Leuke oude baas. Frits van Eldik, ook wel bekend als ’s Nederlands meest bekende Formule 1 fotograaf. Heb regelmatig contact met hem, via SMS en/of e-mail. De ene keer wat meer dan de andere keer. De laatste paar weken gebeurd het regelmatig dat er sms bericht of E-mailtje van beide kanten komt, wat resulteerde in een kort gesprekje (per E-mail) over wat ik hier nou mis. De RaceReport mis ik toch wel. Kan al het Formule 1 nieuws lezen op Internet, maar mis toch bepaalde verhalen. Mijn dank was dan ook groot toen ik bericht kreeg dat hij me wat zou opsturen. Gisteren kwam dit pakketje aan. Heerlijk om weer even de RaceReport te kunnen lezen. Na het lezen ervan aan de slag gegaan met het nieuwste boekje van Olav Mol en Frits van Eldik – In de bocht. In dit boekje beschrijven beide heren wat men mee maakt in zo’n weekend. Heb enorm genoten van dit alles en heb alles dan ook in één adem uitgelezen! Bedankt Frits!
Het gevoel dat ik iets mis begint langzaam maar zeker bij me naar boven te komen. Langzaam maar zeker word het duidelijk, mede door het lezen van het boekje – In de bocht -. Ik mis de Formule 1 wereld en alles daaromheen, waar ik zolang mee hebt gewerkt.
Heb wat betreft mijn werk altijd wel geluk gehad, moet ik zeggen. Tijdens mijn school periode heb ik geschreven naar Veronica over mijn tweede stage. Dit naar aanleiding van een vacature die op www.formule1.nl stond. Dit resulteerde in mijn tweede stage plaats en tevens mijn eerste echte baan. Wegens veranderende omstandigheden ben ik daar vertrokken en heb na een korte tussenstop bij een ander bedrijfje de overstap gemaakt naar de HMG waar ik kortstondig veel voor en met RTL Grand Prix heb kunnen en mogen doen. Daar kon ik niet blijven en ben toen opgenomen in de RaceReport familie, die ik al kende vanuit de tijd dat ik voor Veronica werkte. Nu zit ik hier in China en denk ik: drie keer is scheepsrecht. Heb inmiddels al drie keer dat geluk gehad en werk mogen doen, dat menig Formule 1 fan had willen doen. Heb wat dat betreft heb ik niets te klagen. Toch hoop ik stiekem nog een op één keer dat kleine beetje geluk. Voor mijn gevoel is het hoofdstuk Formule 1 namelijk nog niet afgesloten.
Aan het begin van de middag kwam ik erachter dat er weer wat leraressen terug waren hier in de flat. Gelijk maar eens gaan vragen hoe het zit, dat niemand mij verteld heeft dat ik gisteren en vandaag vrij ben. Na een hoop Chinees onderling gepraat ben ik nog steeds niets wijzer geworden. Men kan me gewoon niet vertellen waarom ik nou weer eens niets te horen gekregen heb. Tjonge jonge… wat een organisatie zeg. Krijg daar zo nu en dan toch echt wel even de balen van. Hoop toch echt dat er spoedig iets gaat veranderen hier. Op deze manier kun je gewoon niet werken.
Vanmiddag op de bus gesprongen naar het p.s.b. Vol goede moet en na een lange rit de bus uit en het gebouw zoeken. Dat was niet zo’n probleem. Het gebouw was enorm groot en viel gelijk op tussen alle anderen. Daar aangekomen wat nagevraagd en werd ik naar binnen gestuurd. Binnen aangekomen bij de receptie (zo noem ik het maar) weer navragen. Wat blijkt… is dit weer niet het goede gebouw. Werd weer terug gestuurd en moest dan weer overstappen op een andere bus.
Het overstappen viel ook al niet mee. Had geen klein geld bij me en dat kun je hier ook zomaar niet wisselen in een winkel. Je moet dan echt iets kopen. Dus, maar verplicht wat drinken gekocht om zo wat klein geld te krijgen. Na een busrit van weer 20 minuten, kwam ik dan eindelijk op de plaats van bestemming. Daar moest ik nog foto’s maken en papieren invullen. Moet ik aankomende vrijdag weer terug komen om te horen of ik mijn visum verlengd krijg of niet. Mocht het niet goed gaan, moet ik alsnog mijn visum opsturen naar Shu Tong en dan doet men het voor mij. Betekent alleen dat ik dan een tijdje zonder paspoort zit, wat ik een minder prettig idee vind.
