Normaal gesproken heb ik een hekel aan de Xiawan basisschool. De school op zich is niet zo heel slecht, maar twee van de vier klassen waarin ik les geef zijn erg vervelend en geven de school een heel ander aanzicht. Sinds dinsdag denk ik daar echter helemaal anders over. Xiawan is de beste school die ik en m’n collega’s kunnen hebben op het moment. De reden is simpel: we hebben er geen lessen aangezien de school op het moment geen leraren van buitenaf in de lessen wil hebben. Dat betekende dus dat ik de dagen dat ik daar naartoe zou gaan, lekker kan uitslapen. :-)
Zat vanmiddag, vroeg in de middag, net even achter de computer om m’n ontvangen e-mail te lezen toen Cola, m’n enige mannelijk Chinese collega, aan de deur kwam met de mededeling dat er telefoon voor me was. Telefoon voor mij, dacht ik nog? Niemand weet het nummer van kantoor en zou mij daar bellen. Daarbij hebben de meest belangrijke personen het telefoonnummer van m’n appartement. Ik loop naar kantoor en pak te telefoon aan. Was het de persoon waar ik een poosje geleden mee heb staan onderhandelen over een nieuwe contract. Ze kwam met het verhaal dat de scholen niet staan te springen om een andere leraar voor de klas te krijgen tijdens het nieuwe school seizoen. Wellicht heeft men medegedeeld gekregen dat ik aan het einde van dit school seizoen (na twee maanden) stop en naar huis ga. Zo kreeg ik via de telefoon de mededeling dat de scholen haar gevraagd zouden hebben, om mij te bellen met de vraag of ik niet voor nog een half jaar of jaar zou willen bijtekenen. De scholen zouden me daar eventueel wel meer voor willen bieden. Vraag me af of de scholen dat wel echt gevraagd hebben en of het niet gewoon een trucje was om mij te proberen te laten blijven. Dit is tenslotte China en men heeft al een tekort aan buitenlandse leraren. Heb haar toen over de telefoon verteld dat het niet m’n bedoeling is hier te blijven en dat ik gevleid ben door de vraag. Heb aangegeven dat ik graag in Nederland weer aan de slag wil in de sector waar ik me in thuis voel en dat eerst probeer. Mocht dat niet lukken om wat voor ’n reden dan ook, kan ik altijd nog een keer denken aan een terugkeer. Mocht ik terug willen moest ik haar zeker bellen en/of schrijven, want dan had ze wel weer wat voor me. Wie weet… ooit.
Mobiele telefoons kunnen er handig zijn. Je kunt ze overal mee naar toe nemen en je kunt er overal ter wereld mee bellen, mits je abonnement dat toe laat. M’n eigen mobiele telefoon heb ik ook meegenomen naar China en gebruikte deze zo af en toe als het nodig was en/of er een aanleiding tot bellen was. Het bij me hebben van m’n eigen mobiel heeft ook tot gevolg dat je gebeld kan worden. Echter gebeurt dit niet zo vaak en staat hij meestal alleen aan de voor de SMS.
Gisteren ben ik echter weer eens gebeld door iemand, maar weet niet door wie. Het nadeel van het niet bij me dragen van m’n telefoon op het moment dat er gebeld wordt, is dat ik niet kan oppakken. Het telefoonnummer van de beller krijg ik hier in China ook nog eens niet doorgestuurd. Soms krijg ik wel een nummer te zien bij de gemiste oproepen, maar dat is geen telefoonnummer. Erg vervelend, zeker als het een telefoontje had kunnen zijn met een belangrijke boodschap/mededeling of vraag.
Vandaag was het weer een rustigere dag wat betreft het lesgeven. Omdat de basisschool Xiawan weg gevallen is, had ik nog maar twee lessen in plaats van de gebruikelijk zes. Hoefde dus ook alleen maar met de nummer vier bus naar school. Het lesgeven zelf stelde niet veel voor. Had alleen als taak om de lessen van voorheen te herhalen. De kinderen hadden liever dat er spelletjes gespeeld zouden gaan worden en heb daar de helft van de les maar aan besteed. Twintig minuten les en twintig minuten spelletjes spelen. Voor mij is dat laatste ook een erg prettige manier van lesgeven.
Ik merk de laatste tijd dat ik steeds minder plezier beleef aan het lesgeven. Weet niet precies waardoor het komt. Kinderen kunnen leuk zijn, al had ik voor mijn komst toch wel een ander beeld in gedachten over Chinese kinderen. De kinderen hier zijn echter veel onrustiger dan dat ze thuis zijn. Ik vermoed zelf dat het leraren vak gewoon niet iets is, dat voor mij bestemd is. Het is gewoon niet mijn beroep en hoor niet voor de klas thuis. Het is leuk voor een bepaalde tijd, maar daarna houd het toch echt wel op.
Naast dat ik het op het moment minder plezier ondervind aan het lesgeven, hebben m’n Chinese collega’s er ook minder plezier in gekregen. Alleen Kate, m’n Chinese assistente, vind het lesgeven leuk, maar wil het desondanks niet hier in Zhu Hai blijven doen. Zij is dan ook één van de velen die het eind juni voor gezien houdt. De reden van haar vertrek en dat van de anderen heeft ook wel te maken met de manier waarop ze behandeld worden voor het bedrijf. Eén collega vertrekt halverwege of eind deze maand al. De rest vertrekt, zoals gezegd, eind volgende maand. Ook ik ben eind volgende maand klaar en vraag me dan echt af hoe dat hier verder moet… wat dat betreft is het maar goed dat het schoolseizoen afgelopen is.
