Er valt hier weinig te merken van het feit dat het vandaag Valentijnsdag dag is. Alles gaat hier rustig door. Zo af en toe vind je in een winkel wel een paar grote hartjes terug, waaruit duidelijk moet worden dat het Valentijnsdag is. Het is hier in ieder geval niet zo’n commerciële business geworden zoals het de laatste jaren in Nederland is.
Op ben sinds gisteren avond weer eens verliefd. Verliefd is misschien een groot woord en kan het misschien beter omschrijven als “verkocht”. Ben verkocht aan een nieuwe elektronische zak agenda, de “Palm M515 Handheld”. Een klein apparaatje dat vol zit met mogelijkheden, in één hand past en slechts 139 gram weegt! Een geweldig apparaatje, dat ik graag in m’n bezit zou hebben/krijgen. Heb er wel één thuis liggen die ik gedurende mijn werk regelmatig gebruikte, maar deze is eigenlijk net iets te groot om lekker mee te kunnen nemen. Je steekt een Psion 5mx niet snel in de binnenzak van je jas, zonder duidelijke te voelen dat er een flink gewicht in je jas hangt. Reden om te zoeken naar iets kleiner en lichters.
Ik schrijf nooit meer dat een buitenlander hier niet met een ander praat. Werd ik gisteren gevraagd een foto te maken van twee dames, raakte ik vandaag kort aan de praat met een Amerikaan (aan zijn accent te horen). Was even op bezoek bij de opticien, voor een paar nieuwe lenzen. Nee, niet voor mezelf. Heb ze gelukkig (nog) niet nodig. Daar zat een dikke man samen met een Chinese dame, die volgens mij zijn vertaler was. Hij zag mij en begon gelijk even te praten. Vertelde dat hij een ongelukje gehad had – dat ook te zien was aan het verband – en dat zijn bril daardoor gebroken was. Had hier een nieuwe bril besteld en men erg duidelijk gemaakt dat hij deze zéér spoedig moest hebben. Deze kreeg hij ook zeer spoedig, alleen niet zo als hij wilde. De bril bezorgde hem namelijk hoofdpijn, doordat de glazen niet goed waren. Hij kwam nu dus weer terug om een nieuwe te laten maken. Na een kort gesprek verliet hij de winkel weer en begroette me nogmaals. Toch wel leuk om zo af en toe eens een gesprek te hebben met een wild vreemde. Is weer eens iets anders en goed voor m’n Engels.
Vanavond, om Valentijnsdag nog enigszins te vieren weer eens buiten de deur wezen eten. Volgens mij eet ik de laatste tijd meer buiten de deur dan binnen de deur. :-) Heb vanavond de Pizza hut weer eens opgezocht en heb dat geweten. Kon niet eens naar binnen! Alles was vol! Het was zelfs zo erg dat ze voor bij de deur al een nummertje moesten trekken en dat je opgeroepen werd op het moment dat je naar binnen kon. Of je naar binnen kon was tevens niet alleen afhankelijk van je nummer, maar ook van het aantal personen waarmee je naar binnen wilde. Had nummer 93 en men was ergens bij de 76. Heb het boven gelegen winkelcentrum intussen maar even bezocht. Op dat moment was het namelijk niet duidelijk hoelang de wachttijd zou zijn.
Na het eten en een kort ritje met de bus terug naar huis, weer de boulevard op gegaan. Hoopte daar een lekkere rustige wandeling te maken. Helaas ging dat niet helemaal zo als verwacht… De halve stad had namelijk hetzelfde idee en was op deze dag naar de zee gekomen om even uit te waaien. Heb het zelden zo druk gezien op de boulevard.
De mensen die daar rond lopen om bloemen te verkopen, hebben goede zaken gedaan. De prijs van een enkele roos of bos rozen was voor het gemak maar weer eens verdubbeld. Overal waar je loopt komen de verkopers op je af en/of lopen ze meters achterna, om maar een roos aan je te verkopen.
Aan het einde van de boulevard, door de winkelstraat teruggelopen. Heb daar nog geprobeerd een beertje uit de grijp automaat te halen. Zonder succes, jammer genoeg. De beertjes vallen er telkens uit, nadat de grijper weer bovenaan aangekomen is en begint te schudden. Had het kunnen weten, maar wie niet waagt – wie niet wint, denk ik dan maar weer.
