Vandaag ga ik het kort houden. Ben nog steeds slecht in orde en heb de afgelopen nacht wederom enorm veel last gehad van m’n maag. Dit keer was het meer pijn dan wat anders. Na een plakje droog brood en wat warm water ging het echter wel weer. Tijdens het opstaan was het echter weer mis. Heb besloten om de rest van de dag ook maar in bed te blijven, geen les te geven en m’n darmen even te laten rusten. Het duurt namelijk al veel te lang voor mijn gevoel… Heb inmiddels ook al wat medicijnen die me hopelijk snel beter zullen maken.
M’n collega Helen, kwam zojuist ook nog even op ziekenbezoek en om te kijken hoe het met me gaat. Tja… erg vervelend als je elkaar op zo’n manier na het weekend weer moet treffen. Toont ook wel weer hoe een fijne collega ze is. Het moment dat ze het hoorde kwam ze gelijk als enige kijken. Dergelijke dingen waardeer ik enorm van haar en laat gelijk zien hoe anders ze eigenlijk is vergeleken met andere collega’s.
Zo zaten we – ik geloof - vorige week in de bus en kreeg ik opeens de vraag of ik d’r af en toe een keer wil bellen als ik weer in Nederland ben. Ik ben de enige buitenlandse vriend die ze heeft, zo vertelde ze me. Ze is erg zuinig op deze vriendschap en wil daarom graag in contact blijven. Dergelijke dingen zijn erg leuk om te horen.
Doet met gelijk denken aan de Noor die ik tijdens mijn vlucht naar hier heb leren kennen. We hadden een paar uur vertraging op Schiphol en raakten zo aan de praat. Even later nodigde hij me uit om naar de bar te gaan en wat te drinken. Daar trakteerde hij me, op een kop koffie. Had het al een paar keer afgeslagen, maar ik moest en zou wat van hem drinken. Later in het vliegtuig, net in de lucht… kwam hij naar achteren waar ik zat. Naast hem zat niemand en kwam hij me vragen naast hem te gaan zitten. Tijdens de vlucht kreeg ik het adres van zijn broer in Maleisië, waar hij op dit moment ook voor een half jaar overwinterd. Moest hem maar eens schrijven om zo in contact blijven met elkaar, zei hij. Dat schrijven moet ik stom genoeg tot op heden nog steeds doen. Ben vaak niet zo snel met dergelijke dingen en vaak blijven dergelijke dingen bij snel liggen… Zal mezelf er van de week er maar eens toe aanzetten. Het zou namelijk erg leuk zijn om eens wat van hem te horen. We hebben met z’n twee tijdens de vertraging, het wachten en de vlucht de grootste lol gehad. Het bleef niet alleen bij lol. Er zijn ook goede en leuke gesprekken gevoerd. Vreemd eigenlijk dat het zo opeens met iemand kan klikken die je helemaal niet kent.
Gisteren weer even een korte chat sessie gehad met Nederland. Af en toe is het wel even prettig om eens met iemand anders te praten en niet telkens in het Engels bezig te moeten zijn. Engels is niet zozeer het probleem, want ik spreek tegenwoordig gelijk al in het Engels hier. Nee, soms is het voor de anderen hier moeilijk om een goed gesprek te hebben met je in het Engels. Ze kunnen zich niet altijd goed verstaanbaar maken en dan houd een goed gesprek daar dan ook al snel op. Wat dat betreft ben ik blij dat ik af en toe eens wat met Nederland kan praten, ook al zijn die gesprekken niet altijd op niveau en komt er regelmatig – afhankelijk van de persoon – ook een hoop slap gepraat uit.
M’n collega Helen, kwam zojuist ook nog even op ziekenbezoek en om te kijken hoe het met me gaat. Tja… erg vervelend als je elkaar op zo’n manier na het weekend weer moet treffen. Toont ook wel weer hoe een fijne collega ze is. Het moment dat ze het hoorde kwam ze gelijk als enige kijken. Dergelijke dingen waardeer ik enorm van haar en laat gelijk zien hoe anders ze eigenlijk is vergeleken met andere collega’s.
Zo zaten we – ik geloof - vorige week in de bus en kreeg ik opeens de vraag of ik d’r af en toe een keer wil bellen als ik weer in Nederland ben. Ik ben de enige buitenlandse vriend die ze heeft, zo vertelde ze me. Ze is erg zuinig op deze vriendschap en wil daarom graag in contact blijven. Dergelijke dingen zijn erg leuk om te horen.
Doet met gelijk denken aan de Noor die ik tijdens mijn vlucht naar hier heb leren kennen. We hadden een paar uur vertraging op Schiphol en raakten zo aan de praat. Even later nodigde hij me uit om naar de bar te gaan en wat te drinken. Daar trakteerde hij me, op een kop koffie. Had het al een paar keer afgeslagen, maar ik moest en zou wat van hem drinken. Later in het vliegtuig, net in de lucht… kwam hij naar achteren waar ik zat. Naast hem zat niemand en kwam hij me vragen naast hem te gaan zitten. Tijdens de vlucht kreeg ik het adres van zijn broer in Maleisië, waar hij op dit moment ook voor een half jaar overwinterd. Moest hem maar eens schrijven om zo in contact blijven met elkaar, zei hij. Dat schrijven moet ik stom genoeg tot op heden nog steeds doen. Ben vaak niet zo snel met dergelijke dingen en vaak blijven dergelijke dingen bij snel liggen… Zal mezelf er van de week er maar eens toe aanzetten. Het zou namelijk erg leuk zijn om eens wat van hem te horen. We hebben met z’n twee tijdens de vertraging, het wachten en de vlucht de grootste lol gehad. Het bleef niet alleen bij lol. Er zijn ook goede en leuke gesprekken gevoerd. Vreemd eigenlijk dat het zo opeens met iemand kan klikken die je helemaal niet kent.
Gisteren weer even een korte chat sessie gehad met Nederland. Af en toe is het wel even prettig om eens met iemand anders te praten en niet telkens in het Engels bezig te moeten zijn. Engels is niet zozeer het probleem, want ik spreek tegenwoordig gelijk al in het Engels hier. Nee, soms is het voor de anderen hier moeilijk om een goed gesprek te hebben met je in het Engels. Ze kunnen zich niet altijd goed verstaanbaar maken en dan houd een goed gesprek daar dan ook al snel op. Wat dat betreft ben ik blij dat ik af en toe eens wat met Nederland kan praten, ook al zijn die gesprekken niet altijd op niveau en komt er regelmatig – afhankelijk van de persoon – ook een hoop slap gepraat uit.