Regelmatig zitten de leslokalen op school op slot. Dit zijn meestal de lokalen waar ik met de andere leraressen les in moeten geven. Deze lokalen zijn speciaal voor onze lessen gereserveerd. Op het moment dat zo’n lokaal weer eens op slot zit kun je niets anders doen dan wachten tot iemand van de school komt, om de deur te openen. Als buitenlandse leraar heb je dan soms geen leven daar in de school. Het lijkt wel alsof de hele school dan komt uitlopen, omdat iedereen je dan goed kan zien. Dit kan soms erg vervelend zijn en dan vooral als sommige kinderen niet van ophouden weten. Telkens je weer aanraken en dezelfde enige vraag aan je stellen. Door gaan en maar door gaan… Kinderen kunnen leuk zijn, maar soms ook best wel vervelend.
Klas C3. Dit groepje kan ik inmiddels ook wel toevoegen aan mijn lijstje favoriete klassen, waar A4 en B4 al op staan. Het is een klein groepje van - uit m’n hoofd – 10 zeer enthousiaste leerlingen. 3 jongens en voor de rest allemaal meisjes. Het gebeurt niet vaak dat kinderen graag voor de klas komen staan. Echter, deze groep vind dat prachtig en begint altijd vol goede moed. Men weet dat ze de laatste 15 tot 20 minuten een spel kunnen spelen en doen daarom extra hun best. Afgelopen dinsdag was het weer zover. Tijd voor het spel… Het was nu de jongens tegen de meisjes. Extra leuk en een nog betere competitie. De meisjes wisten de jongens ook nog eens glansrijk te verslaan.
De Jongens waren het daar blijkbaar niet helemaal mee eens. Kwam gisteren namelijk de flat inlopen en één van de leerlingen zag mij op dat moment. Dan is de les gelijk verstoord… Iedereen begint te roepen, Peter, Peter… en sommige komen zelfs naar buiten om me even te zien. Had dit keer gelijk een extra taak… uitsluitsel geven over wie nou eigenlijk wel of niet gewonnen had. Op dat moment ga je als jongens groepje mooi de boot in, als voor je lerares beweert dat je de beste was. :-)
Gisterenavond begon, zoals het als het volgens de weersvoorspelling voorspeld was, gigantisch te regenen. Heb zelden zo’n stortbui mee gemaakt. Stond op het balkon te kijken naar het sportveld, dat binnen 5 minuten volledig blank stond. Leuk om te zien hoe snel zoiets gedaan is.
Later die avond was het droog en besloten we met z’n twee een einde je gaan lopen. Het weer was lekker en het was al lange tijd droog. Tijdens deze wandeling op de steeds gebruikelijke wordende route ben ik in een half uur tijd precies vier keer achterna gezeten door personen en kinderen die bedelen voor geld. Begin er nu toch echt wel genoeg van te krijgen.
We waren net bij de hoofdpoort van Macao aangekomen, halverwege de route. Daar begonnen de eerste druppels en stond ik in m’n T-shirtje. (Heb vanwege de hitte de hele dag in een T-shirt gelopen. ’s Avond was het zelfs nog te warm voor een trui). Snel teruglopen en bij de McDonalds maar naar binnen gedoken om te schuilen. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Het begon alleen maar harder en harder te regenen. Een einde zat er niet aan te komen en dan moet je maar door de regen teruglopen naar huis. Tja en wat doe je dan als gekke buitenlander die over straat loopt en aardig nat is? Precies… dan ga je “I’m singing in the rain” zingen en huppel je net zo vrolijk door de straat. Zo af en toe draai je dan ook nog even een rondje om een boom, zoals de zanger van het lied dat om de lantarenpaal deed. Dergelijke acties zorgen altijd weer voor vrolijke gezichten. :-)
Gisteren kreeg ik tijdens de Engelse les van de leraressen een plattegrond van Zhu Hai onder m’n neus. Oei… de stad is toch iets groter dan ik verwacht had. Wist dat het niet klein was, maar zo groot had ik ook niet door. De drukte is er namelijk ook niet naar. Ontdekte dat achter een grote berg waar ik vanuit de hoofdstraat (zoals ik het maar noem) of de bus wel eens tegenaan kijk, nog een groot deel van de stad terug te vinden is. De berg zit dus midden in de stad en door middel van een lange tunnel door deze berg worden beide delen met elkaar verbonden. Het race circuit waar ik al eens eerder over geschreven heb schijnt aan de andere kant van die berg te liggen. Ben dus al weer een stapje dichter bij het vinden ervan. Nu alleen nog uitzoeken welke bus(sen) ik moet nemen om er te komen.
