Moest gisteren samen met Rob weer naar de Juizhou basisschool. Heb in de ochtend veel met hem gelachen en dat ging in de middag ook gewoon door. Hij was weer eens totaal onvoorbereid naar school gegaan en wist totaal niet wat hij moest doen. Hij had verwachtte dat zijn assistente assistente het rooster mee genomen had. Tja… dat kun je natuurlijk niet verwachten als je weer dezelfde persoon hebt, die je eerder die dag de klas uit geknikkerd hebt, omdat ze géén fluit deed. Het lachen begon feitelijk al op het moment dat we naar school liepen en hij te horen kreeg dat hij dezelfde assistente had… O ooh… wat een vent en wat heb ik gelachen zeg. Uiteindelijk is het er op neer gekomen dat hij alleen voor de klas is gaan staan, zonder assistente. Hij wilde haar er namelijk al niet eens meer bij hebben. Nu achteraf blijkt ook dat ze het extra gedaan heeft, omdat ze het hier niet leuk vond en niet wilde blijven. Tja, dan kun je het inderdaad op zo’n manier aanpakken.
Alles lijkt op het moment hier totaal in het honderd te lopen. Wilde gisteren avond even wat eten bij de McDonalds. M’n Canadese collega had aangeboden met me mee te gaan en dus ging ik naar op zoek. Toen ik even later het kantoor binnen liep was ze in gesprek met Rob. Ik hoorde Rob op een gegeven moment tegen haar zeggen “Don’t worry. I will stay here a long time”. Dat bleek even later niet helemaal waar te zijn. Het zit er nu naar uit dat hij morgen namelijk zijn spullen bij elkaar raapt en terug gaan naar Shanghai. Daar woonde hij samen met zijn vriendin, tot hij hier kwam. Dit betekent dat ik weer een collega minder heb en dat mijn rooster waarschijnlijk weer helemaal omgegooid gaat worden. Dat is flink balen geblazen, aangezien het nu net rustig begon te worden wat betreft het rooster en alles een beetje vast lag.
Kreeg ook opeens vanmorgen een huilende Canadese collega aan m’n deur. Jie had de deur opgemaakt en kreeg te horen dat ze met me wilde praten. Ik lag op bed, maar hoorde al dat er iets niet in de haak was. Heb haar toen geroepen en kreeg opeens te horen dat een van haar goede vriendinnen plotseling is overleden aan de SARS ziekte. Dat kan ik er ook nog wel. Ze werd vanmorgen door haar tweelingzus opgebeld en kreeg dit toen opeens te horen. Haar ouders gaan haar vlucht terug, die al geboekt was, veranderen en nu vliegt ze hoogst waarschijnlijk op drie april weer terug. Ik ga dus nog een collega verliezen… Net nu ze het hier leuk begint te vinden komt dit. Het ergste voor haar vind ik dan nog wel dat ze de niet eens bij de begrafenis kan zijn. Op het moment dat ze terug komt in Canada, mag ze de eerste twee weken niemand zien en spreken en word ze voro twee weken geïsoleerd onder toezicht gesteld. Ze komt tenslotte uit het land, waar het op het moment aardig om zich heen slaat, al is Zhu Hai volgens de berichten tot nu toe aardig veilig. Vind het nu toch best wel eng worden, aangezien het opeens zo dichtbij gekomen is.
Het is wel een gammele boel hier zeg. Ieder huis, appartement, etc heeft namelijk twee deuren. De eerste is de buitendeur. Een groene metalen deur, met spijlen die de achterliggende deur beschermt. De achterliggende de deur is gewoon een normale deur zoals je thuis in huis ook terug vind. Mijn woning heeft twee van deze deuren, aangezien ik een dubbele woning heb. De tweede set deuren kan ik niet openen, omdat ik er géén sleutel voor heb. Via deze deur zou ik anders mijn slaapkamer binnen kunnen lopen. De eerste deur komt uit in mijn woonkamer. Nou waait het vandaag aardig en is de groene deur opeens dicht geslagen. Wilde ik deze openen met de sleutel, werkt het slot niet meer. Van zowel binnen als van buiten werkt dat niet. :-) Lekker handig. Moest door van binnenuit door een flinke beuk tegen de deur te geven hem uit het slot ontwrichten. Is maar goed dat niet alle deuren hier zo werken. :-)
Nadat ik vanmorgen vrij genomen had, omdat ik ontzettend moe was, ben ik vanmiddag gewoon weer aan de slag gegaan. Cayley heeft besloten na het slechte nieuws dat ze gekregen heeft, géén les meer te geven. Dat was natuurlijk wel te verwachten, al heeft niet iedereen hier daar begrip voor. Omdat Cayley dus opeens weg viel, werd me vanmiddag gevraagd om naar de nummer 12 school te gaan i.p.v. Juizhou, waar ik inmiddels al vijf maanden kom. Moest daar twee lessen van veertig minuten overnemen en heb dat geweten. Had het al niet zo op de nummer 12 school vanwege de vervelende klassen en na vanmiddag heb ik het helemaal gehad met die school. Wat zijn de kinderen daar ontzettend vervelend en druk. Heb totaal géén plezier beleefd aan het lesgeven daar en zal er de volgende keer ook zeker voor pleitten dat ik daar niet meer naartoe hoef.
