Het was gisteren weer flink raak in de supermarkt. Er waren een hoop aanbiedingen ’s avonds en vooral bij de groente ging er een hoop goedkoop weg. Om dat aan iedereen duidelijk te maken, gebruikt men een microfoon en schreeuwt daarmee door de winkel. Dat gebeurt alleen niet om en om. Nee, de diverse afdelingen schreeuwen tegen elkaar op. Uiteindelijk hoor je een hoop geschreeuw, waar je gek van word en verstaat er niets van. Men kan hier soms erg lekker handig te werk gaan. Niet normaal…
De laatste dagen gaat het ook weer helemaal verkeerd met de Internet aansluiting. Kan de laatste dagen amper iets bezoeken dat van buiten China komt. Nieuws sites zijn helemaal slecht bereikbaar en moet ik tot soms vijf of zes maal toe weer opnieuw laden, omdat er niets komt. Ben wat dat betreft ook slecht op de hoogte van wat er, naast de oorlog, op het moment in de wereld speelt.
Zelfs het versturen en ophalen van e-mail geeft nog problemen. Dat ik het nieuws niet gelijk kan lezen, is niet zo heel erg, maar dat mijn e-mail niet verstuurd en gelezen kan worden, vind ik toch minder prettig. Hoop dat het een tijdelijk dip is en dat alles weer snel normaal gaat werken.
Wat fijn, wat fijn… mocht vanmorgen weer naar Xia Wan. De basisschool waar ik altijd een massage krijg en waar de derde les in negen van de tien gevallen een rommeltje is. De reden dat ik er nu weer over schrijf, is omdat het vandaag ook weer een rommeltje was. Het is niet te geloven. Met twee man is het niet mogelijk om de klas stil te krijgen. Heb je een helft stil, begint de andere helft en zo gaat dat de hele les door. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg, dat er twee achterin de klas plotseling met elkaar op de vuist gingen. Nadat ik ze uit elkaar gehaald had, wilde ik die twee bij de lerarenkamer afleveren. Tja… dan moet er natuurlijk wel iemand aanwezig zijn. Dat afleveren ging dus niet en kon er dus ook geen lerares bij halen, om de klas toe te laten spreken. De school weet hoe deze klas is en zorgt er dan ook niet voor dat er iemand is die de klas, indien nodig, toe kan spreken. Als dat zo door gaat, weiger ik binnenkort nog een keer om daar les te geven. Vandaag is er namelijk totaal niets gebeurt in de les, omdat het lesgeven onmogelijk was. :-)
Sommige leerlingen gaan wel erg ver om te laten merken dat hij/zij aanwezig is. Zo begint men op de Jui Zhou basisschool regelmatig te roepen en naar me te zwaaien als men me ziet. Eén leerling – één van mijn favoriete - was daar altijd een uitblinker in en deed de gekste dingen, om mijn aandacht te trekken. Sinds mijn rooster veranderd is, geef ik in deze hogere klassen na vier maanden geen les meer en dus ook niet meer aan hem. Dit betekent echter niet dat hij ophoud om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Zo zat ik vanmiddag in de bus naar huis. Plotseling – net een beetje te laat - zag ik hem fietsen op een mountainbike, toen de bus hem inhaalde. Toen de bus stopte bij het stoplicht, hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen. Aan de stem kon ik gelijk horen wie het was en kijk naar rechts. Daar kwam hij voorbij gefietst op zijn knal gele mountainbike, waarvan het zadel duidelijk iets te hoog stond. Trots fiets hij door. Even later zag ik hem wederom fietsen en deed hij er alles aan, om de bus enigszins te blijven volgen. Hij had graag dat ik hem zag fietsten en maakte ook altijd net even iets meer vaart als de bus voorbij kwam. Ha ha ha… vind dit wel zo grappig om te zien.
Wat ik al vaker wilde doen, moet morgen middag toch echt gaan gebeuren. Morgen middag wil ik naar Macau toe. Niet voor een leuk bezoekje, maar om wat geld over te laten maken naar Nederland. Hier in China wil dat nog steeds niet en heb het advies gekregen, om het in Macau te doen. Dat wil ik nu dus gaan proberen. Hoop dat dit lukt. Als ik de berichten mag geloven, mag dat geen probleem opleveren. Juichen doe ik echter pas, zodra het echt gelukt is. :-)
Kreeg vanmorgen te horen, van m’n assistente, dat ik vanavond een vergadering zou hebben om zeven uur. Vanavond om zeven uur was ik dan ook op kantoor. Daar zat ik dan, met twee andere buitenlandse collega’s te wachten. De vergadering begon vervolgens om kwart over zeven en was om vijf voor half acht al weer voorbij. M’n nieuwe collega’s kregen een paar stencils die ik al eerder gekregen had en de opdracht om voor komende donderdag een les voor te bereiden op papier. Dat was het dan. Wat ik daar dus kwam doen? Geen idee… zat er bij en keek er naar.
