Gisteren avond ben ik rond tien uur laar de kartbaan gelopen. Ga het liefst altijd iets later, omdat ik dan weet dat ik een grotere kans heb, om op een vrije baan rond te rijden. Dit laatste ritje zou ook gelijk de laatste training moeten worden voor de race van aankomende vrijdag. Na een wandeling van ongeveer vijftien minuten was ik bij de kartbaan en wilde in naar beneden lopen. De kartbaan zit immers onder de grond. Was nog niet de eerste trede af of zag dat de rolluiken dicht zaten. De baan was gesloten en dat terwijl ze normaal gesproken tot middernacht open zijn. Dat was dus een flinke domper, zeker gezien ik wel zin had in een ritje. Heb geen idee waarom ze opeens al dicht waren. Ga het daarom vanavond nog maar een keer proberen.
Voor ik gisteren naar de kartbaan wilde heb ik even met de baas gebeld over m’n contract. Kreeg toen te horen dat ik met iemand anders moest praten over m’n salaris en dat deze persoon op dat moment hier aanwezig zou zijn. Ben toen even naar kantoor gelopen en vijf minuten later op het balkon met haar onderhandeld over m’n salaris. Aangezien ze ter plaatse niet een antwoord kon geven en er even gepraat moest worden, kreeg ik het na het karten te horen. Nadat ik terug kwam van het mislukte avontuurtje ben ik het kantoor weer binnen gegaan. Het hoofd van hier is vervolgens met me meegelopen naar m’n kamer en vertelde me dat het rond is. Heb het géén gekregen wat ik wilde en ben daar blij mee. Nu is het slechts een kwestie van wachten op m’n nieuwe contract, controleren en ondertekenen.
De twee wekelijkse vraag die bij me op komt is: waarom gaan we in godsnaam nog naar de Xiawan basisschool? Het heeft eigenlijk totaal geen zin om daar naartoe te gaan. De lessen zijn er toch een rommeltje en de kinderen hebben overal lak aan. Klas één en twee van groep twee gaan nog. Dit zijn twee klassen, waar het nog prettig lesgeven is, maar daarna is het echt gedaan met de pret. Vandaag had ik op deze school ook nog eens een andere assistente, die er voor het eerst met me heen ging. Had haar al gewaarschuwd en voorbereid op het ergste, maar zelfs dat was blijkbaar niet genoeg. Ze was compleet verbaasd van de chaos in klas drie, van groep twee.
Op een gegeven moment had ik in klas drie een vervelend mannetje al vijf keer gewaarschuwd. Toen de maat vol was, heb ik hem de klas uit geknikkerd en daarop rende hij weg. Weet niet waar hij naartoe ging, maar na een minuut of vijf was hij weer terug en zat hij boos op de gang. Ik vertelde m’n assistente dat ze hem kon vertellen dat hij weer de klas in kon komen als hij zich kon gedragen. M’n assistent gaat de gang op en zegt tegen hem dat hij binnen kan komen. Ze pakt hem bij z’n arm om hem op te beuren en plotseling neemt hij de benen. Niemand heeft hem daarna nog gezien en vermoed dat hij de school uitgerend is. Tjonge jonge… je maakt wat mee op die school daar.
Ben inmiddels al weer een aardig stuk opgeschoten met het bouwen van de wintersport homepage. Het geheel werkt nu en de openingspagina staat zelfs al op Internet. Gisteren heb ik gelijk ook alle foto’s binnen gehaald, waarmee ik aan de slag moet. Heb een kleine start gemaakt, maar loop ook gelijk weer vast. Had een idee uitgedacht om de foto’s te voorzien van een wit randje. Het idee dat ik wilde toepassen is een oud idee, dat ik nog van enkele jaren terug ken. Echter werkt dit idee om één of andere reden niet meer met de huidige software en heb ik dus weer een probleem. Heb inmiddels al weer diverse dingen geprobeerd en allemaal zonder succes ben ik bang. Dat was juist het makkelijkste van het geheel had moeten worden, is nu juist weer het moeilijkste geworden. :-) Er zijn wel manieren om het snel op te lossen, maar dat gaat dan weer ten kostte van de snelheid van de homepage en dat wil ik juist niet. Zo blijf ik lekker bezig met sleutelen.
Moest vanmiddag naar de Jui Zhou basisschool, maar zou bijna samen met m’n collega’s bij de Jilian basisschool eindigen. Ik stond bij de bushalte te wachten, toen ik aan de praat raakte met een Chinese dame, die Engels sprak. M’n collega’s stapten vervolgens in de nummer negen bus, i.p.v. de nummer vier bus. Ik volgde samen met de Chinese dame en dacht er verder niet bij na. Nog géén halte verder, bedacht ik me opeens dat deze nieuwe bus daar normaal gesproken niet eens rijd en dus vroeg ik naar het nummer van deze bus. Nummer negen, was het antwoord. Daarop antwoordde ik dat we naar Jui Zhou moesten en dat we dus in bus nummer vier hadden moeten zitten. Men was met de gedachten bij een andere school en heeft daarom de verkeerde bus genomen. De volgende halte gelijk de bus uit gegaan, om even later alsnog de nummer vier bus in te stappen. Had achteraf gezien wel willen weten wat er gebeurt was, als niemand erachter gekomen was dat we in de verkeerde bus zaten.
