Hellen, een Chinese collega van me. Een collega, waar ik de laatste tijd steeds meer en meer mee optrek. Merk dat we steeds meer naar elkaar zoeken en met elkaar omgaan. Dit vooral tijdens de periodes dat we samen naar het werk gaan, voor de klas staan en of hier in de flat aan het werk zijn. Ze begint een beetje de vervanger te worden van mijn ex-collega Ryan, al is de situatie nu wel wat anders. Toen Ryan nog hier was, was ik ook alleen en nu ben ik niet alleen. Althans…
Dit is nu precies de reden dat ik eigenlijk over haar begin. We zaten gisteren in de bus naar huis terug toen ze opeens me de vraag stelde of ik me hier alleen voel. Antwoordde daar vrijwel gelijk nee op. Het leven gaat zo voorspoedig hier dat ik dacht weinig te missen. Als ik er echter langer over na ga zitten denken, dan besef ik toch wel dat ik bepaalde personen uit m’n Nederlandse leventje mis en wellicht nog heel veel meer ga en zal moeten missen. Ben me daar weinig bewust van geweest en kom door zo’n simpele vraag daar achter. Heb zeker géén heimwee gevoel, maar zou sommige personen best wel weer eens willen spreken. Er valt tenslotte al weer een hoop te vertellen, tenzij hij/zij m’n homepage leest.
Gisteren avond rond een uur of half elf uit verveling maar de straat op gegaan om een rondje te lopen. Had m’n homepage bijgewerkt, de tv werkt nog steeds niet en verveelde me. Als je dan de winkelstraat hier een eindje verderop in loopt is het net alsof het leven hier niet stopt. Er is nog steeds ontzettend veel bedrijvigheid op dat uur. Een hoop winkels zijn nog steeds open en de winkelstraat is bijna nog net zo druk als een normale door de weekse dag. Het leven lijkt hier soms niet te stoppen.
Nadat we een eindje de winkelstraat zijn ingelopen valt het oog van Jie op een lichtreclame. Een kart… Als ik een kart zie, wil ik kijken en daar dus naartoe gelopen. Blijkt, daar kom ik nu naar 5 weken achter, dat hier vlakbij een indoor kartbaan zit. De ingang zit verscholen achter een ander pand en het zit onder de grond, waardoor het me niet eerder opgevallen is. Gelijk de prijs opgevraagd. Voor 30 yuan, oftewel voor ongeveer 3,75 euro kun je 10 minuten rijden op lekkere snelle karts, zoals we die in Nederland op een indoorbaan niet kennen. Gelijk maar een rondje gemaakt. Er is op 13 december daar een toernooi en je mag alleen deelnemen als je op de 880 m lange baan een tijd van in de 59 of sneller kan rijden. :-) Ole ole… dat was niet bijzonder moeilijk, al had ik wel een enorme handicap daar.
Had een kart gekregen, waar ik lekker m’n rondjes mee wilde draaien. Na één volle ronde werd ik aan de kant gehaald. Mijn kart lekte benzine en olie en mocht daar dus niet mee verder rijden. De persoon die achter mij reed en daar werkt, nam mijn kart over en ik die van hem. Normaal gesproken ga je met zo’n kart van de baan, maar hij bleef uitgerekend voor mij op de baan rijden, waardoor ik met geen mogelijkheid snel kon rijden. De olie en benzine maakte de baan zo ontzettend glad, dat ik meerdere malen bijna gespind ben en de kart net op de baan kon houden. Aan de andere kant ook wel weer een extra uitdaging zo’n glibberige gladde baan en bijna spins. Ben dan ook extra blij dat een hoop van mijn rondjes ondanks deze handicap voldoende zijn om aan het toernooi mee te doen. Ga binnenkort nog maar eens kijken daar en gelijk een beetje extra oefenen. Hopelijk heb ik dan geen lekkende kart voor me en plassen, sporen olie en benzine op de baan die het rijden bijna onmogelijk maken.
