Gisteren voor de tweede keer een vergadering gehad. Het is meer een kort overleg over wat de komende week geleerd gaat worden. Na een half uur kwam er een leuk gesprek, of ook wel een discussie op gang. Ik ben het totaal niet met de manier van het Engels leren hier. Ook het geen wat ze leren is mijn ogen gewoon niet goed. De klassen 1 tot er met 6 leren allemaal hetzelfde. Het verhaal over "sneeuwwitje en de zeven dwergen". Daarnaast hebben ze nog twee boeken met het verhaal over het "lelijke eentje" en "Rood kapje".
Iedere dag verbaas ik me weer over het feit wat die kinderen kunnen en niet kunnen. Ze kunnen het hele boek over sneeuwwitje zo opzeggen zonder enkele moeitje. Maar op de simpele vraag "What's your name?" of "How are you?"... kunnen ze amper antwoord geven. Wat ze hier nu leren is compleet nutteloos! Ze kunnen er niets mee. Heb dan ook aangegeven dat ze er niets mee kunnen. Hun denken dat de kinderen in de klas de woorden die in het verhaal voorkomen kunnen gebruiken in andere zinnen. Moest daar wel op om lachen... ze zijn niet eens in staat een Engelse zin te maken laat staan dat ze weten hoe ze een woord moeten toepassen. Uiteindelijk gaven ze me ook wel gelijk. Het probleem is dat niet zij, maar het bedrijf waar ik en de anderen voor werken doe lesstof bepaald. Ze willen zelf ook wat anders en gaan dit aankaarten bij de baas, om het maat zo te zeggen.
De loodgieter is dan vandaag eindelijk gekomen om mijn boiler op te hangen. Heb nu dus eindelijk warm water in m'n kamer en kan nu een lekkere warme douche nemen. Mag ook wel na ruim anderhalve week. Vanmorgen nog in de kamer van Ryan - de inmiddels vertrokken Canadees - gedouched. Is geen pretje en doet je denken aan het camping gevoel als je daar met je handdoek en toiletspullen over het balkon loopt naar het andere appartement.
Heb het al eerder geschreven vandaag... De eerste keer dat ik in China was had ik na thuis komst het idee dat ik daar maar twee weken gezeten heb i.p.v. vier weken. Nu heb ik het idee, na onderhalve week dat ik hier al ruim een maand heb doorgebracht. Snap niet goed waar dit gevoel vandaan komt.
Iedere dag verbaas ik me weer over het feit wat die kinderen kunnen en niet kunnen. Ze kunnen het hele boek over sneeuwwitje zo opzeggen zonder enkele moeitje. Maar op de simpele vraag "What's your name?" of "How are you?"... kunnen ze amper antwoord geven. Wat ze hier nu leren is compleet nutteloos! Ze kunnen er niets mee. Heb dan ook aangegeven dat ze er niets mee kunnen. Hun denken dat de kinderen in de klas de woorden die in het verhaal voorkomen kunnen gebruiken in andere zinnen. Moest daar wel op om lachen... ze zijn niet eens in staat een Engelse zin te maken laat staan dat ze weten hoe ze een woord moeten toepassen. Uiteindelijk gaven ze me ook wel gelijk. Het probleem is dat niet zij, maar het bedrijf waar ik en de anderen voor werken doe lesstof bepaald. Ze willen zelf ook wat anders en gaan dit aankaarten bij de baas, om het maat zo te zeggen.
De loodgieter is dan vandaag eindelijk gekomen om mijn boiler op te hangen. Heb nu dus eindelijk warm water in m'n kamer en kan nu een lekkere warme douche nemen. Mag ook wel na ruim anderhalve week. Vanmorgen nog in de kamer van Ryan - de inmiddels vertrokken Canadees - gedouched. Is geen pretje en doet je denken aan het camping gevoel als je daar met je handdoek en toiletspullen over het balkon loopt naar het andere appartement.
Heb het al eerder geschreven vandaag... De eerste keer dat ik in China was had ik na thuis komst het idee dat ik daar maar twee weken gezeten heb i.p.v. vier weken. Nu heb ik het idee, na onderhalve week dat ik hier al ruim een maand heb doorgebracht. Snap niet goed waar dit gevoel vandaan komt.