Zat vanmiddag, vroeg in de middag, net even achter de computer om m’n ontvangen e-mail te lezen toen Cola, m’n enige mannelijk Chinese collega, aan de deur kwam met de mededeling dat er telefoon voor me was. Telefoon voor mij, dacht ik nog? Niemand weet het nummer van kantoor en zou mij daar bellen. Daarbij hebben de meest belangrijke personen het telefoonnummer van m’n appartement. Ik loop naar kantoor en pak te telefoon aan. Was het de persoon waar ik een poosje geleden mee heb staan onderhandelen over een nieuwe contract. Ze kwam met het verhaal dat de scholen niet staan te springen om een andere leraar voor de klas te krijgen tijdens het nieuwe school seizoen. Wellicht heeft men medegedeeld gekregen dat ik aan het einde van dit school seizoen (na twee maanden) stop en naar huis ga. Zo kreeg ik via de telefoon de mededeling dat de scholen haar gevraagd zouden hebben, om mij te bellen met de vraag of ik niet voor nog een half jaar of jaar zou willen bijtekenen. De scholen zouden me daar eventueel wel meer voor willen bieden. Vraag me af of de scholen dat wel echt gevraagd hebben en of het niet gewoon een trucje was om mij te proberen te laten blijven. Dit is tenslotte China en men heeft al een tekort aan buitenlandse leraren. Heb haar toen over de telefoon verteld dat het niet m’n bedoeling is hier te blijven en dat ik gevleid ben door de vraag. Heb aangegeven dat ik graag in Nederland weer aan de slag wil in de sector waar ik me in thuis voel en dat eerst probeer. Mocht dat niet lukken om wat voor ’n reden dan ook, kan ik altijd nog een keer denken aan een terugkeer. Mocht ik terug willen moest ik haar zeker bellen en/of schrijven, want dan had ze wel weer wat voor me. Wie weet… ooit.
Mobiele telefoons kunnen er handig zijn. Je kunt ze overal mee naar toe nemen en je kunt er overal ter wereld mee bellen, mits je abonnement dat toe laat. M’n eigen mobiele telefoon heb ik ook meegenomen naar China en gebruikte deze zo af en toe als het nodig was en/of er een aanleiding tot bellen was. Het bij me hebben van m’n eigen mobiel heeft ook tot gevolg dat je gebeld kan worden. Echter gebeurt dit niet zo vaak en staat hij meestal alleen aan de voor de SMS.
Gisteren ben ik echter weer eens gebeld door iemand, maar weet niet door wie. Het nadeel van het niet bij me dragen van m’n telefoon op het moment dat er gebeld wordt, is dat ik niet kan oppakken. Het telefoonnummer van de beller krijg ik hier in China ook nog eens niet doorgestuurd. Soms krijg ik wel een nummer te zien bij de gemiste oproepen, maar dat is geen telefoonnummer. Erg vervelend, zeker als het een telefoontje had kunnen zijn met een belangrijke boodschap/mededeling of vraag.
Vandaag was het weer een rustigere dag wat betreft het lesgeven. Omdat de basisschool Xiawan weg gevallen is, had ik nog maar twee lessen in plaats van de gebruikelijk zes. Hoefde dus ook alleen maar met de nummer vier bus naar school. Het lesgeven zelf stelde niet veel voor. Had alleen als taak om de lessen van voorheen te herhalen. De kinderen hadden liever dat er spelletjes gespeeld zouden gaan worden en heb daar de helft van de les maar aan besteed. Twintig minuten les en twintig minuten spelletjes spelen. Voor mij is dat laatste ook een erg prettige manier van lesgeven.
Ik merk de laatste tijd dat ik steeds minder plezier beleef aan het lesgeven. Weet niet precies waardoor het komt. Kinderen kunnen leuk zijn, al had ik voor mijn komst toch wel een ander beeld in gedachten over Chinese kinderen. De kinderen hier zijn echter veel onrustiger dan dat ze thuis zijn. Ik vermoed zelf dat het leraren vak gewoon niet iets is, dat voor mij bestemd is. Het is gewoon niet mijn beroep en hoor niet voor de klas thuis. Het is leuk voor een bepaalde tijd, maar daarna houd het toch echt wel op.
Naast dat ik het op het moment minder plezier ondervind aan het lesgeven, hebben m’n Chinese collega’s er ook minder plezier in gekregen. Alleen Kate, m’n Chinese assistente, vind het lesgeven leuk, maar wil het desondanks niet hier in Zhu Hai blijven doen. Zij is dan ook één van de velen die het eind juni voor gezien houdt. De reden van haar vertrek en dat van de anderen heeft ook wel te maken met de manier waarop ze behandeld worden voor het bedrijf. Eén collega vertrekt halverwege of eind deze maand al. De rest vertrekt, zoals gezegd, eind volgende maand. Ook ik ben eind volgende maand klaar en vraag me dan echt af hoe dat hier verder moet… wat dat betreft is het maar goed dat het schoolseizoen afgelopen is.