Vanmiddag na het geld halen bij de bank gelijk even wat groenten wezen inslaan. Normaal gesproken doen we dat bij de supermarkt, maar wilden dit keer naar de groente markt. Dit zou goedkoper moeten zijn. Daar aangekomen is het één grote belevenis om te zien. Het is zo’n traditionele markt als je wel eens op tv of foto’s ziet. Je kijkt je ogen uit daar. Levende kippen en duiven worden daar gewoon in de hand uit gezocht om vervolgens levend mee te nemen. Thuis worden ze dan geslacht en geplukt.
Goed… even wat groenten kopen dachten we… niet dus. Zodra ik ergens bij ben schroomt met niet om de prijs gelijk een stuk te verhogen. Zo vroegen we de prijs van de aardappelen op. Wij moesten daar 2 yuan voor betalen. Dit was duurder dan de supermarkt, dus besloten het maar niet te doen. Op het moment dat we ons omdraaien wordt er gelijk geroepen dat we het voor 1 yuan kunnen krijgen. De normale prijs! Men probeert altijd meer van me te krijgen, omdat ik genoeg geld heb in hun ogen…
Heb een jongetje in klas A4 zitten die tijdens één van m’n eerste lessen nogal een prater was. Heb hem toen vooraan in de klas gezet, met de mededeling dat hij daar de rest van het jaar zou moeten zitten. Mits hij mij een keer wat koekjes mee neemt, mag hij weer achteraan zitten. Sindsdien is het iedere les weer raak over de koekjes en de klas heeft dan de grootste lol.
Gisteren zat hij met zijn klas A4 bij groep B4 in, omdat het lokaal van B4 weer eens op slot zat en niemand er in kon. Tijdens de gezamenlijke les was het weer raak en ging het even over de koekjes…
Vandaag na de laatste les, klas B4 stond één van de meisje uit deze klas me op te wachten. Iedereen was intussen al weg, behalve zij. “You like cookies?”, vraagt ze aan me… Ik antwoord met ja en daarop gaat de rugzak open. Haar lesboek kwam te voorschijn. Ze had geen geld om koekjes te kopen, dus had ze maar acht vierkante briefjes gemaakt met de tekst “Cookies” erop. Deze spontane en onverwachte kindergedachten maken het les geven zo ontzettend mooi… Heerlijk die spontane reacties van die kinderen.
Klas C3. Dit groepje kan ik inmiddels ook wel toevoegen aan mijn lijstje favoriete klassen, waar A4 en B4 al op staan. Het is een klein groepje van - uit m’n hoofd – 10 zeer enthousiaste leerlingen. 3 jongens en voor de rest allemaal meisjes. Het gebeurt niet vaak dat kinderen graag voor de klas komen staan. Echter, deze groep vind dat prachtig en begint altijd vol goede moed. Men weet dat ze de laatste 15 tot 20 minuten een spel kunnen spelen en doen daarom extra hun best. Afgelopen dinsdag was het weer zover. Tijd voor het spel… Het was nu de jongens tegen de meisjes. Extra leuk en een nog betere competitie. De meisjes wisten de jongens ook nog eens glansrijk te verslaan.
De Jongens waren het daar blijkbaar niet helemaal mee eens. Kwam gisteren namelijk de flat inlopen en één van de leerlingen zag mij op dat moment. Dan is de les gelijk verstoord… Iedereen begint te roepen, Peter, Peter… en sommige komen zelfs naar buiten om me even te zien. Had dit keer gelijk een extra taak… uitsluitsel geven over wie nou eigenlijk wel of niet gewonnen had. Op dat moment ga je als jongens groepje mooi de boot in, als voor je lerares beweert dat je de beste was. :-)
Gisterenavond begon, zoals het als het volgens de weersvoorspelling voorspeld was, gigantisch te regenen. Heb zelden zo’n stortbui mee gemaakt. Stond op het balkon te kijken naar het sportveld, dat binnen 5 minuten volledig blank stond. Leuk om te zien hoe snel zoiets gedaan is.
