Internet werkte gisteren avond weer niet en liep even naar kantoor om te kijken hoe het zat. Soms werkt het wel weer eens als de modem herstart word. Op kantoor aangekomen raakte ik aan de praat met een collega, over de internet aansluiting. Tijdens dat gesprek steek ik m’n linker hand m’n broekzak en word opeens herinnert aan een moment eerder die dag. Was met de vierde les bezig dat moment. In die les zat ik een meisje een beetje te plagen. Reden? Ze was de wildste in de klas en tijdens het vragen stellen vroeg ze me plotseling of ik van snoepjes hield. Ja antwoordend en vragend naar een snoepje kwam ik snel bedrogen uit. Ze had niets bij zich. Na een paar andere vragen van andere leerlingen stond één meisje op. Ze vertelde aan de Chinese lerares dat het meisje voor haar mij graag een snoepje wilde geven, maar het niet zelf durfde te zeggen. :-) Daarop kwam ze dan eindelijk naar voren en gaf me een chocolaatje, in een rood papiertje en ook nog in de vorm van een hartje! Wat kan leraar wezen, soms leuk zijn!
Gisteren avond ook nog een keer wezen karten. Kan het gewoon niet laten en het begin inmiddels een aardige verslaving te worden. Het ging voor het eerst sinds tijden weer eens lekker. Kwam eindelijk weer eens in de buurt van het ronderecord met een originele kart. Dit record ligt ergens in de 55 seconden. Het is me gelukt meerdere malen 55 te rijden op een andere dag en daarna ging het lange tijd niet goed. Gisteren zat ik met een 56,24 weer eindelijk eens in de buurt. De kart was alleen net iets te klein voor me. Kon niet echt comfortabel zitten en dat beïnvloedde het rijden enigszins. Het gaat gelukkig in ieder geval weer iets beter, al is de tijd natuurlijk wel afhankelijk van een goede kart.
De organisatie hier is en blijft toch vaak nog een ramp. Men weet vaak totaal niet wat er gaande is. Navraag zorgt ervoor dat je telkens een ander verhaal voorgeschoteld krijgt en dus nog niet weet waar je aan toe bent. Zo vertrekken we iedere middag om 14:00 naar een school. Zo is deze week gepland. Vandaag stond ik echter om 14:00 klaar, samen met m’n collega, maar was er niemand die ons kon vertellen waar het hoofd en de anderen op dat moment waren. Ja, men wist dat ze een vergadering hadden in een andere plaats, maar niet waar men nu eigenlijk uit hing. Aangezien we weer een nieuwe school moesten gaan bezoeken, konden we ook niet op eigen houtje er naartoe. Niemand kon ons vertellen hoeveel lessen gedaan moesten worden en hoelang het zou moeten duren. Niets was bekend. 20 over twee, kwam erop eens een bericht dat we moesten gaan. Dan is het opeens haasten geblazen en moet alles vlug, vlug gebeuren. Pas op school aangekomen kregen we pas te horen wat er moest gebeuren. Later kan bijna niet…
Wat valt er te vertellen over deze klassen. De kinderen waren op de gang al erg lawaaierig en druk, doordat ze een buitenlander zagen. Die drukte ging in de klas ook nog eens lekker gewoon door… Het was echt moeilijk les geven, al was het voor mij maar 10 minuten, omdat ik dan weer naar een andere klas moet. De leraressen die hier op het moment komen helpen en dus ondersteuning zouden moeten bieden, konden dat niet. Al met al werd het een behoorlijk zooitje ongeregeld.
Kwam in deze school ook nog leerlingen tegen die ik op de zaterdag morgen les geef. Deze kinderen waren net zo verbaasd als ik, om mij daar te zien en andersom. Blijkbaar zijn alle kinderen op deze school zo uitbundig en verklaard dat gelijk hun gedrag op de zaterdag morgen.