Op ben sinds gisteren avond weer eens verliefd. Verliefd is misschien een groot woord en kan het misschien beter omschrijven als “verkocht”. Ben verkocht aan een nieuwe elektronische zak agenda, de “Palm M515 Handheld”. Een klein apparaatje dat vol zit met mogelijkheden, in één hand past en slechts 139 gram weegt! Een geweldig apparaatje, dat ik graag in m’n bezit zou hebben/krijgen. Heb er wel één thuis liggen die ik gedurende mijn werk regelmatig gebruikte, maar deze is eigenlijk net iets te groot om lekker mee te kunnen nemen. Je steekt een Psion 5mx niet snel in de binnenzak van je jas, zonder duidelijke te voelen dat er een flink gewicht in je jas hangt. Reden om te zoeken naar iets kleiner en lichters.
Ik schrijf nooit meer dat een buitenlander hier niet met een ander praat. Werd ik gisteren gevraagd een foto te maken van twee dames, raakte ik vandaag kort aan de praat met een Amerikaan (aan zijn accent te horen). Was even op bezoek bij de opticien, voor een paar nieuwe lenzen. Nee, niet voor mezelf. Heb ze gelukkig (nog) niet nodig. Daar zat een dikke man samen met een Chinese dame, die volgens mij zijn vertaler was. Hij zag mij en begon gelijk even te praten. Vertelde dat hij een ongelukje gehad had – dat ook te zien was aan het verband – en dat zijn bril daardoor gebroken was. Had hier een nieuwe bril besteld en men erg duidelijk gemaakt dat hij deze zéér spoedig moest hebben. Deze kreeg hij ook zeer spoedig, alleen niet zo als hij wilde. De bril bezorgde hem namelijk hoofdpijn, doordat de glazen niet goed waren. Hij kwam nu dus weer terug om een nieuwe te laten maken. Na een kort gesprek verliet hij de winkel weer en begroette me nogmaals. Toch wel leuk om zo af en toe eens een gesprek te hebben met een wild vreemde. Is weer eens iets anders en goed voor m’n Engels.
Vanavond, om Valentijnsdag nog enigszins te vieren weer eens buiten de deur wezen eten. Volgens mij eet ik de laatste tijd meer buiten de deur dan binnen de deur. :-) Heb vanavond de Pizza hut weer eens opgezocht en heb dat geweten. Kon niet eens naar binnen! Alles was vol! Het was zelfs zo erg dat ze voor bij de deur al een nummertje moesten trekken en dat je opgeroepen werd op het moment dat je naar binnen kon. Of je naar binnen kon was tevens niet alleen afhankelijk van je nummer, maar ook van het aantal personen waarmee je naar binnen wilde. Had nummer 93 en men was ergens bij de 76. Heb het boven gelegen winkelcentrum intussen maar even bezocht. Op dat moment was het namelijk niet duidelijk hoelang de wachttijd zou zijn.
Na het eten en een kort ritje met de bus terug naar huis, weer de boulevard op gegaan. Hoopte daar een lekkere rustige wandeling te maken. Helaas ging dat niet helemaal zo als verwacht… De halve stad had namelijk hetzelfde idee en was op deze dag naar de zee gekomen om even uit te waaien. Heb het zelden zo druk gezien op de boulevard.
De mensen die daar rond lopen om bloemen te verkopen, hebben goede zaken gedaan. De prijs van een enkele roos of bos rozen was voor het gemak maar weer eens verdubbeld. Overal waar je loopt komen de verkopers op je af en/of lopen ze meters achterna, om maar een roos aan je te verkopen.
Aan het einde van de boulevard, door de winkelstraat teruggelopen. Heb daar nog geprobeerd een beertje uit de grijp automaat te halen. Zonder succes, jammer genoeg. De beertjes vallen er telkens uit, nadat de grijper weer bovenaan aangekomen is en begint te schudden. Had het kunnen weten, maar wie niet waagt – wie niet wint, denk ik dan maar weer.