Was gisteren iets vergeten aan m’n dagboek toe te voegen. Nadat ik het verhaal geschreven had en het geplaatst had, kwam ik er pas achter. Dergelijke dingen gebeuren wel vaker bij mij. Wat dat betreft laat m’n geheugen me regelmatig in de steek en moet ik soms erg lang nadenken over wat er gebeurt is op een dag.
Stond gisteren middag op de bus te wachten, die me naar de nummer 12 school zou moeten brengen. Bij de bus stond een taxi te wachten. Hij stond niet echt te wachten, maar was meer bezig klanten uit de bus te krijgen, om ze vervolgens in zijn taxi te krijgen. Een aankomende bus word door de bestuurder voor de taxi neergezet, waardoor de taxi geblokkeerd werd. Dit viel verkeerd. Op het moment dat de bus weer wegrijd, haalt de taxi hem met een noodgang in en gaat midden op straat voor de bus, vol op zijn rem staan en zet zijn auto gewoon stil. De bus chauffeur zag dit te laat, remde wel, maar ramde de taxi alsnog vol van achteren. Heb dit alles met eigen ogen zien gebeuren en me enorm verbaasd over dit voorval. De mensen hier zij soms echt gek!
Gisteren was het de verjaardag van Marcel. Heb hem voor deze gelegenheid nog even gebeld. Dit ging niet geheel zonder slag of stoot. Ik weet het niet helemaal zeker meer, maar het was de derde of vierde keer, dat de verbinding pas werkte. – Nu ik daarover nadenk weet ik zeker dat ik hem pas de vierde keer aan de lijn kreeg. Eerst niets, toen een bericht dat de telefoon uit was en tenslotte weer niets -. Betaal je een hoop geld voor een verbinding en werkt het ook nog niet eens optimaal! :-) Wat Marcel gisteren zelf ook al op zijn homepage schreef, is dat het contact sinds ik hier zit, erg anders geworden. We hadden voorheen regelmatig contact via e-mail, maar niet zo vaak en als nu. Toch vreemd dat een verblijf in een ander land, dit contact opeens zo anders kan maken.
Tja, wat valt er over vandaag te schrijven? Het is moeilijk iets te vinden. Het is op dit moment 20 voor 13:00 uur en ben eigenlijk net 20 minuten terug van het lesgeven op de nummer zes school. Nu zit ik hier alvast een gedeelte van m’n dagboek te schrijven, omdat ik met eigenlijk verveel. Ik zit te wachten, tot ik weer aan de slag kan. Moet vanmiddag weer naar de basisschool, zoals we dat in Nederland noemen, om les te geven. Vier lessen van elk, jawel houd je vast!, tien minuten! Het is weer zover. Mag dus vanavond als ik thuis ben, in m’n urenoverzicht neer schrijven, dat ik 40 minuten betaald moet krijgen voor in de bus zitten en 40 minuten les gegeven heb. :-) Goed, voor mij is het wel lekker gemakkelijk. Vind het eerlijk gezegd ook niet zo heel erg. Begin aardig op te raken nu en kan dat best wel voelen. De kinderen zijn erg druk en dat vergt toch aardig wat energie.
De meeste energie, nu ik daar toch over begonnen ben, verspil je aan het stil krijgen van de kinderen. Op het moment dat je “One, two, three” door de klas schreeuwt, roepen de kinderen allemaal “Sit up straight” (zit recht op) en is het even stil. Echter het duurt geen twee minuten voor de klas weer een chaos is. Chaos is eigenlijk niet het goede woord. Onrustig moet ik eigenlijk zeggen. De reden dat de klas dus snel onrustig is, is omdat de kinderen zo jong zijn en de klassen veel en veel te groot zijn in mijn ogen. De kinderen waar ik de laatste tijd aan les gegeven heb, variëren van 6 tot 10 jaar en zitten gemiddeld met 40 tot 41 andere leerlingen in één klas! Dit is dan redelijk normaal. De school waar ik gisteren les gegeven heb en andere scholen overigens ook, maken het nog mooier. Die stoppen 62 leerlingen van deze leeftijd in één klas. Om gek van te worden. Het maakt het lesgeven er echt niet leuker op. Sterker nog… ga met weinig plezier naar de nieuwe scholen.