Heb inmiddels het idee, dat ik hier aardig gek begin te worden. Heb voor m’n gevoel even te veel aan m’n hoofd en krijg amper tijd om bij te komen en/of er rustig over na te denken. Nu er weer twee collega’s vertrekken, waarvan 1 zeker en de ander nog niet 100%, heb ik het hier ook totaal gehad. Heb inmiddels namelijk ook begrepen dat een aantal Chinese collega’s van me op hun salaris wachten en dan hun boeltje bij elkaar willen rapen. Ze worden slecht behandeld en dat zijn ze nu beu. Op deze manier blijft er niemand meer over. Daarnaast komt dat ik nog altijd moet beslissen over het twee maanden contract. Eigenlijk heb ik de beslissing al genomen. Ik heb besloten niet meer door te gaan hier. Al het gedoe hier maakt de sfeer er niet prettiger op en de vooruitzichten zijn helemaal uitzichtloos. De SARS ziekte heeft mij ook tot dit doen besluiten. De berichten worden als maar slechter en krijg nu ook berichten uit Canada door. Daar is men er nogal druk over in de weer en m’n collega is zo vriendelijk om die berichten naar mij door te sturen.
Baal er enorm van dat alles in zo’n korte tijd heeft kunnen veranderen. Had het hier erg naar m’n zin… Wat dat betreft kan ik ook zeggen dat alle slechte dingen in eens komen, zoals het spreekwoord zegt. Dit alles heeft er dan ook toe geleid dat het opeens niet meer prettig werken is. Heb besloten vanavond maar weer te gaan karten, om alles even van me af te zetten. Moet men woede en frustratie even kwijt en kan dan mooi in een kart leggen. Wie weet maak ik daardoor wel persoonlijk snelste tijd.
Alles lijkt op het moment hier totaal in het honderd te lopen. Wilde gisteren avond even wat eten bij de McDonalds. M’n Canadese collega had aangeboden met me mee te gaan en dus ging ik naar op zoek. Toen ik even later het kantoor binnen liep was ze in gesprek met Rob. Ik hoorde Rob op een gegeven moment tegen haar zeggen “Don’t worry. I will stay here a long time”. Dat bleek even later niet helemaal waar te zijn. Het zit er nu naar uit dat hij morgen namelijk zijn spullen bij elkaar raapt en terug gaan naar Shanghai. Daar woonde hij samen met zijn vriendin, tot hij hier kwam. Dit betekent dat ik weer een collega minder heb en dat mijn rooster waarschijnlijk weer helemaal omgegooid gaat worden. Dat is flink balen geblazen, aangezien het nu net rustig begon te worden wat betreft het rooster en alles een beetje vast lag.
Kreeg ook opeens vanmorgen een huilende Canadese collega aan m’n deur. Jie had de deur opgemaakt en kreeg te horen dat ze met me wilde praten. Ik lag op bed, maar hoorde al dat er iets niet in de haak was. Heb haar toen geroepen en kreeg opeens te horen dat een van haar goede vriendinnen plotseling is overleden aan de SARS ziekte. Dat kan ik er ook nog wel. Ze werd vanmorgen door haar tweelingzus opgebeld en kreeg dit toen opeens te horen. Haar ouders gaan haar vlucht terug, die al geboekt was, veranderen en nu vliegt ze hoogst waarschijnlijk op drie april weer terug. Ik ga dus nog een collega verliezen… Net nu ze het hier leuk begint te vinden komt dit. Het ergste voor haar vind ik dan nog wel dat ze de niet eens bij de begrafenis kan zijn. Op het moment dat ze terug komt in Canada, mag ze de eerste twee weken niemand zien en spreken en word ze voro twee weken geïsoleerd onder toezicht gesteld. Ze komt tenslotte uit het land, waar het op het moment aardig om zich heen slaat, al is Zhu Hai volgens de berichten tot nu toe aardig veilig. Vind het nu toch best wel eng worden, aangezien het opeens zo dichtbij gekomen is.
