Op het moment zijn de besprekingen over het verlengen van het contract met twee maanden, nog altijd gaande. Mocht ik besluiten langer te blijven, dan heb ik in mei een weekje vakantie. Wil in deze vakantie een bezoekje gaan brengen aan Hainan. Dit is een tropisch eiland, hier in het zuiden van China. Had tijdens mijn eerste vakantie in China al het plan om daar naartoe te gaan, maar dit plan strandde op het moment dat ik van Beijing naar Xi’an ging. Kon op dat moment door de grote vakantie, die toen plaats vond, net eens meer de stad uit. Alle plannen vielen toen gelijk in diggelen en strandden al vrij snel. Wil het nu wellicht alsnog proberen. Hoor er erg veel goede dingen over.
Heb men eergisteren aan aanbod gedaan. Men wil dat ik langer blijf en heb aangegeven m’n contract met maximaal twee maanden te willen verlengen. Heb men toen ook gelijk een aanbod gedaan en dat is doorgegeven aan de baas, via een telefonische gesprek. Gisteren kreeg ik te horen dat, dat nog niet afgekeurd is en ook nog niet goedgekeurd. Dat betekent in ieder geval dat er waarschijnlijk wel iets in gaan zitten, al zal het natuurlijk nooit helemaal zijn wat ik wil. Ben erg benieuwd naar wat men er van gemaakt heeft. Ik wacht deze dag rustig af en zie het wel. Het hoofd hier, heeft gezegd dat ze het waarschijnlijk vanavond weet. Ben benieuwd. En mocht het dat echt niets worden, dan kom ik gewoon thuis op het tijdstip dat ik thuis zou komen.
Het liefdes verhaal gaat nog steeds gewoon door. Vandaag was ik weer op de nummer zes school zoals wel vaker de laatste weken, om les te geven aan de eerste klas. Aan het einde van deze vier lessen liep ik weer terug naar de bus en stond daar rustig met Rob en twee Chinese collega’s te wachten. Niets aan de hand. Opeens hoor ik iemand dicht in mijn buurt mijn naam roepen. “Peter…”. Ik kijk om en zie een leerling van me die me iets overhandigd. Het is een klein doosje in de vorm van twee hartjes. Ik opende dat doosje en zag daar…: jawel een foto van mij en het bewuste verliefde meisje. Ze had dit netjes uitgeknipt en in dat doosje gedaan. Leuk… al begint het voor mijn gevoel inmiddels wel een beetje uit de hand te lopen.
Had vanmorgen weer eens een nieuwe assistent. Ze is één van de leraressen hier, die tijdelijk komt invallen voor Cola en een andere collega, omdat die er niet zijn. Heb me de heel ochtend lopen irriteren aan haar en dan vooral aan het feit dat ze géén fluit deed! Ze pakte een stoel ging erbij zitten en zat de hele tijd met haar mobiele telefoon te spelen. Was ze daar niet druk mee, dan was ze wel druk met haar woordenboekje. Dit heeft drie lessen lang geduurd. De tweede las was het zelfs zo erg dat een zeven jarig meisje. Me moest helpen! Ik vroeg naar de Chinese vertalingen, van bepaalde zinnen en woorden. Dan weet ik namelijk of men weet wat ze in het Engels zeggen. Het meisje vertelde mij door middel van “yes” en “no” of het antwoord dat haarklasgenoten gaven, goed was. Onvoorstelbaar.
Tijdens de pauze tussen de derde en vierde les had ik het daar met Rob over. Hij kwam al met de opmerking “Now you know what I have been through all the time” of ook wel “Nu weet je eindelijk wat ik lange tijd doorgemaakt heb”. Ja, dat heb ik nu inderdaad geweten. Hij wilde om deze reden ook perse met mij ruilen. Hij wilde maar al te graag zien of het echt zo was of niet. Tien minuten voor het aflopen van mijn laatste les kwam de assistente al weer terug. Rob had haar de klas uit geknikkerd, omdat ze net zoals bij mij niets deed. :-) Wat heb ik een lol gehad zeg. Heb het hoofd hier er ook gelijk maar van op de hoogte gesteld, dat dit niet werkt. Hoop niet dat ik haar nog een keer als assistente krijg.
