Het is inmiddels al weer halverwege de middag en kan weer eens niet op Internet. Niet dat er iemand op kantoor zit, nee… er gaat weer eens iets mis bij de provider. M’n gebruikersnaam en wachtwoord worden niet geaccepteerd en als ongeldig bestempeld. Ik word dus weer eens een keer geweigerd. Weet niet hoelang dat probleem zal gaan duren. Weet wel dat ik dit probleem de dag dat ik uit Xi’an terug kwam ook had. Een paar uur later kon ik er weer op, dus gaan we er voor het gemak er maar van uit dat ik er later weer op kan.
Wat ik gisteren avond al wel vermoedde kwam dus uit. De nieuwe leraressen hadden moeten komen. Ik zeg met recht “hadden moeten komen” want er kwam niemand opdagen. Er is overigens nog steeds niemand aanwezig hier. Voor mij maakt het niet zo heel veel uit. Als men er donderdag maar is. Dan moet ik tenslotte weer aan de slag en is het afgelopen met de vakantie. Of niet? Ja,… er zal voor mij weinig veranderen. Hoef alleen in de middag te werken, mits het rooster aangepast gaat worden en heb de rest van de dag vrij. En rustig baantje mag ik wel zeggen.
Had overigens wel graag gezien dat ze het rooster omgegooid hadden, maar vermoed dat dat niet kan i.v.m. de school. Geef nu altijd les in de middag, meestal na 3 uur en kan dus bijna de hele dag niets doen. Je kunt moeilijk weg, omdat je meestal een uur voor aanvang van de eerste les hier al vertrekt. In de ochtend is het dan meestal uitslapen geblazen en wachten tot je weer kan werken.
Denk opeens aan Tore. Tore is de Noor die ik op schiphol heb leren kennen, tijdens de vertraging die ik had. Reden voor de vertraging? Het was die dag noodweer. Veel harde wind en héél veel regen.
Tore en ik hadden dezelfde vlucht en moesten beidde naar Hong Kong. Tijdens het wachten raakten we flink aan de praat en klikte het vrijwel direct. Tijdens de vlucht heb ik mijn spullen ook bij elkaar geraapt en ben ik naast hem gaan zitten, aangezien daar plaats was. Enkele uren voor het landen gaf hij mij zijn – liever gezegd zijn broers - adres in Maleisië. Heb hem enkele weken geleden een brief gestuurd en wacht nu op een reactie. Hoopte deze na mijn vakantie al te hebben, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Het is ook altijd maar de vraag of mijn brief ooit aangekomen is en/of zijn brief wel ooit aankomt. Je weet het hier in het verre oosten maar nooit…
Heb vanmiddag een deel van m’n tijd besteed aan het bezoeken van websites met webcams. Weet eerlijk gezegd niet eens hoe ik er zo opgekomen ben. Normaal gesproken ben ik niet zo, dat ik specifiek naar iets op zoek ga. Heb een aantal websites die ik dagelijks bekijk en dat is het dan. Daar blijft het in de meeste gevallen wel bij. Het is overigens wel leuk en interessant om te zien wat er wel allemaal niet te zien valt.
Wat ik gisteren avond al wel vermoedde kwam dus uit. De nieuwe leraressen hadden moeten komen. Ik zeg met recht “hadden moeten komen” want er kwam niemand opdagen. Er is overigens nog steeds niemand aanwezig hier. Voor mij maakt het niet zo heel veel uit. Als men er donderdag maar is. Dan moet ik tenslotte weer aan de slag en is het afgelopen met de vakantie. Of niet? Ja,… er zal voor mij weinig veranderen. Hoef alleen in de middag te werken, mits het rooster aangepast gaat worden en heb de rest van de dag vrij. En rustig baantje mag ik wel zeggen.
Had overigens wel graag gezien dat ze het rooster omgegooid hadden, maar vermoed dat dat niet kan i.v.m. de school. Geef nu altijd les in de middag, meestal na 3 uur en kan dus bijna de hele dag niets doen. Je kunt moeilijk weg, omdat je meestal een uur voor aanvang van de eerste les hier al vertrekt. In de ochtend is het dan meestal uitslapen geblazen en wachten tot je weer kan werken.
Denk opeens aan Tore. Tore is de Noor die ik op schiphol heb leren kennen, tijdens de vertraging die ik had. Reden voor de vertraging? Het was die dag noodweer. Veel harde wind en héél veel regen.
Tore en ik hadden dezelfde vlucht en moesten beidde naar Hong Kong. Tijdens het wachten raakten we flink aan de praat en klikte het vrijwel direct. Tijdens de vlucht heb ik mijn spullen ook bij elkaar geraapt en ben ik naast hem gaan zitten, aangezien daar plaats was. Enkele uren voor het landen gaf hij mij zijn – liever gezegd zijn broers - adres in Maleisië. Heb hem enkele weken geleden een brief gestuurd en wacht nu op een reactie. Hoopte deze na mijn vakantie al te hebben, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Het is ook altijd maar de vraag of mijn brief ooit aangekomen is en/of zijn brief wel ooit aankomt. Je weet het hier in het verre oosten maar nooit…
Heb vanmiddag een deel van m’n tijd besteed aan het bezoeken van websites met webcams. Weet eerlijk gezegd niet eens hoe ik er zo opgekomen ben. Normaal gesproken ben ik niet zo, dat ik specifiek naar iets op zoek ga. Heb een aantal websites die ik dagelijks bekijk en dat is het dan. Daar blijft het in de meeste gevallen wel bij. Het is overigens wel leuk en interessant om te zien wat er wel allemaal niet te zien valt.