Vanavond zal het vroeg bedtijd worden voor me. Morgen begint namelijk m’n lessen marathon van 10 lessen per dag, 5 dagen lang. Iedere dag om 6:30 opstaan, douchen en om 7:15 hier weglopen naar de bus, om vervolgens bij school weer uit te stappen. De eerste les begint namelijk al om 8 uur… Gaap! Ben benieuwd hoe en hoeveel van de leerlingen dan in de klas zitten. Ben bang dat de helft niet eens komt opdagen, omdat het vakantie is. We zullen wel zien wat er van gaat komen en laat het allemaal maar op me af komen. Daarna is het tenslotte vakantie tijd! :-)
Het gevoel dat ik iets mis begint langzaam maar zeker bij me naar boven te komen. Langzaam maar zeker word het duidelijk, mede door het lezen van het boekje – In de bocht -. Ik mis de Formule 1 wereld en alles daaromheen, waar ik zolang mee hebt gewerkt.
Heb wat betreft mijn werk altijd wel geluk gehad, moet ik zeggen. Tijdens mijn school periode heb ik geschreven naar Veronica over mijn tweede stage. Dit naar aanleiding van een vacature die op www.formule1.nl stond. Dit resulteerde in mijn tweede stage plaats en tevens mijn eerste echte baan. Wegens veranderende omstandigheden ben ik daar vertrokken en heb na een korte tussenstop bij een ander bedrijfje de overstap gemaakt naar de HMG waar ik kortstondig veel voor en met RTL Grand Prix heb kunnen en mogen doen. Daar kon ik niet blijven en ben toen opgenomen in de RaceReport familie, die ik al kende vanuit de tijd dat ik voor Veronica werkte. Nu zit ik hier in China en denk ik: drie keer is scheepsrecht. Heb inmiddels al drie keer dat geluk gehad en werk mogen doen, dat menig Formule 1 fan had willen doen. Heb wat dat betreft heb ik niets te klagen. Toch hoop ik stiekem nog een op één keer dat kleine beetje geluk. Voor mijn gevoel is het hoofdstuk Formule 1 namelijk nog niet afgesloten.
Aan het begin van de middag kwam ik erachter dat er weer wat leraressen terug waren hier in de flat. Gelijk maar eens gaan vragen hoe het zit, dat niemand mij verteld heeft dat ik gisteren en vandaag vrij ben. Na een hoop Chinees onderling gepraat ben ik nog steeds niets wijzer geworden. Men kan me gewoon niet vertellen waarom ik nou weer eens niets te horen gekregen heb. Tjonge jonge… wat een organisatie zeg. Krijg daar zo nu en dan toch echt wel even de balen van. Hoop toch echt dat er spoedig iets gaat veranderen hier. Op deze manier kun je gewoon niet werken.
Vanmiddag op de bus gesprongen naar het p.s.b. Vol goede moet en na een lange rit de bus uit en het gebouw zoeken. Dat was niet zo’n probleem. Het gebouw was enorm groot en viel gelijk op tussen alle anderen. Daar aangekomen wat nagevraagd en werd ik naar binnen gestuurd. Binnen aangekomen bij de receptie (zo noem ik het maar) weer navragen. Wat blijkt… is dit weer niet het goede gebouw. Werd weer terug gestuurd en moest dan weer overstappen op een andere bus.
Het overstappen viel ook al niet mee. Had geen klein geld bij me en dat kun je hier ook zomaar niet wisselen in een winkel. Je moet dan echt iets kopen. Dus, maar verplicht wat drinken gekocht om zo wat klein geld te krijgen. Na een busrit van weer 20 minuten, kwam ik dan eindelijk op de plaats van bestemming. Daar moest ik nog foto’s maken en papieren invullen. Moet ik aankomende vrijdag weer terug komen om te horen of ik mijn visum verlengd krijg of niet. Mocht het niet goed gaan, moet ik alsnog mijn visum opsturen naar Shu Tong en dan doet men het voor mij. Betekent alleen dat ik dan een tijdje zonder paspoort zit, wat ik een minder prettig idee vind.
Vanavond zal het vroeg bedtijd worden voor me. Morgen begint namelijk m’n lessen marathon van 10 lessen per dag, 5 dagen lang. Iedere dag om 6:30 opstaan, douchen en om 7:15 hier weglopen naar de bus, om vervolgens bij school weer uit te stappen. De eerste les begint namelijk al om 8 uur… Gaap! Ben benieuwd hoe en hoeveel van de leerlingen dan in de klas zitten. Ben bang dat de helft niet eens komt opdagen, omdat het vakantie is. We zullen wel zien wat er van gaat komen en laat het allemaal maar op me af komen. Daarna is het tenslotte vakantie tijd! :-)