Door dit alles begint het toch weer te kriebelen en beginnen de kleine dromen over een eigen kart weer… Jammer genoeg is een eigen kart als hobby niet weg gelegd voor de normale burger, en zal het wel voor altijd bij een droom blijven. :-(
Na thuis komst even douchen, want het karten heeft me behoorlijk aan het zweten gebracht. Na de tijd nog even wat drinken en dan naar bed. Heb de laatste nachten last gehad van muggen en wist er gisteren drie op het plafond terug te vinden. Heb ze alle drie te pakken weten te krijgen, dat overigens voor een hoop grappige taferelen heeft gezorgd. Het valt namelijk niet altijd mee om muggen te grazen te nemen. Zeker de muggen hier. Ze reageren hier wat sneller dan de Nederlandse mug. De Nederlandse mug blijft vaak wel zitten, maar hier zijn ze weg voor je het weet. Het meest vervelende van dit alles is als je dan in bed ligt en je opeens nog een mug hoort en hem niet kunt terug vinden op het moment dat de lamp weer aan gaat. Irritante beestjes!
Ben bang dat de vergadering morgen aan het begin weer gezellig gaat worden. Heb vorige week erg duidelijk aangehaald dat men mij met kleine kinderen niet alleen in de klas kan laten. De kinderen begrijpen me niet en kan dus geen les aan ze geven.
Precies dat gebeurde vandaag. Moest les geven op de kleuterschool. De kinderen zijn 3 tot 4 jaar oud en verstaan geen woord Engels. Het enige dat ze kunnen, is een boek op zeggen dat ze erin gestampt krijgen. De lerares vertrok op een gegeven moment met een groep en liet mij daar achter. Heb haar gezegd dat ik assistentie nodig heb, omdat de kinderen me niet snappen. Een andere lerares kwam even snel kijken en dat was het dan. Daar stond ik dan, met 15 kinderen voor m’n neus die druk bezig waren met andere dingen en ik niet duidelijk kon maken dat we met de les moesten doorgaan. Had nog 15 minuten te gaan en had totaal géén grip meer op die groep.
Vraag me af of die gesprekken tijdens de vergadering wel helpen. Men doet totaal niet wat er besproken word en schiet er dus weinig mee op.
Vanavond was het weer gebakken aardappelen tijd. Had daar erg veel zin in en heb ze ook maar weer eens gemaakt. Het ging dit keer al weer een stuk beter dan de vorige keer en ze waren nu tevens minder zwart. Ik denk dat ik de vorige keer het vuur te hoog gehad heb. Het enige lastige is dat de braadpan niet al te groot is en dus gelijk vol ligt met aardappelen. Het omdraaien van de aardappeltjes is dan niet al te gemakkelijk. Het is niet goed als je met een hongerig gevoel aardappelen aan het schillen bent. Je maakt er dan snel te veel. :-)
Dit is nu precies de reden dat ik eigenlijk over haar begin. We zaten gisteren in de bus naar huis terug toen ze opeens me de vraag stelde of ik me hier alleen voel. Antwoordde daar vrijwel gelijk nee op. Het leven gaat zo voorspoedig hier dat ik dacht weinig te missen. Als ik er echter langer over na ga zitten denken, dan besef ik toch wel dat ik bepaalde personen uit m’n Nederlandse leventje mis en wellicht nog heel veel meer ga en zal moeten missen. Ben me daar weinig bewust van geweest en kom door zo’n simpele vraag daar achter. Heb zeker géén heimwee gevoel, maar zou sommige personen best wel weer eens willen spreken. Er valt tenslotte al weer een hoop te vertellen, tenzij hij/zij m’n homepage leest.
Gisteren avond rond een uur of half elf uit verveling maar de straat op gegaan om een rondje te lopen. Had m’n homepage bijgewerkt, de tv werkt nog steeds niet en verveelde me. Als je dan de winkelstraat hier een eindje verderop in loopt is het net alsof het leven hier niet stopt. Er is nog steeds ontzettend veel bedrijvigheid op dat uur. Een hoop winkels zijn nog steeds open en de winkelstraat is bijna nog net zo druk als een normale door de weekse dag. Het leven lijkt hier soms niet te stoppen.
Nadat we een eindje de winkelstraat zijn ingelopen valt het oog van Jie op een lichtreclame. Een kart… Als ik een kart zie, wil ik kijken en daar dus naartoe gelopen. Blijkt, daar kom ik nu naar 5 weken achter, dat hier vlakbij een indoor kartbaan zit. De ingang zit verscholen achter een ander pand en het zit onder de grond, waardoor het me niet eerder opgevallen is. Gelijk de prijs opgevraagd. Voor 30 yuan, oftewel voor ongeveer 3,75 euro kun je 10 minuten rijden op lekkere snelle karts, zoals we die in Nederland op een indoorbaan niet kennen. Gelijk maar een rondje gemaakt. Er is op 13 december daar een toernooi en je mag alleen deelnemen als je op de 880 m lange baan een tijd van in de 59 of sneller kan rijden. :-) Ole ole… dat was niet bijzonder moeilijk, al had ik wel een enorme handicap daar.