Heb wederom een klein mijlpaaltje voor mezelf bereikt. Dit is namelijk mijn 150ste bericht en vind dat toch een aardige prestatie voor mezelf.
Heb men eergisteren aan aanbod gedaan. Men wil dat ik langer blijf en heb aangegeven m’n contract met maximaal twee maanden te willen verlengen. Heb men toen ook gelijk een aanbod gedaan en dat is doorgegeven aan de baas, via een telefonische gesprek. Gisteren kreeg ik te horen dat, dat nog niet afgekeurd is en ook nog niet goedgekeurd. Dat betekent in ieder geval dat er waarschijnlijk wel iets in gaan zitten, al zal het natuurlijk nooit helemaal zijn wat ik wil. Ben erg benieuwd naar wat men er van gemaakt heeft. Ik wacht deze dag rustig af en zie het wel. Het hoofd hier, heeft gezegd dat ze het waarschijnlijk vanavond weet. Ben benieuwd. En mocht het dat echt niets worden, dan kom ik gewoon thuis op het tijdstip dat ik thuis zou komen.
Het liefdes verhaal gaat nog steeds gewoon door. Vandaag was ik weer op de nummer zes school zoals wel vaker de laatste weken, om les te geven aan de eerste klas. Aan het einde van deze vier lessen liep ik weer terug naar de bus en stond daar rustig met Rob en twee Chinese collega’s te wachten. Niets aan de hand. Opeens hoor ik iemand dicht in mijn buurt mijn naam roepen. “Peter…”. Ik kijk om en zie een leerling van me die me iets overhandigd. Het is een klein doosje in de vorm van twee hartjes. Ik opende dat doosje en zag daar…: jawel een foto van mij en het bewuste verliefde meisje. Ze had dit netjes uitgeknipt en in dat doosje gedaan. Leuk… al begint het voor mijn gevoel inmiddels wel een beetje uit de hand te lopen.
Had vanmorgen weer eens een nieuwe assistent. Ze is één van de leraressen hier, die tijdelijk komt invallen voor Cola en een andere collega, omdat die er niet zijn. Heb me de heel ochtend lopen irriteren aan haar en dan vooral aan het feit dat ze géén fluit deed! Ze pakte een stoel ging erbij zitten en zat de hele tijd met haar mobiele telefoon te spelen. Was ze daar niet druk mee, dan was ze wel druk met haar woordenboekje. Dit heeft drie lessen lang geduurd. De tweede las was het zelfs zo erg dat een zeven jarig meisje. Me moest helpen! Ik vroeg naar de Chinese vertalingen, van bepaalde zinnen en woorden. Dan weet ik namelijk of men weet wat ze in het Engels zeggen. Het meisje vertelde mij door middel van “yes” en “no” of het antwoord dat haarklasgenoten gaven, goed was. Onvoorstelbaar.
Tijdens de pauze tussen de derde en vierde les had ik het daar met Rob over. Hij kwam al met de opmerking “Now you know what I have been through all the time” of ook wel “Nu weet je eindelijk wat ik lange tijd doorgemaakt heb”. Ja, dat heb ik nu inderdaad geweten. Hij wilde om deze reden ook perse met mij ruilen. Hij wilde maar al te graag zien of het echt zo was of niet. Tien minuten voor het aflopen van mijn laatste les kwam de assistente al weer terug. Rob had haar de klas uit geknikkerd, omdat ze net zoals bij mij niets deed. :-) Wat heb ik een lol gehad zeg. Heb het hoofd hier er ook gelijk maar van op de hoogte gesteld, dat dit niet werkt. Hoop niet dat ik haar nog een keer als assistente krijg.
Heb wederom een klein mijlpaaltje voor mezelf bereikt. Dit is namelijk mijn 150ste bericht en vind dat toch een aardige prestatie voor mezelf.