Vanmorgen is de wekker weer lekker vroeg afgelopen. Tijd om les te gaan geven op een school waar ik al eerder twee of drie dagen rond gelopen heb, om m’n gezicht te laten zien.
De ochtend begon al gelijk ongeregeld. Met z’n vieren moesten we naar de school. Ik, Cayley en onze assistentes. Wat klinkt dat. :-) Op school aangekomen was het niet helemaal duidelijk waar me nou moesten zijn en zijn dus maar naar de directie kamer gegaan. Hebben daar even zitten wachten en zijn toen naar een ander klein hokje vertrokken, waar ook nog leraressen zaten. Daar kregen we te horen dat onze assistentes gevraagd was, om een lijst te verzamelen voor de school. Zij (de assistentes) hadden voor ons geregeld dat er andere leraressen zouden komen steunen. Niets is minder waar… werd alleen in een klas met 52 kinderen gestopt, variërend van 8 tot 10 jaar. De leraressen die hadden beloofd te komen helpen, kwamen niet. Daar sta je dan met een klas vol kinderen die je voor geen meter verstaan. M’n collega had geluk dat er iemand mee liep met d’r. Echter op het moment dat zij even iets op het bord schrijft, was deze vertrokken om weer terug te komen bij mij. Daar vertelde ik dat ik een vertaler nodig heb. “Sorry, ik kan niet”, zegt ze. “Ik moet zelf nu lesgeven.” Nadat ze vertrokken was, heb ik de klas een beetje rustig weten te krijgen en ben toen op zoek gegaan naar m’n assistente. Heb haar en de andere assistente verteld dat ze gelijk moesten komen, omdat ik en m’n collega alleen voor de klas staan. Deze kwam ook gelijk en hebben de school even gelaten voor wat het was. De samenwerking met de school begint dus al lekker!
Het begint er met de dag meer en meer op te lijken dat ik op de nieuwe scholen alleen maar populairder word. Kan tegenwoordig niet meer normaal door de school lopen, zonder dat men naar me roept, of aan me begint te hangen. Vandaag, was dat net zoals gisteren, ook weer het geval. Had tussen de lessen door telkens tien minuten pauze. In deze pauze lopen de groep twee en drie klassen (op die verdieping gaf ik les) leeg om mij aan alle kanten te bewonderen, bekijken en vooral aan te raken. Soms kan dit best vermoeiend zijn, als je naar de andere kant van het gebouw moet om drinken te halen. Normaal gesproken loop je daar binnen één minuut naartoe, maar ik doe daar tegenwoordig meer dan vijf minuten over.
Tjesus… zit net even m’n dagboek voor een deel te schrijven, nu ik net terug ben van het lesgeven. Krijg ik opeens te horen van een collega dat ik over een half uurtje weer aan de slag moet. Het hoofd had gebeld en ik moet om 13:30 al weer vertrekken. Moet zo m’n gezicht weer 10 minuten per les laten zien, in een nieuwe school. Tijd om iets te eten is er dus niet. Mooi is dat… het is soms zo’n zooitje ongeregeld. Je kunt hier nergens van op aan. Wat een gedoe.
Heb vanmiddag weer les moeten geven op een nieuwe school, zoals ik al geschreven heb.. Het was vooral even m’n gezicht laten zien bij de leerlingen. Het betekent vooral veel gek doen en de kinderen vooral aan het lachen maken. Dat is goed gelukt moet ik zeggen. Zo moeilijk is het overigens ook niet, want de kinderen hier lachen nogal snel. :-)
Tijdens mijn lessen waren er ook leraressen aanwezig om te kijken. Kreeg later van m’n ‘assistente’ te horen dat de leraressen mijn lessen zo leuk vonden. Ze vonden het erg interessant en zaten gedurende de tijd dat ik in de les dat ze aanwezig waren, ook voortdurend te lachen. Kreeg indirect ook nog complimenten voor de manier waar op de les deed. Dat is weer een mooie opsteker.
Het uitbundige lesgeven heeft m’n stem wel even bijna doen verdwijnen. Zat in de bus terug naar huis en had sjans. :-) Ja… had opeens een dame, die iets verderop zat in de bus, in m’n vizier, die nogal graag naar me keek en naar me lachte. Bij het uitstappen zwaaide ze naar me, waarop ik terug zwaaide. Op dat moment wilde ik “bye bye” roepen, maar kwam er niets meer uit. Schrok me op dat moment echt even helemaal te pletter. Dacht m’n stem even helemaal verloren te zijn. Gelukkig kreeg ik een paar seconden later de woorden “Hope to see you soon again!” er weer gewoon uit, al ging dat niet op dezelfde toon en met dezelfde klank als normaal. Laat m’n stem nu zoveel mogelijk rusten… zodat ik hem morgen weer kan belasten.
