- Gisteren is de stroom wederom uitgevallen waardoor deze update pas vandaag (3 januari) online gezet kon worden -
Het gaat hier weer lekker met de elektriciteit. Sinds gisterenavond is het weer voorbij met de pret en is er geen elektriciteit meer. Dit is gelijk de reden dat ik gisteren mijn dagboek niet op Internet kon zetten en dat vandaag heb moeten doen.
Wat ben ik overigens blij dat ik een hoop theelichtjes van thuis meegekregen heb zeg. Deze komen de laatste dagen wel erg goed van pas. Op die manier is het nog mogelijk het huis enigszins te voorzien van licht. :-)
Wasmachines, wasmachines en nog eens wasmachines. Een vrachtwagen vol wasmachines stond vanmiddag voor de deur thuis in Nederland. Voor 200 euro kon je een nieuwe wasmachine kopen en de hele buurt had een wasmachine besteld. Dit met als gevolg dat voor mijn ouders huis in Nederland alleen maar wasmachines stonden. Vraag me niet waar ik het vandaan gehaald heb, maar het was na het wakker worden vanmorgen wel een grappige droom.
Vanmorgen was het weer vroeger dag dan normaal. Het was weer lestijd al vraag ik me af of het nog wel zin heeft. In plaats van dat er 6 leraressen aanwezig zijn, waren er maar weer eens vier. Deze vier overgebleven leraressen hadden niet bepaald veel zin in de lessen en hadden het dan ook snel gezien. Na een uurtje was het dan ook gelijk al weer afgelopen, waar normaal de les twee uur duurt. Het heeft op die manier wel erg weinig zin om les te geven.
Vanmiddag weer een lekkere rustige lesdag gehad. Vier lessen op school van elk 20 minuten. De eerste les was eindelijk eens een rustige les. De vervelendste ettertjes, zoals ik ze maar noem, kwamen niet opdagen. Wat een opluchting was dat zeg. De hele klas was eindelijk eens bij de les en werd niet afgeleid door die drie. Maakt het voor mij ook een stuk prettiger. Hoef dan tenminste niet telkens zelf iemand weer te waarschuwen, omdat de lerares het niet doet.
De rest van de lessen waren weer een makkie. Soms zijn ze te gemakkelijk, waardoor de uitdaging weer een beetje zoek raakt. Aan de andere kant wil je ook weer niet een klas hebben dat alleen maar druk is met andere dingen. Dit maakt het les geven dan weer in sommige gevallen te moeilijk. Een middenweg is vaak moeilijk te vinden.
Ik liep vanmiddag met twee collega’s naar de bus, om naar school te gaan. Kreeg ik opeens de mededeling dat er post voor mij gekomen was en ik dat bij de school, hiernaast kon ophalen. Had al zitten wachten op de post, aangezien ik wist dat er wat dingen onderweg waren. Na het lesgeven en de busreis naar huis, gelijk doorgelopen naar de school. Bij de poort zit een portier die daar volgens mij ook gelijk slaapt. Er staan daar twee bedden achter hem in dat hokje en daar gebeurt het dan allemaal. Hij weet dat ik de enige buitenlander ben hier en dus werd er gelijk even gegraven tussen de enveloppen. Envelop één en envelop twee. Klaar dacht ik en wilde weglopen. Kreeg in het Chinees wat woorden naar me toe geslingerd, maar begreep er niets van. Kijk de portier aan en zie hem weer aan het rommelen. Krijg nog een papiertje en toen kon ik gaan. Envelop één was een kerstkaartje en envelop twee was het lang verwachtte geboortekaartje. Eindelijk is het dan aangekomen.
Wat nog rest voor deze dag is het schrijven over dat laatste briefje. Dit briefje dat niet veel voorstelde was volledig in het Chinees geschreven en bedrukt, waardoor ik geen idee had waar het van was. Wist niet eens of het wel voor mij bestemd was of voor één van de andere collega’s. Navraag leerde mij snel dat het een briefje van het postkantoor was. Er lag een pakje voor me klaar… Het kerstpakket van mijn vader en moeder was eindelijk aangekomen. Het had al voor de Kerst moeten arriveren, maar dat is nooit gebeurd. Kreeg dus ook één dag voor de kerst te horen dat er een pakketje onderweg was. Reden genoeg voor mij om daar al lange tijd naar uit te kijken.
Het ophalen viel ook niet bepaald mee. Niemand wist het adres van dit postkantoor. Na een paar telefoontjes was het enigszins duidelijk waar dit postkantoor zich zou moeten bevinden. Snel de schoenen aan en aan de wandel. Na richting de supermarkt, door een grauwe buurt omgelopen te hebben en twee keer navragen stond dan eindelijk in het postkantoor. Paspoort laten zien en het briefje en daar kwam de doos. Vervolgens weer terug lopen (verkorte route natuurlijk aangezien de andere route een eind om was) en vlug naar huis. Terug gekomen natuurlijk het kaartje lezen en snel kijken naar al het lekkers, om vervolgens even snel met thuis te bellen. Bedankt lieve vader en moeder!