Voor ik gisteren naar de kartbaan wilde heb ik even met de baas gebeld over m’n contract. Kreeg toen te horen dat ik met iemand anders moest praten over m’n salaris en dat deze persoon op dat moment hier aanwezig zou zijn. Ben toen even naar kantoor gelopen en vijf minuten later op het balkon met haar onderhandeld over m’n salaris. Aangezien ze ter plaatse niet een antwoord kon geven en er even gepraat moest worden, kreeg ik het na het karten te horen. Nadat ik terug kwam van het mislukte avontuurtje ben ik het kantoor weer binnen gegaan. Het hoofd van hier is vervolgens met me meegelopen naar m’n kamer en vertelde me dat het rond is. Heb het géén gekregen wat ik wilde en ben daar blij mee. Nu is het slechts een kwestie van wachten op m’n nieuwe contract, controleren en ondertekenen.
De twee wekelijkse vraag die bij me op komt is: waarom gaan we in godsnaam nog naar de Xiawan basisschool? Het heeft eigenlijk totaal geen zin om daar naartoe te gaan. De lessen zijn er toch een rommeltje en de kinderen hebben overal lak aan. Klas één en twee van groep twee gaan nog. Dit zijn twee klassen, waar het nog prettig lesgeven is, maar daarna is het echt gedaan met de pret. Vandaag had ik op deze school ook nog eens een andere assistente, die er voor het eerst met me heen ging. Had haar al gewaarschuwd en voorbereid op het ergste, maar zelfs dat was blijkbaar niet genoeg. Ze was compleet verbaasd van de chaos in klas drie, van groep twee.
Op een gegeven moment had ik in klas drie een vervelend mannetje al vijf keer gewaarschuwd. Toen de maat vol was, heb ik hem de klas uit geknikkerd en daarop rende hij weg. Weet niet waar hij naartoe ging, maar na een minuut of vijf was hij weer terug en zat hij boos op de gang. Ik vertelde m’n assistente dat ze hem kon vertellen dat hij weer de klas in kon komen als hij zich kon gedragen. M’n assistent gaat de gang op en zegt tegen hem dat hij binnen kan komen. Ze pakt hem bij z’n arm om hem op te beuren en plotseling neemt hij de benen. Niemand heeft hem daarna nog gezien en vermoed dat hij de school uitgerend is. Tjonge jonge… je maakt wat mee op die school daar.
Ben inmiddels al weer een aardig stuk opgeschoten met het bouwen van de wintersport homepage. Het geheel werkt nu en de openingspagina staat zelfs al op Internet. Gisteren heb ik gelijk ook alle foto’s binnen gehaald, waarmee ik aan de slag moet. Heb een kleine start gemaakt, maar loop ook gelijk weer vast. Had een idee uitgedacht om de foto’s te voorzien van een wit randje. Het idee dat ik wilde toepassen is een oud idee, dat ik nog van enkele jaren terug ken. Echter werkt dit idee om één of andere reden niet meer met de huidige software en heb ik dus weer een probleem. Heb inmiddels al weer diverse dingen geprobeerd en allemaal zonder succes ben ik bang. Dat was juist het makkelijkste van het geheel had moeten worden, is nu juist weer het moeilijkste geworden. :-) Er zijn wel manieren om het snel op te lossen, maar dat gaat dan weer ten kostte van de snelheid van de homepage en dat wil ik juist niet. Zo blijf ik lekker bezig met sleutelen.
Moest vanmiddag naar de Jui Zhou basisschool, maar zou bijna samen met m’n collega’s bij de Jilian basisschool eindigen. Ik stond bij de bushalte te wachten, toen ik aan de praat raakte met een Chinese dame, die Engels sprak. M’n collega’s stapten vervolgens in de nummer negen bus, i.p.v. de nummer vier bus. Ik volgde samen met de Chinese dame en dacht er verder niet bij na. Nog géén halte verder, bedacht ik me opeens dat deze nieuwe bus daar normaal gesproken niet eens rijd en dus vroeg ik naar het nummer van deze bus. Nummer negen, was het antwoord. Daarop antwoordde ik dat we naar Jui Zhou moesten en dat we dus in bus nummer vier hadden moeten zitten. Men was met de gedachten bij een andere school en heeft daarom de verkeerde bus genomen. De volgende halte gelijk de bus uit gegaan, om even later alsnog de nummer vier bus in te stappen. Had achteraf gezien wel willen weten wat er gebeurt was, als niemand erachter gekomen was dat we in de verkeerde bus zaten.