Schreef net al “Om gek van te worden.” Dit brengt me opeens bij m’n assistent. Heb een assistent in mijn klas die mij moet helpen met de klas onder controle te houden en vertalen. Naast dat zij deze taak heeft, heeft ze ook nog eigen klassen, waar ze les aan moet geven. ’s Avonds is ze niet vrij, nee dan moeten er trainingen gehouden worden. Niet alleen zij werkt gedurende de dag en de hele avond tot laat in de uurtjes. Alle assistentes een leerling leraressen zijn de klos. Om het geheel niet te onduidelijk te maken: Had gisteren echt het idee gedurende mijn ochtend lessen, dat ze zou breken. Oftewel… had het idee dat ze het allemaal niet meer aankon. Heb dan ook gisteren gepleit dat zij en de rest wat meer vrij krijgen. Ze worden echt behandeld als slaaf hier en vind dat toch wel erg. Cayley kwam mee om mij te steunen en warempel is er eens geluisterd. Mijn assitente Kate, heeft vanmiddag de hele middag vrij. Hoop echt voor d’r dat ze vrij blijft, wat ze heeft het echt nodig.
Dit is tevens ook de reden dat ik op sommige momenten een andere assistente krijg. Deze moet taken van Kate overnemen. God… wat was ze blij dat ze vanmiddag vrij had. Ze fleurde gelijk op! Dat vind ik er mooi om te zien! Doet me goed en haar hopelijk ook.
Oei… begin aardig op dreef te raken met schrijven. Aangezien ik nu al één A4-tje vol heb en nog niet eens klaar ben, verplaats ik maar wat naar morgen. Dan heb ik voor de onderdag tenminste ook nog eens iets anders te schrijven.
Wat was het lesgeven vanmiddag lekker en snel gedaan zeg. Eindelijk eens niet een lange middag. Eindelijk ook weer eens m’n oude leerlingen, waar ik altijd aan les gegeven heb. Ik geloof dat ze me de tijd dat ik er niet geweest ben, wel gemist hebben. Zodra ze me zagen begon het geroep al weer en kwam de menigte op me af. Een enkeling klampte zich zelfs al aan mij vast. :-) Ben dergelijke dingen niet van deze leerlingen gewend.
Stond gisteren middag op de bus te wachten, die me naar de nummer 12 school zou moeten brengen. Bij de bus stond een taxi te wachten. Hij stond niet echt te wachten, maar was meer bezig klanten uit de bus te krijgen, om ze vervolgens in zijn taxi te krijgen. Een aankomende bus word door de bestuurder voor de taxi neergezet, waardoor de taxi geblokkeerd werd. Dit viel verkeerd. Op het moment dat de bus weer wegrijd, haalt de taxi hem met een noodgang in en gaat midden op straat voor de bus, vol op zijn rem staan en zet zijn auto gewoon stil. De bus chauffeur zag dit te laat, remde wel, maar ramde de taxi alsnog vol van achteren. Heb dit alles met eigen ogen zien gebeuren en me enorm verbaasd over dit voorval. De mensen hier zij soms echt gek!
Gisteren was het de verjaardag van Marcel. Heb hem voor deze gelegenheid nog even gebeld. Dit ging niet geheel zonder slag of stoot. Ik weet het niet helemaal zeker meer, maar het was de derde of vierde keer, dat de verbinding pas werkte. – Nu ik daarover nadenk weet ik zeker dat ik hem pas de vierde keer aan de lijn kreeg. Eerst niets, toen een bericht dat de telefoon uit was en tenslotte weer niets -. Betaal je een hoop geld voor een verbinding en werkt het ook nog niet eens optimaal! :-) Wat Marcel gisteren zelf ook al op zijn homepage schreef, is dat het contact sinds ik hier zit, erg anders geworden. We hadden voorheen regelmatig contact via e-mail, maar niet zo vaak en als nu. Toch vreemd dat een verblijf in een ander land, dit contact opeens zo anders kan maken.