De ochtend begon al gelijk ongeregeld. Met z’n vieren moesten we naar de school. Ik, Cayley en onze assistentes. Wat klinkt dat. :-) Op school aangekomen was het niet helemaal duidelijk waar me nou moesten zijn en zijn dus maar naar de directie kamer gegaan. Hebben daar even zitten wachten en zijn toen naar een ander klein hokje vertrokken, waar ook nog leraressen zaten. Daar kregen we te horen dat onze assistentes gevraagd was, om een lijst te verzamelen voor de school. Zij (de assistentes) hadden voor ons geregeld dat er andere leraressen zouden komen steunen. Niets is minder waar… werd alleen in een klas met 52 kinderen gestopt, variërend van 8 tot 10 jaar. De leraressen die hadden beloofd te komen helpen, kwamen niet. Daar sta je dan met een klas vol kinderen die je voor geen meter verstaan. M’n collega had geluk dat er iemand mee liep met d’r. Echter op het moment dat zij even iets op het bord schrijft, was deze vertrokken om weer terug te komen bij mij. Daar vertelde ik dat ik een vertaler nodig heb. “Sorry, ik kan niet”, zegt ze. “Ik moet zelf nu lesgeven.” Nadat ze vertrokken was, heb ik de klas een beetje rustig weten te krijgen en ben toen op zoek gegaan naar m’n assistente. Heb haar en de andere assistente verteld dat ze gelijk moesten komen, omdat ik en m’n collega alleen voor de klas staan. Deze kwam ook gelijk en hebben de school even gelaten voor wat het was. De samenwerking met de school begint dus al lekker!
Het begint er met de dag meer en meer op te lijken dat ik op de nieuwe scholen alleen maar populairder word. Kan tegenwoordig niet meer normaal door de school lopen, zonder dat men naar me roept, of aan me begint te hangen. Vandaag, was dat net zoals gisteren, ook weer het geval. Had tussen de lessen door telkens tien minuten pauze. In deze pauze lopen de groep twee en drie klassen (op die verdieping gaf ik les) leeg om mij aan alle kanten te bewonderen, bekijken en vooral aan te raken. Soms kan dit best vermoeiend zijn, als je naar de andere kant van het gebouw moet om drinken te halen. Normaal gesproken loop je daar binnen één minuut naartoe, maar ik doe daar tegenwoordig meer dan vijf minuten over.
Tjesus… zit net even m’n dagboek voor een deel te schrijven, nu ik net terug ben van het lesgeven. Krijg ik opeens te horen van een collega dat ik over een half uurtje weer aan de slag moet. Het hoofd had gebeld en ik moet om 13:30 al weer vertrekken. Moet zo m’n gezicht weer 10 minuten per les laten zien, in een nieuwe school. Tijd om iets te eten is er dus niet. Mooi is dat… het is soms zo’n zooitje ongeregeld. Je kunt hier nergens van op aan. Wat een gedoe.
Heb vanmiddag weer les moeten geven op een nieuwe school, zoals ik al geschreven heb.. Het was vooral even m’n gezicht laten zien bij de leerlingen. Het betekent vooral veel gek doen en de kinderen vooral aan het lachen maken. Dat is goed gelukt moet ik zeggen. Zo moeilijk is het overigens ook niet, want de kinderen hier lachen nogal snel. :-)
Tijdens mijn lessen waren er ook leraressen aanwezig om te kijken. Kreeg later van m’n ‘assistente’ te horen dat de leraressen mijn lessen zo leuk vonden. Ze vonden het erg interessant en zaten gedurende de tijd dat ik in de les dat ze aanwezig waren, ook voortdurend te lachen. Kreeg indirect ook nog complimenten voor de manier waar op de les deed. Dat is weer een mooie opsteker.
Het uitbundige lesgeven heeft m’n stem wel even bijna doen verdwijnen. Zat in de bus terug naar huis en had sjans. :-) Ja… had opeens een dame, die iets verderop zat in de bus, in m’n vizier, die nogal graag naar me keek en naar me lachte. Bij het uitstappen zwaaide ze naar me, waarop ik terug zwaaide. Op dat moment wilde ik “bye bye” roepen, maar kwam er niets meer uit. Schrok me op dat moment echt even helemaal te pletter. Dacht m’n stem even helemaal verloren te zijn. Gelukkig kreeg ik een paar seconden later de woorden “Hope to see you soon again!” er weer gewoon uit, al ging dat niet op dezelfde toon en met dezelfde klank als normaal. Laat m’n stem nu zoveel mogelijk rusten… zodat ik hem morgen weer kan belasten.