Het is nu 18:30 en ben moe. Erg moe moet ik zeggen. Het vele lesgeven, zonder een dag rust ertussen begint nu zijn tol te eisen. Het lesgeven op zich is leuk, alleen op het moment dat ik in de bus aan het zitten kom, slaat de vermoeidheid toe.
Vandaag moest ik dus naar de nummer twaalf school, waar ik acht lessen van een half uur had. Het begon al gelijk weer goed voor mij. Normaal gesproken gaan we er met de bus naartoe, maar vandaag besloot men met de taxi er naartoe te gaan. Je staat dus een uur eerder op en had dus eigenlijk nog drie kwartier kunnen blijven liggen. :-( Waarom, bedenkt men dergelijke dingen niet eerder. Soms hangt het me de keel uit, dat er niet verder gekeken word dan de neus lang is. Op deze manier is er altijd wel wat aan de hand.
De lessen in de ochtend waren eigenlijk al voorbij, voor dat ik het wist. Het is ontzettend snel gelopen. Komt voornamelijk door het feit dat de lessen maar een half uurtje duren. Meestal zijn ze zelfs nog korter, omdat je naar het lokaal toe moet en de kinderen er vaak niet altijd gelijk zijn. Mag erg graag lessen van deze lengte geven. Heerlijk. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. Het word op die manier niet te langdradig en saai.
Na de lessen in de ochtend, naar de plaatselijk bakker gegaan. Heb daar samen met m’n Canadese collega wat zitten eten. Voor we dat eten echter in handen en ervoor betaald hadden, is er een hoop gelach en gedoe vooraf gegaan. Wat een gedoe zeg, om een broodje te betalen bij iemand die niet eens één, twee, etc. kan zeggen in het Engels. Wel grappig zulke dingen.
Tijdens het eten werd m’n collega gevraagd om privé lessen aan een van de medewerkers te geven. Voor dat alles duidelijk was, waren we ook een half uur verder. Toen nog de prijs. Wij hebben extra hoog ingezet, om te voorkomen dat men te laag gaat beginnen en niet verder om hoog wil. En maar zeggen, dat het per uur moet en dat het bedrag voor een uur is. :-) Geweldig. Heb daar aardig wat gelachen zeg.Tjonge jonge.
Na dit avontuurtje was het weer tijd om naar school te gaan. Tijd voor de laatste vier lessen. De eerste twee verliepen zonder probleem. De derde was echter een zware. Dit was een zeer jonge klas, die totaal géén enkel woord Engels spreekt. Daar sta je dan voor de klas kleine kinderen, zonder assistente en met een stuk of acht, negen ouders achter in het lokaal die komen kijken. Dan is het lesgeven opeens er moeilijk en gelijk een stuk minder leuk. Kreeg de kinderen amper aan het praten en ben toen maar gauw overgeschakeld naar het spelen van spelletjes. Kreeg in de gaten dat de ouders niet zo blij waren, omdat ik daar alleen stond en niet veel kon doen. Achteraf hoorde ik dan ook dat de kinderen nog nooit Engelse les gehad hadden en mij dus ook helemaal voor geen meter verstonden. Snap niet dat er dan ook geen assistente is. Erg slecht geregeld dus…
Vandaag moest ik dus naar de nummer twaalf school, waar ik acht lessen van een half uur had. Het begon al gelijk weer goed voor mij. Normaal gesproken gaan we er met de bus naartoe, maar vandaag besloot men met de taxi er naartoe te gaan. Je staat dus een uur eerder op en had dus eigenlijk nog drie kwartier kunnen blijven liggen. :-( Waarom, bedenkt men dergelijke dingen niet eerder. Soms hangt het me de keel uit, dat er niet verder gekeken word dan de neus lang is. Op deze manier is er altijd wel wat aan de hand.
De lessen in de ochtend waren eigenlijk al voorbij, voor dat ik het wist. Het is ontzettend snel gelopen. Komt voornamelijk door het feit dat de lessen maar een half uurtje duren. Meestal zijn ze zelfs nog korter, omdat je naar het lokaal toe moet en de kinderen er vaak niet altijd gelijk zijn. Mag erg graag lessen van deze lengte geven. Heerlijk. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. Het word op die manier niet te langdradig en saai.
Na de lessen in de ochtend, naar de plaatselijk bakker gegaan. Heb daar samen met m’n Canadese collega wat zitten eten. Voor we dat eten echter in handen en ervoor betaald hadden, is er een hoop gelach en gedoe vooraf gegaan. Wat een gedoe zeg, om een broodje te betalen bij iemand die niet eens één, twee, etc. kan zeggen in het Engels. Wel grappig zulke dingen.
Tijdens het eten werd m’n collega gevraagd om privé lessen aan een van de medewerkers te geven. Voor dat alles duidelijk was, waren we ook een half uur verder. Toen nog de prijs. Wij hebben extra hoog ingezet, om te voorkomen dat men te laag gaat beginnen en niet verder om hoog wil. En maar zeggen, dat het per uur moet en dat het bedrag voor een uur is. :-) Geweldig. Heb daar aardig wat gelachen zeg.Tjonge jonge.
Na dit avontuurtje was het weer tijd om naar school te gaan. Tijd voor de laatste vier lessen. De eerste twee verliepen zonder probleem. De derde was echter een zware. Dit was een zeer jonge klas, die totaal géén enkel woord Engels spreekt. Daar sta je dan voor de klas kleine kinderen, zonder assistente en met een stuk of acht, negen ouders achter in het lokaal die komen kijken. Dan is het lesgeven opeens er moeilijk en gelijk een stuk minder leuk. Kreeg de kinderen amper aan het praten en ben toen maar gauw overgeschakeld naar het spelen van spelletjes. Kreeg in de gaten dat de ouders niet zo blij waren, omdat ik daar alleen stond en niet veel kon doen. Achteraf hoorde ik dan ook dat de kinderen nog nooit Engelse les gehad hadden en mij dus ook helemaal voor geen meter verstonden. Snap niet dat er dan ook geen assistente is. Erg slecht geregeld dus…