Tja, wat valt er over vandaag te schrijven? Het is moeilijk iets te vinden. Het is op dit moment 20 voor 13:00 uur en ben eigenlijk net 20 minuten terug van het lesgeven op de nummer zes school. Nu zit ik hier alvast een gedeelte van m’n dagboek te schrijven, omdat ik met eigenlijk verveel. Ik zit te wachten, tot ik weer aan de slag kan. Moet vanmiddag weer naar de basisschool, zoals we dat in Nederland noemen, om les te geven. Vier lessen van elk, jawel houd je vast!, tien minuten! Het is weer zover. Mag dus vanavond als ik thuis ben, in m’n urenoverzicht neer schrijven, dat ik 40 minuten betaald moet krijgen voor in de bus zitten en 40 minuten les gegeven heb. :-) Goed, voor mij is het wel lekker gemakkelijk. Vind het eerlijk gezegd ook niet zo heel erg. Begin aardig op te raken nu en kan dat best wel voelen. De kinderen zijn erg druk en dat vergt toch aardig wat energie.
De meeste energie, nu ik daar toch over begonnen ben, verspil je aan het stil krijgen van de kinderen. Op het moment dat je “One, two, three” door de klas schreeuwt, roepen de kinderen allemaal “Sit up straight” (zit recht op) en is het even stil. Echter het duurt geen twee minuten voor de klas weer een chaos is. Chaos is eigenlijk niet het goede woord. Onrustig moet ik eigenlijk zeggen. De reden dat de klas dus snel onrustig is, is omdat de kinderen zo jong zijn en de klassen veel en veel te groot zijn in mijn ogen. De kinderen waar ik de laatste tijd aan les gegeven heb, variëren van 6 tot 10 jaar en zitten gemiddeld met 40 tot 41 andere leerlingen in één klas! Dit is dan redelijk normaal. De school waar ik gisteren les gegeven heb en andere scholen overigens ook, maken het nog mooier. Die stoppen 62 leerlingen van deze leeftijd in één klas. Om gek van te worden. Het maakt het lesgeven er echt niet leuker op. Sterker nog… ga met weinig plezier naar de nieuwe scholen.
Schreef net al “Om gek van te worden.” Dit brengt me opeens bij m’n assistent. Heb een assistent in mijn klas die mij moet helpen met de klas onder controle te houden en vertalen. Naast dat zij deze taak heeft, heeft ze ook nog eigen klassen, waar ze les aan moet geven. ’s Avonds is ze niet vrij, nee dan moeten er trainingen gehouden worden. Niet alleen zij werkt gedurende de dag en de hele avond tot laat in de uurtjes. Alle assistentes een leerling leraressen zijn de klos. Om het geheel niet te onduidelijk te maken: Had gisteren echt het idee gedurende mijn ochtend lessen, dat ze zou breken. Oftewel… had het idee dat ze het allemaal niet meer aankon. Heb dan ook gisteren gepleit dat zij en de rest wat meer vrij krijgen. Ze worden echt behandeld als slaaf hier en vind dat toch wel erg. Cayley kwam mee om mij te steunen en warempel is er eens geluisterd. Mijn assitente Kate, heeft vanmiddag de hele middag vrij. Hoop echt voor d’r dat ze vrij blijft, wat ze heeft het echt nodig.
Dit is tevens ook de reden dat ik op sommige momenten een andere assistente krijg. Deze moet taken van Kate overnemen. God… wat was ze blij dat ze vanmiddag vrij had. Ze fleurde gelijk op! Dat vind ik er mooi om te zien! Doet me goed en haar hopelijk ook.
Oei… begin aardig op dreef te raken met schrijven. Aangezien ik nu al één A4-tje vol heb en nog niet eens klaar ben, verplaats ik maar wat naar morgen. Dan heb ik voor de onderdag tenminste ook nog eens iets anders te schrijven.
Wat was het lesgeven vanmiddag lekker en snel gedaan zeg. Eindelijk eens niet een lange middag. Eindelijk ook weer eens m’n oude leerlingen, waar ik altijd aan les gegeven heb. Ik geloof dat ze me de tijd dat ik er niet geweest ben, wel gemist hebben. Zodra ze me zagen begon het geroep al weer en kwam de menigte op me af. Een enkeling klampte zich zelfs al aan mij vast. :-) Ben dergelijke dingen niet van deze leerlingen gewend.