Het is inmiddels een drie wekelijks ritueel aan het worden. Te voet boodschappen doen en met volle plastic tassen terug komen lopen. Zo gaat het iedere keer weer. Halverwege de route doen je handen al pijn vanwege de tasjes die beginnen te snijden in je vingers. De plastic tasjes zijn niet zo stevig en goed als we die thuis kennen. De handvaatjes stellen niet voor en trekken samen naarmate je ze lang vast hebt, waardoor het gaat snijden. Wat verlang ik dan soms ook weer naar m’n auto zeg. Nou deed ik thuis misschien wel te veel met de auto, maar het was in situaties als dit wel makkelijk geweest. :-) Dan had ik nog wel drie keer per week naar de supermarkt gemoeten, want m’n koelkast is niet half zo groot als een kleine in Nederland. Dat betekent dus automatisch dat er ook niet zoveel in kan. Een paar pakken melk, wat vlees (dat je in het vriesvakje moet slaan – zo klein) en andere dingetjes en hij is vol.
Ik lijk wel soms wel een beetje te goed in orde. Het moge ook duidelijk zijn dat ik moet aansterken nadat ik lang ziek geweest ben. Dat kan ik aan alles merken. Ben ik iets sneller leeg dan normaal, al wordt dat gelukkig minder. Daarnaast gaat alles wat te eten valt ook naar binnen. Ik word soms niet goed van mezelf. Kan alleen maar aan eten denken en erg gaat van alles naar binnen. Gelukkig ben ik niet aangelegd om dik te worden, anders was ik inmiddels zo rond geweest als ik weet niet wat.
Het is maar weer eens goed dat ik precies nagevraagd heb, over het hoe en wat van m’n vakantie waar ik gisteren over schreef. Had van twee leraressen hier twee keer iets gehoord en beide keren was het een ander verhaal. Navraag leerde mij, nog is het niet helemaal duidelijk, dat ik vanaf 20 januari vakantie krijg. De school gaat volgende week dicht, maar onze Engelse lessen gaan gewoon door. Met andere woorden… die kinderen die van ons les krijgen moet extra naar school komen voor die Engelse lessen. De ouders hebben ervoor betaald en zo wordt de schade ingehaald. Men krijgt dan gewoon het aantal lessen waarvoor betaald is en mist dus niets door deze nationale vakantie
Tijdens mijn eerste periode in China, gedurende half juni en juli 2002 was het de bedoeling om naar Hai Nan te gaan. Eigenlijk waren de plannen daarvoor al eerder gemaakt, alleen verliep toen niet alles zoals gepland. Hai Nan is – voor alle duidelijkheid - een tropisch eiland ten zuiden van China en waar ik nu zit.
De laatste dagen is Hai Nan hier veel in het nieuws en dat doet oude plannen herleven. Zo is de laatste dagen in het nieuws dat er nu ook een trein naar Hai Nan gaat. Dit is de eerste trein voor China die over de zee gaat. De trein vertrekt vanaf Zhan Jiang – een plaats ergens hier in zuid China – en rijd dan naar de zee. Bij de zee aangekomen rijd de trein in een boot. De boot vaart naar Hai Nan waar de trein weer verder gaat. :-) Dat is natuurlijk een stuk voordeliger dan vliegen… Moet maar eens uitzoeken wat het nu kost om daar te komen en te overnachten. Wellicht kan ik er dan eindelijk eens een keer naartoe, voor een paar dagen. Zou een mooie afsluiting zijn van mijn periode hier.
Één van de dingen waar ik me wel eens aan erger gedurende mijn lessen, is dat men ongevraagd zonder te kloppen binnen komt stuiteren. Ouders komen af en toe opeens binnen wandelen en beginnen dan met hun zonen of dochters te brabbelen en gaan weer weg. Blijkbaar is dat hier heel normaal en hoeft men niets te zeggen tegen de leraar.
Vandaag was het de beurt aan het hoofd van de school. Tot drie maal toe kwam ze een les van me binnen vallen om met de lerares vervolgens in gesprek te gaan. Dit heeft natuurlijk weer tot gevolg dat de kinderen ook de aandacht er weer niet bij hebben en dus de hele les verstoord is. Uiteindelijk heeft het bij elkaar ruim vijf minuten van m’n slecht 20 minuten durende les. Dat schiet lekker op.