Het gaat hier weer lekker met de elektriciteit. Sinds gisterenavond is het weer voorbij met de pret en is er geen elektriciteit meer. Dit is gelijk de reden dat ik gisteren mijn dagboek niet op Internet kon zetten en dat vandaag heb moeten doen.
Wat ben ik overigens blij dat ik een hoop theelichtjes van thuis meegekregen heb zeg. Deze komen de laatste dagen wel erg goed van pas. Op die manier is het nog mogelijk het huis enigszins te voorzien van licht. :-)
Wasmachines, wasmachines en nog eens wasmachines. Een vrachtwagen vol wasmachines stond vanmiddag voor de deur thuis in Nederland. Voor 200 euro kon je een nieuwe wasmachine kopen en de hele buurt had een wasmachine besteld. Dit met als gevolg dat voor mijn ouders huis in Nederland alleen maar wasmachines stonden. Vraag me niet waar ik het vandaan gehaald heb, maar het was na het wakker worden vanmorgen wel een grappige droom.
Vanmorgen was het weer vroeger dag dan normaal. Het was weer lestijd al vraag ik me af of het nog wel zin heeft. In plaats van dat er 6 leraressen aanwezig zijn, waren er maar weer eens vier. Deze vier overgebleven leraressen hadden niet bepaald veel zin in de lessen en hadden het dan ook snel gezien. Na een uurtje was het dan ook gelijk al weer afgelopen, waar normaal de les twee uur duurt. Het heeft op die manier wel erg weinig zin om les te geven.
Vanmiddag weer een lekkere rustige lesdag gehad. Vier lessen op school van elk 20 minuten. De eerste les was eindelijk eens een rustige les. De vervelendste ettertjes, zoals ik ze maar noem, kwamen niet opdagen. Wat een opluchting was dat zeg. De hele klas was eindelijk eens bij de les en werd niet afgeleid door die drie. Maakt het voor mij ook een stuk prettiger. Hoef dan tenminste niet telkens zelf iemand weer te waarschuwen, omdat de lerares het niet doet.
De rest van de lessen waren weer een makkie. Soms zijn ze te gemakkelijk, waardoor de uitdaging weer een beetje zoek raakt. Aan de andere kant wil je ook weer niet een klas hebben dat alleen maar druk is met andere dingen. Dit maakt het les geven dan weer in sommige gevallen te moeilijk. Een middenweg is vaak moeilijk te vinden.
Ik liep vanmiddag met twee collega’s naar de bus, om naar school te gaan. Kreeg ik opeens de mededeling dat er post voor mij gekomen was en ik dat bij de school, hiernaast kon ophalen. Had al zitten wachten op de post, aangezien ik wist dat er wat dingen onderweg waren. Na het lesgeven en de busreis naar huis, gelijk doorgelopen naar de school. Bij de poort zit een portier die daar volgens mij ook gelijk slaapt. Er staan daar twee bedden achter hem in dat hokje en daar gebeurt het dan allemaal. Hij weet dat ik de enige buitenlander ben hier en dus werd er gelijk even gegraven tussen de enveloppen. Envelop één en envelop twee. Klaar dacht ik en wilde weglopen. Kreeg in het Chinees wat woorden naar me toe geslingerd, maar begreep er niets van. Kijk de portier aan en zie hem weer aan het rommelen. Krijg nog een papiertje en toen kon ik gaan. Envelop één was een kerstkaartje en envelop twee was het lang verwachtte geboortekaartje. Eindelijk is het dan aangekomen.
Wat nog rest voor deze dag is het schrijven over dat laatste briefje. Dit briefje dat niet veel voorstelde was volledig in het Chinees geschreven en bedrukt, waardoor ik geen idee had waar het van was. Wist niet eens of het wel voor mij bestemd was of voor één van de andere collega’s. Navraag leerde mij snel dat het een briefje van het postkantoor was. Er lag een pakje voor me klaar… Het kerstpakket van mijn vader en moeder was eindelijk aangekomen. Het had al voor de Kerst moeten arriveren, maar dat is nooit gebeurd. Kreeg dus ook één dag voor de kerst te horen dat er een pakketje onderweg was. Reden genoeg voor mij om daar al lange tijd naar uit te kijken.
Het ophalen viel ook niet bepaald mee. Niemand wist het adres van dit postkantoor. Na een paar telefoontjes was het enigszins duidelijk waar dit postkantoor zich zou moeten bevinden. Snel de schoenen aan en aan de wandel. Na richting de supermarkt, door een grauwe buurt omgelopen te hebben en twee keer navragen stond dan eindelijk in het postkantoor. Paspoort laten zien en het briefje en daar kwam de doos. Vervolgens weer terug lopen (verkorte route natuurlijk aangezien de andere route een eind om was) en vlug naar huis. Terug gekomen natuurlijk het kaartje lezen en snel kijken naar al het lekkers, om vervolgens even snel met thuis te bellen. Bedankt lieve vader en moeder!