Het is wel een gammele boel hier zeg. Ieder huis, appartement, etc heeft namelijk twee deuren. De eerste is de buitendeur. Een groene metalen deur, met spijlen die de achterliggende deur beschermt. De achterliggende de deur is gewoon een normale deur zoals je thuis in huis ook terug vind. Mijn woning heeft twee van deze deuren, aangezien ik een dubbele woning heb. De tweede set deuren kan ik niet openen, omdat ik er géén sleutel voor heb. Via deze deur zou ik anders mijn slaapkamer binnen kunnen lopen. De eerste deur komt uit in mijn woonkamer. Nou waait het vandaag aardig en is de groene deur opeens dicht geslagen. Wilde ik deze openen met de sleutel, werkt het slot niet meer. Van zowel binnen als van buiten werkt dat niet. :-) Lekker handig. Moest door van binnenuit door een flinke beuk tegen de deur te geven hem uit het slot ontwrichten. Is maar goed dat niet alle deuren hier zo werken. :-)
Nadat ik vanmorgen vrij genomen had, omdat ik ontzettend moe was, ben ik vanmiddag gewoon weer aan de slag gegaan. Cayley heeft besloten na het slechte nieuws dat ze gekregen heeft, géén les meer te geven. Dat was natuurlijk wel te verwachten, al heeft niet iedereen hier daar begrip voor. Omdat Cayley dus opeens weg viel, werd me vanmiddag gevraagd om naar de nummer 12 school te gaan i.p.v. Juizhou, waar ik inmiddels al vijf maanden kom. Moest daar twee lessen van veertig minuten overnemen en heb dat geweten. Had het al niet zo op de nummer 12 school vanwege de vervelende klassen en na vanmiddag heb ik het helemaal gehad met die school. Wat zijn de kinderen daar ontzettend vervelend en druk. Heb totaal géén plezier beleefd aan het lesgeven daar en zal er de volgende keer ook zeker voor pleitten dat ik daar niet meer naartoe hoef.
Heb inmiddels het idee, dat ik hier aardig gek begin te worden. Heb voor m’n gevoel even te veel aan m’n hoofd en krijg amper tijd om bij te komen en/of er rustig over na te denken. Nu er weer twee collega’s vertrekken, waarvan 1 zeker en de ander nog niet 100%, heb ik het hier ook totaal gehad. Heb inmiddels namelijk ook begrepen dat een aantal Chinese collega’s van me op hun salaris wachten en dan hun boeltje bij elkaar willen rapen. Ze worden slecht behandeld en dat zijn ze nu beu. Op deze manier blijft er niemand meer over. Daarnaast komt dat ik nog altijd moet beslissen over het twee maanden contract. Eigenlijk heb ik de beslissing al genomen. Ik heb besloten niet meer door te gaan hier. Al het gedoe hier maakt de sfeer er niet prettiger op en de vooruitzichten zijn helemaal uitzichtloos. De SARS ziekte heeft mij ook tot dit doen besluiten. De berichten worden als maar slechter en krijg nu ook berichten uit Canada door. Daar is men er nogal druk over in de weer en m’n collega is zo vriendelijk om die berichten naar mij door te sturen.
Baal er enorm van dat alles in zo’n korte tijd heeft kunnen veranderen. Had het hier erg naar m’n zin… Wat dat betreft kan ik ook zeggen dat alle slechte dingen in eens komen, zoals het spreekwoord zegt. Dit alles heeft er dan ook toe geleid dat het opeens niet meer prettig werken is. Heb besloten vanavond maar weer te gaan karten, om alles even van me af te zetten. Moet men woede en frustratie even kwijt en kan dan mooi in een kart leggen. Wie weet maak ik daardoor wel persoonlijk snelste tijd.