Later die avond was het droog en besloten we met z’n twee een einde je gaan lopen. Het weer was lekker en het was al lange tijd droog. Tijdens deze wandeling op de steeds gebruikelijke wordende route ben ik in een half uur tijd precies vier keer achterna gezeten door personen en kinderen die bedelen voor geld. Begin er nu toch echt wel genoeg van te krijgen.
We waren net bij de hoofdpoort van Macao aangekomen, halverwege de route. Daar begonnen de eerste druppels en stond ik in m’n T-shirtje. (Heb vanwege de hitte de hele dag in een T-shirt gelopen. ’s Avond was het zelfs nog te warm voor een trui). Snel teruglopen en bij de McDonalds maar naar binnen gedoken om te schuilen. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Het begon alleen maar harder en harder te regenen. Een einde zat er niet aan te komen en dan moet je maar door de regen teruglopen naar huis. Tja en wat doe je dan als gekke buitenlander die over straat loopt en aardig nat is? Precies… dan ga je “I’m singing in the rain” zingen en huppel je net zo vrolijk door de straat. Zo af en toe draai je dan ook nog even een rondje om een boom, zoals de zanger van het lied dat om de lantarenpaal deed. Dergelijke acties zorgen altijd weer voor vrolijke gezichten. :-)
Gisteren kreeg ik tijdens de Engelse les van de leraressen een plattegrond van Zhu Hai onder m’n neus. Oei… de stad is toch iets groter dan ik verwacht had. Wist dat het niet klein was, maar zo groot had ik ook niet door. De drukte is er namelijk ook niet naar. Ontdekte dat achter een grote berg waar ik vanuit de hoofdstraat (zoals ik het maar noem) of de bus wel eens tegenaan kijk, nog een groot deel van de stad terug te vinden is. De berg zit dus midden in de stad en door middel van een lange tunnel door deze berg worden beide delen met elkaar verbonden. Het race circuit waar ik al eens eerder over geschreven heb schijnt aan de andere kant van die berg te liggen. Ben dus al weer een stapje dichter bij het vinden ervan. Nu alleen nog uitzoeken welke bus(sen) ik moet nemen om er te komen.
Vanmiddag na het geld halen bij de bank gelijk even wat groenten wezen inslaan. Normaal gesproken doen we dat bij de supermarkt, maar wilden dit keer naar de groente markt. Dit zou goedkoper moeten zijn. Daar aangekomen is het één grote belevenis om te zien. Het is zo’n traditionele markt als je wel eens op tv of foto’s ziet. Je kijkt je ogen uit daar. Levende kippen en duiven worden daar gewoon in de hand uit gezocht om vervolgens levend mee te nemen. Thuis worden ze dan geslacht en geplukt.
Goed… even wat groenten kopen dachten we… niet dus. Zodra ik ergens bij ben schroomt met niet om de prijs gelijk een stuk te verhogen. Zo vroegen we de prijs van de aardappelen op. Wij moesten daar 2 yuan voor betalen. Dit was duurder dan de supermarkt, dus besloten het maar niet te doen. Op het moment dat we ons omdraaien wordt er gelijk geroepen dat we het voor 1 yuan kunnen krijgen. De normale prijs! Men probeert altijd meer van me te krijgen, omdat ik genoeg geld heb in hun ogen…
Heb een jongetje in klas A4 zitten die tijdens één van m’n eerste lessen nogal een prater was. Heb hem toen vooraan in de klas gezet, met de mededeling dat hij daar de rest van het jaar zou moeten zitten. Mits hij mij een keer wat koekjes mee neemt, mag hij weer achteraan zitten. Sindsdien is het iedere les weer raak over de koekjes en de klas heeft dan de grootste lol.
Gisteren zat hij met zijn klas A4 bij groep B4 in, omdat het lokaal van B4 weer eens op slot zat en niemand er in kon. Tijdens de gezamenlijke les was het weer raak en ging het even over de koekjes…
Vandaag na de laatste les, klas B4 stond één van de meisje uit deze klas me op te wachten. Iedereen was intussen al weg, behalve zij. “You like cookies?”, vraagt ze aan me… Ik antwoord met ja en daarop gaat de rugzak open. Haar lesboek kwam te voorschijn. Ze had geen geld om koekjes te kopen, dus had ze maar acht vierkante briefjes gemaakt met de tekst “Cookies” erop. Deze spontane en onverwachte kindergedachten maken het les geven zo ontzettend mooi… Heerlijk die spontane reacties van die kinderen.