Maandag... normaal gesproken een normale dag. Werk begint weer en iedereen pakt zijn dagelijkse leven en rompslomp weer op. Voor mij is/was deze dag een iets wat meer bijzondere dag. Ook mijn dagelijkse leven begon weer, en mij ADSL aansluiting is er min of meer, maar wat het belangrijkste is, is dat Cao Jie gekomen is.
De hele dag liep ik al met vlinders in m'n buik rond. Kon afgelopen nacht niet slapen en lag tot 4 uur wakker. Ben vanmorgen ook dwars door m'n wekker geslapen en heb daar niets van mee gekregen. Om vijf uur was het zover... was net terug van lesgeven toen een andere lerares me riep. De telefoon op kantoor was gegaan en ze had opgenomen. Het moment der waardheid... snel naar beneden gelopen of liever gezegd gesprongen. Moest een aantal trappen af... de laan uit rennen en de straat op. De school was net uit en dus was het even zoeken. Bepakt en bezakt kwam ze aanlopen. Iedereen maar kijken hoe wel elkaar in de armen vielen.
Wel vreemd... normaal gesproken zie je zulke dingen alleen op TV en nu overkomt het jezelf (alleen zonder camera).
Vandaag is de ADSL aansluiting gekomen. Er is nu 1 computer op kantoor uitgerust met deze aansluiting. Binnenkort moet er een kabel doorgetrokken worden naar mijn appartement zodat ik hier kan blijven zitten werken en niet naar kantoor hoef te lopen om de telefoonlijn te gebruiken. Vraag me af of het wel gaat werken. De software die hier namelijk gebruikt wordt is totaal anders dan in Nederland. Hier word een speciaal programmatje gebruikt om een Internet verbinding op te zetten en gebruiken ze niet de standaard MS Windows software.
Als je les geeft op een overheidsshool dan mag je er denk ik wel vanuit gaan dat de ouders die hun kinderen naar deze school sturen wel over wat nodige knikkers beschikken. Als ik sommige kinderen in mijn klas echter zie, krijg ik echt medelijden. Je ziet echt een lief koppie. Als deze alleen begint te lachen springen de tranen je bijna in de ogen. De vraag is dan ook gelijk of zijn/haar ouders niet een tandenborstel kunnen kopen.
Vandaag had ik echt zo'n leuk knulletje in m'n klas. Hij was zes jaar, kort stekelig haar en had echte pret oogjes. Je kon aan alles zien dat het jong ontzettend lief was en o zo gelukkig. Ik maakte een grapje met hem en toen hij begon te lachen had ik het niet meer... Hij had welgeteld precies 1 tand in z'n boven gebit. De rest was allemaal weg en verrot. Deze laatste tand was ook al zwart aan het worden. Kon ook aan hem merken dat hij aanvoelde dat ik enorm van zijn gebit schrok. Z'n lach was ook snel verdwenen en met beschamende blik kijk hij maar naast zich... Op het moment van schrijven zie ik het allemaal weer. Weet niet goed wat ik er mee aan moet.
Als je dat ziet sta je gelijk weer met beide benen op de grond. Dit is weer de keiharde werkelijkheid van China, waarmee je geconfronteerd word! Het liefst zou je dat jong aan de hand meenemen naar de tandarts om er nog iets van te maken. Jammer genoeg is dat niet mogelijk... Ongetwijfeld is hij nier de enige en lopen er ze nog velen rond. Hoop echter wel dat dit de eerste en de laatste keer is dat ik dat moet zien. Ben alleen bang dat dat niet zo zal zijn.
De hele dag liep ik al met vlinders in m'n buik rond. Kon afgelopen nacht niet slapen en lag tot 4 uur wakker. Ben vanmorgen ook dwars door m'n wekker geslapen en heb daar niets van mee gekregen. Om vijf uur was het zover... was net terug van lesgeven toen een andere lerares me riep. De telefoon op kantoor was gegaan en ze had opgenomen. Het moment der waardheid... snel naar beneden gelopen of liever gezegd gesprongen. Moest een aantal trappen af... de laan uit rennen en de straat op. De school was net uit en dus was het even zoeken. Bepakt en bezakt kwam ze aanlopen. Iedereen maar kijken hoe wel elkaar in de armen vielen.
Wel vreemd... normaal gesproken zie je zulke dingen alleen op TV en nu overkomt het jezelf (alleen zonder camera).
Vandaag is de ADSL aansluiting gekomen. Er is nu 1 computer op kantoor uitgerust met deze aansluiting. Binnenkort moet er een kabel doorgetrokken worden naar mijn appartement zodat ik hier kan blijven zitten werken en niet naar kantoor hoef te lopen om de telefoonlijn te gebruiken. Vraag me af of het wel gaat werken. De software die hier namelijk gebruikt wordt is totaal anders dan in Nederland. Hier word een speciaal programmatje gebruikt om een Internet verbinding op te zetten en gebruiken ze niet de standaard MS Windows software.
Als je les geeft op een overheidsshool dan mag je er denk ik wel vanuit gaan dat de ouders die hun kinderen naar deze school sturen wel over wat nodige knikkers beschikken. Als ik sommige kinderen in mijn klas echter zie, krijg ik echt medelijden. Je ziet echt een lief koppie. Als deze alleen begint te lachen springen de tranen je bijna in de ogen. De vraag is dan ook gelijk of zijn/haar ouders niet een tandenborstel kunnen kopen.
Vandaag had ik echt zo'n leuk knulletje in m'n klas. Hij was zes jaar, kort stekelig haar en had echte pret oogjes. Je kon aan alles zien dat het jong ontzettend lief was en o zo gelukkig. Ik maakte een grapje met hem en toen hij begon te lachen had ik het niet meer... Hij had welgeteld precies 1 tand in z'n boven gebit. De rest was allemaal weg en verrot. Deze laatste tand was ook al zwart aan het worden. Kon ook aan hem merken dat hij aanvoelde dat ik enorm van zijn gebit schrok. Z'n lach was ook snel verdwenen en met beschamende blik kijk hij maar naast zich... Op het moment van schrijven zie ik het allemaal weer. Weet niet goed wat ik er mee aan moet.
Als je dat ziet sta je gelijk weer met beide benen op de grond. Dit is weer de keiharde werkelijkheid van China, waarmee je geconfronteerd word! Het liefst zou je dat jong aan de hand meenemen naar de tandarts om er nog iets van te maken. Jammer genoeg is dat niet mogelijk... Ongetwijfeld is hij nier de enige en lopen er ze nog velen rond. Hoop echter wel dat dit de eerste en de laatste keer is dat ik dat moet zien. Ben alleen bang dat dat niet zo zal zijn.