De vergadering was vandaag een korte. De reden voor de korte vergadering is de komende week. Heb namelijk een nieuw rooster gekregen voor komende week en moet dus nu de lessen voor gaan bereiden op papier. Vanaf woensdag sta ik namelijk vanaf ’s morgens 8 uur tot ’s middags 16:30 voor de klas en heb ik in totaal 10 lessen per dag van een half uur en één keer pauze van 50 minuten! Dit ook nog eens 6 dagen lang! Dat zijn opeens een hoop uren voor mijn stem die soms al een beetje gammel is van het harde praten en schreeuwen. In eerste instantie was het de bedoeling dat een andere buitenlander zou komen helpen, maar dat gaat ook al niet door. Dat betekent dus dat ik het nu alleen moet doen. Na de 20 januari en deze drukke dagen heb ik dan ook wel gelijk vier weken vakantie. Dat is het mooie van het leraren vak!
Ik lijk wel soms wel een beetje te goed in orde. Het moge ook duidelijk zijn dat ik moet aansterken nadat ik lang ziek geweest ben. Dat kan ik aan alles merken. Ben ik iets sneller leeg dan normaal, al wordt dat gelukkig minder. Daarnaast gaat alles wat te eten valt ook naar binnen. Ik word soms niet goed van mezelf. Kan alleen maar aan eten denken en erg gaat van alles naar binnen. Gelukkig ben ik niet aangelegd om dik te worden, anders was ik inmiddels zo rond geweest als ik weet niet wat.
Het is maar weer eens goed dat ik precies nagevraagd heb, over het hoe en wat van m’n vakantie waar ik gisteren over schreef. Had van twee leraressen hier twee keer iets gehoord en beide keren was het een ander verhaal. Navraag leerde mij, nog is het niet helemaal duidelijk, dat ik vanaf 20 januari vakantie krijg. De school gaat volgende week dicht, maar onze Engelse lessen gaan gewoon door. Met andere woorden… die kinderen die van ons les krijgen moet extra naar school komen voor die Engelse lessen. De ouders hebben ervoor betaald en zo wordt de schade ingehaald. Men krijgt dan gewoon het aantal lessen waarvoor betaald is en mist dus niets door deze nationale vakantie
Tijdens mijn eerste periode in China, gedurende half juni en juli 2002 was het de bedoeling om naar Hai Nan te gaan. Eigenlijk waren de plannen daarvoor al eerder gemaakt, alleen verliep toen niet alles zoals gepland. Hai Nan is – voor alle duidelijkheid - een tropisch eiland ten zuiden van China en waar ik nu zit.
De laatste dagen is Hai Nan hier veel in het nieuws en dat doet oude plannen herleven. Zo is de laatste dagen in het nieuws dat er nu ook een trein naar Hai Nan gaat. Dit is de eerste trein voor China die over de zee gaat. De trein vertrekt vanaf Zhan Jiang – een plaats ergens hier in zuid China – en rijd dan naar de zee. Bij de zee aangekomen rijd de trein in een boot. De boot vaart naar Hai Nan waar de trein weer verder gaat. :-) Dat is natuurlijk een stuk voordeliger dan vliegen… Moet maar eens uitzoeken wat het nu kost om daar te komen en te overnachten. Wellicht kan ik er dan eindelijk eens een keer naartoe, voor een paar dagen. Zou een mooie afsluiting zijn van mijn periode hier.
Één van de dingen waar ik me wel eens aan erger gedurende mijn lessen, is dat men ongevraagd zonder te kloppen binnen komt stuiteren. Ouders komen af en toe opeens binnen wandelen en beginnen dan met hun zonen of dochters te brabbelen en gaan weer weg. Blijkbaar is dat hier heel normaal en hoeft men niets te zeggen tegen de leraar.
Vandaag was het de beurt aan het hoofd van de school. Tot drie maal toe kwam ze een les van me binnen vallen om met de lerares vervolgens in gesprek te gaan. Dit heeft natuurlijk weer tot gevolg dat de kinderen ook de aandacht er weer niet bij hebben en dus de hele les verstoord is. Uiteindelijk heeft het bij elkaar ruim vijf minuten van m’n slecht 20 minuten durende les. Dat schiet lekker op.
De vergadering was vandaag een korte. De reden voor de korte vergadering is de komende week. Heb namelijk een nieuw rooster gekregen voor komende week en moet dus nu de lessen voor gaan bereiden op papier. Vanaf woensdag sta ik namelijk vanaf ’s morgens 8 uur tot ’s middags 16:30 voor de klas en heb ik in totaal 10 lessen per dag van een half uur en één keer pauze van 50 minuten! Dit ook nog eens 6 dagen lang! Dat zijn opeens een hoop uren voor mijn stem die soms al een beetje gammel is van het harde praten en schreeuwen. In eerste instantie was het de bedoeling dat een andere buitenlander zou komen helpen, maar dat gaat ook al niet door. Dat betekent dus dat ik het nu alleen moet doen. Na de 20 januari en deze drukke dagen heb ik dan ook wel gelijk vier weken vakantie. Dat is het mooie van het leraren vak!