Had een kart gekregen, waar ik lekker m’n rondjes mee wilde draaien. Na één volle ronde werd ik aan de kant gehaald. Mijn kart lekte benzine en olie en mocht daar dus niet mee verder rijden. De persoon die achter mij reed en daar werkt, nam mijn kart over en ik die van hem. Normaal gesproken ga je met zo’n kart van de baan, maar hij bleef uitgerekend voor mij op de baan rijden, waardoor ik met geen mogelijkheid snel kon rijden. De olie en benzine maakte de baan zo ontzettend glad, dat ik meerdere malen bijna gespind ben en de kart net op de baan kon houden. Aan de andere kant ook wel weer een extra uitdaging zo’n glibberige gladde baan en bijna spins. Ben dan ook extra blij dat een hoop van mijn rondjes ondanks deze handicap voldoende zijn om aan het toernooi mee te doen. Ga binnenkort nog maar eens kijken daar en gelijk een beetje extra oefenen. Hopelijk heb ik dan geen lekkende kart voor me en plassen, sporen olie en benzine op de baan die het rijden bijna onmogelijk maken.
Door dit alles begint het toch weer te kriebelen en beginnen de kleine dromen over een eigen kart weer… Jammer genoeg is een eigen kart als hobby niet weg gelegd voor de normale burger, en zal het wel voor altijd bij een droom blijven. :-(
Na thuis komst even douchen, want het karten heeft me behoorlijk aan het zweten gebracht. Na de tijd nog even wat drinken en dan naar bed. Heb de laatste nachten last gehad van muggen en wist er gisteren drie op het plafond terug te vinden. Heb ze alle drie te pakken weten te krijgen, dat overigens voor een hoop grappige taferelen heeft gezorgd. Het valt namelijk niet altijd mee om muggen te grazen te nemen. Zeker de muggen hier. Ze reageren hier wat sneller dan de Nederlandse mug. De Nederlandse mug blijft vaak wel zitten, maar hier zijn ze weg voor je het weet. Het meest vervelende van dit alles is als je dan in bed ligt en je opeens nog een mug hoort en hem niet kunt terug vinden op het moment dat de lamp weer aan gaat. Irritante beestjes!
Ben bang dat de vergadering morgen aan het begin weer gezellig gaat worden. Heb vorige week erg duidelijk aangehaald dat men mij met kleine kinderen niet alleen in de klas kan laten. De kinderen begrijpen me niet en kan dus geen les aan ze geven.
Precies dat gebeurde vandaag. Moest les geven op de kleuterschool. De kinderen zijn 3 tot 4 jaar oud en verstaan geen woord Engels. Het enige dat ze kunnen, is een boek op zeggen dat ze erin gestampt krijgen. De lerares vertrok op een gegeven moment met een groep en liet mij daar achter. Heb haar gezegd dat ik assistentie nodig heb, omdat de kinderen me niet snappen. Een andere lerares kwam even snel kijken en dat was het dan. Daar stond ik dan, met 15 kinderen voor m’n neus die druk bezig waren met andere dingen en ik niet duidelijk kon maken dat we met de les moesten doorgaan. Had nog 15 minuten te gaan en had totaal géén grip meer op die groep.
Vraag me af of die gesprekken tijdens de vergadering wel helpen. Men doet totaal niet wat er besproken word en schiet er dus weinig mee op.
Vanavond was het weer gebakken aardappelen tijd. Had daar erg veel zin in en heb ze ook maar weer eens gemaakt. Het ging dit keer al weer een stuk beter dan de vorige keer en ze waren nu tevens minder zwart. Ik denk dat ik de vorige keer het vuur te hoog gehad heb. Het enige lastige is dat de braadpan niet al te groot is en dus gelijk vol ligt met aardappelen. Het omdraaien van de aardappeltjes is dan niet al te gemakkelijk. Het is niet goed als je met een hongerig gevoel aardappelen aan het schillen bent. Je maakt er dan snel te veel. :-)