelde even met moeder en liep even later achter een zakenman aan om zichzelf opnieuw aan te bieden.
Vind het echt erg om te zien dat moeder haar – naar schatting – 3 jarige zoontje en 16 tot 17 jarige dochter de straat op stuurt, om respectievelijk voor geld te bedelen en haar lichaam te verkopen. Ook dit hoort jammer genoeg nog steeds in en bij het straatbeeld in China.
Ze had nu opeens een probleem met mijn manier van lesgeven. Daarop heb ik duidelijk aangegeven dat het niet tot mijn taken behoord, om een klas onder controle te brengen. Spijtig genoeg moet ik het wel altijd doen, omdat sommige leraressen het niet kunnen of niet doen. Ryan - een oud collega van hier - heeft daar destijds ook al meerdere malen over geklaagd. Heb haar dus gezegd dat het dan maar eens tijd word dat de leraressen ingrijpen en wat doen en ze hen moet aanspreken en niet mij. Heerlijk als je uiteindelijk na een 45 minuten discussie al haar argumenten van tafel weet te hebt vegen en ze eigenlijk ook wel weet dat je gelijk hebt. Een lekkere zoette overwinning die smaakt naar meer…
Het is me inmiddels al meerdere malen opgevallen dat sommige bussen niet helemaal meer werken zoals ze zouden moeten. De buschauffeurs kunnen namelijk in een hoop gevallen niet eens zien hoe hard ze rijden, omdat hun snelheidsmeter niet werkt! Het maakt niet uit of je nou in een oude of een nieuwe bus zit… de meter werkt in een hoop gevallen gewoon niet. Niet dat het uit maakt wanneer ze wel werken, want men houdt zich hier toch niet aan de snelheid. Wat dat betreft overtreed volgens mij iedere automobilist hier de regels meer dan tien keer per dag.
Vanmorgen was het weer de beurt aan mij om les te geven aan de Engelse leraressen. Het begint misschien afgezaagd te klinken, maar ook deze les ging weer een stuk beter dan de vorige. Laat ze teksten lezen en vooral oefenen op de uitspraken. Aan de uitspraken mankeert in de meeste gevallen nog wel eens iets. Er zit er één tussen die wel erg goed Engels kan spreken. Ze is tevens ook de enige die erg goed is in Engels en waar nog redelijk mee valt te communiceren. De anderen verstaan je vaak niet en beginnen dan maar wat te lachen.
Geheel onverwacht werd ik even weg geroepen door het hoofd. Moest even mijn handtekening op papier zetten. Het was namelijk salaris dag en kreeg dus vandaag plotseling mijn salaris in m’n handen gedrukt. Hier gaat het niet via de bank, maar cash! Alles zat netjes in een envelop en moest het voor de zekerheid nog even natellen. Er vreemd als je zo’n pak geld in je handen gedrukt krijgt. Het lijkt ontzettend veel en dat is het ook wel voor Chinezen. Als je het echter weer terug rekent is het in Nederland gewoon normaal.
Nadat mijn les met de leraressen afgelopen was, gelijk naar de Bank of China gelopen. Heb daar een eigen account geopend, waar ik het grootste deel van m’n geld in gestort heb. Staat het veilig op een beschermde plek en kan daar mooi wat geld sparen.
Hier krijg je, je rekeningafschriften niet met de post opgestuurd. Nee, hier krijg je een bank boekje, waarin staat hoeveel je op de rekening hebt staan. Wellicht dat je zo’n boekje wel eens gezien hebt. Bij iedere transactie wordt er nieuw regeltje in het boekje geprint. Zelf heb ik nooit zo’n bank boekje gehad, maar kan me nog herinneren dat mijn broer er ooit zo één had.
Als ik in het vervolg geld wil opnemen, moet ik dat boekje meenemen naar de bank en daar mezelf legitimeren met een 6 cijferige pincode. Op de balie staat een soort van pin apparaat waarmee ik dat kan doen. Pasjes, etc. krijg ik niet… Ach dit heeft ook wel iets… terug in de tijd! :-) Dat boekje is gelijk weer een leuke herinnering aan mijn avontuur hier, voor als ik thuis ben.
Heb tevens een eerste poging ondernomen om een deel van het gestorte geld over te maken naar m’n normale rekening in Nederland. Deze poging strandde al gelijk bij de tweede balie. – Kan dit niet aan dezelfde balie doen – Het wisselen van buitenlands geld naar RMB/Yuan is geen probleem. Echter als je RMB/Yuan wilt wisselen naar een buitenlandse munt – in mijn geval euro’s – dan gaat het wat moeilijker. Er werd gevraagd naar papieren van de verzekering. Die heb ik niet. Uitgelegd dat ik wel eens Dollars gewisseld heb naar Chinees. Daar wilden ze dan briefjes van zien. Goed, dan maar even op m’n appartement kijken of ik de briefjes nog heb. Tijdens het teruglopen bedenk ik me dat ik net een week geleden m’n portemonnee opgeruimd heb. Heb deze briefjes de prullenbak in geknikkerd en heb deze dus niet meer. Balen… morgen maar weer een nieuwe poging ondernemen om mijn geld te wisselen en naar Nederland te storten. Ben bang dat het een lang verhaal gaat worden, waar ik voorlopig nog niet over uitgeschreven zal zijn.
Vanavond nog even naar de video CD zaak geweest. Had laatst een film gekocht waarvan de kwaliteit erg slecht was. Ze kennen me daar inmiddels een beetje en kwam met de cd terug. Gezegd dat hij slecht was en kon gelijk een nieuwe uitzoeken. Dat is nog eens prettig te werk gaan.
Voor ik bij de video cd zaak was, moest ik even wachten op de vriendin. Stond voor de bank te wachten en toen begon het gezeur weer. Een moeder stuurde haar zoontje op me af om bij me te gaan bedelen. Zulke taferelen tref je nog steeds aan hier. Had hem gelukkig snel duidelijk weten te maken dat hij moest ophoepelen.
Nog geen twee minuten later kwam de dochter eraan… om vervolgens zichzelf aan te bieden. Had gelijk door wat ze wilde ondanks dat ik geen woord verstond van wat ze zei. Blijkbaar verstond ze een beetje Engels. Vertelde haar namelijk dat ik stond te wachten en dat begreep ze gelijk. Ze vertrok gelijk, babbelde even met moeder en liep even later achter een zakenman aan om zichzelf opnieuw aan te bieden.
Vind het echt erg om te zien dat moeder haar – naar schatting – 3 jarige zoontje en 16 tot 17 jarige dochter de straat op stuurt, om respectievelijk voor geld te bedelen en haar lichaam te verkopen. Ook dit hoort jammer genoeg nog steeds in en bij het straatbeeld in China.