Heb vandaag afscheid moeten nemen van een collega. Een vreemd gevoel als ik me bedenk dat ik hier ook nog maar twee maanden verblijf. De collega, waar ik een paar keer per week samen les mee gaf, vertrekt voor werk naar een andere plaats, waar ze fulltime ingezet zal gaan worden. Jammer om weer een collega en vertrouwd gezicht te moeten verliezen. Er blijft op deze manier erg weinig over. Er zijn naast een andere collega die zeker blijft, nog twee bekende gezichten die hier rondlopen. Eén ervan is het oude hoofd van hier, die ook zal vertrekken. Dan is er nog slechts één ander over, waarvan het ook nog onduidelijk is dat ze hier blijft. Er blijft niets meer over van de groep waar ik ooit mee samen werkte.
Gisteren avond ook nog een keer wezen karten. Kan het gewoon niet laten en het begin inmiddels een aardige verslaving te worden. Het ging voor het eerst sinds tijden weer eens lekker. Kwam eindelijk weer eens in de buurt van het ronderecord met een originele kart. Dit record ligt ergens in de 55 seconden. Het is me gelukt meerdere malen 55 te rijden op een andere dag en daarna ging het lange tijd niet goed. Gisteren zat ik met een 56,24 weer eindelijk eens in de buurt. De kart was alleen net iets te klein voor me. Kon niet echt comfortabel zitten en dat beïnvloedde het rijden enigszins. Het gaat gelukkig in ieder geval weer iets beter, al is de tijd natuurlijk wel afhankelijk van een goede kart.
De organisatie hier is en blijft toch vaak nog een ramp. Men weet vaak totaal niet wat er gaande is. Navraag zorgt ervoor dat je telkens een ander verhaal voorgeschoteld krijgt en dus nog niet weet waar je aan toe bent. Zo vertrekken we iedere middag om 14:00 naar een school. Zo is deze week gepland. Vandaag stond ik echter om 14:00 klaar, samen met m’n collega, maar was er niemand die ons kon vertellen waar het hoofd en de anderen op dat moment waren. Ja, men wist dat ze een vergadering hadden in een andere plaats, maar niet waar men nu eigenlijk uit hing. Aangezien we weer een nieuwe school moesten gaan bezoeken, konden we ook niet op eigen houtje er naartoe. Niemand kon ons vertellen hoeveel lessen gedaan moesten worden en hoelang het zou moeten duren. Niets was bekend. 20 over twee, kwam erop eens een bericht dat we moesten gaan. Dan is het opeens haasten geblazen en moet alles vlug, vlug gebeuren. Pas op school aangekomen kregen we pas te horen wat er moest gebeuren. Later kan bijna niet…
Wat valt er te vertellen over deze klassen. De kinderen waren op de gang al erg lawaaierig en druk, doordat ze een buitenlander zagen. Die drukte ging in de klas ook nog eens lekker gewoon door… Het was echt moeilijk les geven, al was het voor mij maar 10 minuten, omdat ik dan weer naar een andere klas moet. De leraressen die hier op het moment komen helpen en dus ondersteuning zouden moeten bieden, konden dat niet. Al met al werd het een behoorlijk zooitje ongeregeld.
Kwam in deze school ook nog leerlingen tegen die ik op de zaterdag morgen les geef. Deze kinderen waren net zo verbaasd als ik, om mij daar te zien en andersom. Blijkbaar zijn alle kinderen op deze school zo uitbundig en verklaard dat gelijk hun gedrag op de zaterdag morgen.
Heb vandaag afscheid moeten nemen van een collega. Een vreemd gevoel als ik me bedenk dat ik hier ook nog maar twee maanden verblijf. De collega, waar ik een paar keer per week samen les mee gaf, vertrekt voor werk naar een andere plaats, waar ze fulltime ingezet zal gaan worden. Jammer om weer een collega en vertrouwd gezicht te moeten verliezen. Er blijft op deze manier erg weinig over. Er zijn naast een andere collega die zeker blijft, nog twee bekende gezichten die hier rondlopen. Eén ervan is het oude hoofd van hier, die ook zal vertrekken. Dan is er nog slechts één ander over, waarvan het ook nog onduidelijk is dat ze hier blijft. Er blijft niets meer over van de groep waar ik ooit mee samen werkte.