De laatste dagen gaat het ook weer helemaal verkeerd met de Internet aansluiting. Kan de laatste dagen amper iets bezoeken dat van buiten China komt. Nieuws sites zijn helemaal slecht bereikbaar en moet ik tot soms vijf of zes maal toe weer opnieuw laden, omdat er niets komt. Ben wat dat betreft ook slecht op de hoogte van wat er, naast de oorlog, op het moment in de wereld speelt.
Zelfs het versturen en ophalen van e-mail geeft nog problemen. Dat ik het nieuws niet gelijk kan lezen, is niet zo heel erg, maar dat mijn e-mail niet verstuurd en gelezen kan worden, vind ik toch minder prettig. Hoop dat het een tijdelijk dip is en dat alles weer snel normaal gaat werken.
Wat fijn, wat fijn… mocht vanmorgen weer naar Xia Wan. De basisschool waar ik altijd een massage krijg en waar de derde les in negen van de tien gevallen een rommeltje is. De reden dat ik er nu weer over schrijf, is omdat het vandaag ook weer een rommeltje was. Het is niet te geloven. Met twee man is het niet mogelijk om de klas stil te krijgen. Heb je een helft stil, begint de andere helft en zo gaat dat de hele les door. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg, dat er twee achterin de klas plotseling met elkaar op de vuist gingen. Nadat ik ze uit elkaar gehaald had, wilde ik die twee bij de lerarenkamer afleveren. Tja… dan moet er natuurlijk wel iemand aanwezig zijn. Dat afleveren ging dus niet en kon er dus ook geen lerares bij halen, om de klas toe te laten spreken. De school weet hoe deze klas is en zorgt er dan ook niet voor dat er iemand is die de klas, indien nodig, toe kan spreken. Als dat zo door gaat, weiger ik binnenkort nog een keer om daar les te geven. Vandaag is er namelijk totaal niets gebeurt in de les, omdat het lesgeven onmogelijk was. :-)
Sommige leerlingen gaan wel erg ver om te laten merken dat hij/zij aanwezig is. Zo begint men op de Jui Zhou basisschool regelmatig te roepen en naar me te zwaaien als men me ziet. Eén leerling – één van mijn favoriete - was daar altijd een uitblinker in en deed de gekste dingen, om mijn aandacht te trekken. Sinds mijn rooster veranderd is, geef ik in deze hogere klassen na vier maanden geen les meer en dus ook niet meer aan hem. Dit betekent echter niet dat hij ophoud om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Zo zat ik vanmiddag in de bus naar huis. Plotseling – net een beetje te laat - zag ik hem fietsen op een mountainbike, toen de bus hem inhaalde. Toen de bus stopte bij het stoplicht, hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen. Aan de stem kon ik gelijk horen wie het was en kijk naar rechts. Daar kwam hij voorbij gefietst op zijn knal gele mountainbike, waarvan het zadel duidelijk iets te hoog stond. Trots fiets hij door. Even later zag ik hem wederom fietsen en deed hij er alles aan, om de bus enigszins te blijven volgen. Hij had graag dat ik hem zag fietsten en maakte ook altijd net even iets meer vaart als de bus voorbij kwam. Ha ha ha… vind dit wel zo grappig om te zien.
Wat ik al vaker wilde doen, moet morgen middag toch echt gaan gebeuren. Morgen middag wil ik naar Macau toe. Niet voor een leuk bezoekje, maar om wat geld over te laten maken naar Nederland. Hier in China wil dat nog steeds niet en heb het advies gekregen, om het in Macau te doen. Dat wil ik nu dus gaan proberen. Hoop dat dit lukt. Als ik de berichten mag geloven, mag dat geen probleem opleveren. Juichen doe ik echter pas, zodra het echt gelukt is. :-)
Kreeg vanmorgen te horen, van m’n assistente, dat ik vanavond een vergadering zou hebben om zeven uur. Vanavond om zeven uur was ik dan ook op kantoor. Daar zat ik dan, met twee andere buitenlandse collega’s te wachten. De vergadering begon vervolgens om kwart over zeven en was om vijf voor half acht al weer voorbij. M’n nieuwe collega’s kregen een paar stencils die ik al eerder gekregen had en de opdracht om voor komende donderdag een les voor te bereiden op papier. Dat was het dan. Wat ik daar dus kwam doen? Geen idee… zat er bij en keek er naar.