Het was vandaag weer Xiawan dag. Heerlijk… :-) Xiawan betekent tegenwoordig een halve ochtend les geven en een halve ochtend op m’n kont zitten en af en toe eens door de klas lopen om de kinderen te controleren op hun werk. De laatste twee lessen neem ik niet eens meer de moeite om nog iets te doen. Ik laat de kinderen hef hoofdstuk overschrijven en het leren van het hoofdstuk, mag de lerares zelf doen. Het is gewoon verspilde energie, om er nog iets te proberen met deze klassen. De kinderen zijn oervervelend en luisteren voor geen meter. Het enige dat ik nog doe is af en toe rondlopen om te kijken of de kinderen bezig zijn met hun werk.
De laatste tijd krijg ik steeds meer een hekel aan m’n werk hier. Dit komt voornamelijk door het gedrag van de kinderen hier. Het lijkt er de laatste tijd steeds meer op dat de kinderen steeds ongeduldiger en lawaaieriger worden. Erg vervelend. Ga wat dat betreft ook met steeds meer tegenzin naar bepaalde klassen en scholen. Xiawan staat wat dat betreft met stip op nummer één. Daar achteraan volgt op dit moment Juizou. Dit is de school waar ik al een half jaar les geef. Eerder waren het privé lessen die ik daar gaf, maar tegenwoordig geef ik aan normale klassen les en in het weekend de privé lessen. Een verschil van dag en nacht.
Ben niet de enige die er wat dat betreft flink de balen erin heeft, om het zo maar te verwoorden. De laatste tijd gaan er steeds meer monden open en hoor je pas echt hoe men over bepaalde zaken denken. Martin m’n Canadese collega had het na vanmorgen ook weer helemaal gehad. Een andere Canadese collega is ziek geworden en er maar al te blij mee, zo kreeg ik te horen. Hij heeft het nu net na ik denk een maandje helemaal gehad en is op. In zijn geval kan ik me dat ook wel voorstellen. Hij is ontzettend groot wat betreft omvang en heeft enorm te kampen met overgewicht. De hoofdreden van de ontevredenheid? De vervelende kinderen…
Heb gisteren avond de knoop over de aankomende kart race maar doorgehakt. Zat lange tijd te twijfelen of ik weer mee zou doen. Afgelopen zaterdag was ik er nog weer even en kwam ik met Wen aan de babbel. Ik zat in de kantine na het karten naar de televisie te kijken. Wen kwam toen even binnen en ik wilde even met hem op de foto. Raakte toen aan de praat. Dit gesprek ging over mij, Nederland en natuurlijk het karten hier. Hij vroeg me of ik me al weer ingeschreven had voor de race. Dat had ik op dat moment nog niet gedaan en dus zat hij me weer een beetje aan te sporen om deel te nemen, zeker gezien mijn laatste resultaat en de tijden die ik die dag reed en hem liet zien. – Met het resultaat van de race sta ik overigens momenteel ook in het jaar overzicht wat betreft race winnaars van de maand april. Deze hangt bij de deur waar je naar binnen gaat en heb daar natuurlijk een foto van gemaakt. – Uiteindelijk heb ik gisteren avond tijdens een wandeling besloten om me weer in te schrijven. Kan het toch niet laten en vind de competitie echt geweldig. Loop er vandaag of morgen maar weer naartoe, om me in te schrijven en me daarmee te verzekeren van een startplaats.
Kan Wen en de baliemedewerkster, waarvan ik de naam nog steeds niet weet en wel graag zou willen weten, dan ook gelijk hun foto geven. De foto’s zijn vanmiddag namelijk opgehaald, terwijl ik aan het werk was. Het was dit keer dus wel goed gegaan en de foto’s waren netjes afgedrukt. De twee foto’s in het kartcentrum heb geplastificeerd besteld. Op die manier kan de foto nooit slecht worden en is het een blijvend iets, dat na verloop van tijd wel niet meer helemaal up-to-date is, maar toch wel een leuke herinnering is.
Het is niet zo dat Wen alleen mij gaat missen. Het is andersom ook zo… In zijn ogen ben ik volgens mij toch een beetje zijn leerling en hij is voor mij m’n eerste leermeester. Heb ooit wel eens tips doorgekregen over horen en zeggen, maar heb nooit iemand gehad die op de baan en ernaast met me aan de slag is gegaan. Vind dat toch wel erg mooi en zal die mooie gevechten samen niet snel of nooit vergeten.
Heb al een paar dagen last van mezelf. Ik zit in de knoop en kom er gewoon even niet meer uit. Er spoken ik weet niet hoeveel gedachten en gevoelens door m’n hoofd en weet niet meet wat ik mee moet. Dat kan erg vervelend zijn, zeker als je op zulke moment graag even alleen bent, maar dat moeilijk gaat of niet mogelijk is. Dit was voor mij aanleiding gisteren avond weer even lekker een ommetje te maken via de zee/boulevard. Wat kan zo’n wandeling dan toch een lekkere afleiding zijn.
Op de weg terug ben ik door de winkelstraat terug gelopen. ’s Avonds is het er een paradijs voor de eenzame mannen die behoefte hebben aan wat liefde. Oftewel, het wemelt er ’s avonds van de prostituees. Uit nieuwsgierigheid wilden ik en Jie al lange tijd weten, wat de dames hier vragen. Ik ben dus alleen door de straat gelopen, met Jie een paar meter achter me aan. Was de straat nog niet uit of had een dame naast me lopen, die me stevig vast hield. Met gebaren maakte ze me duidelijk wat ze wilde. Ik kende het gebaar dat men hier gebruikt, aangezien kinderen op school me dat geleerd hadden. – ja, geloof het of niet… - Daarop vroeg ik naar de prijs. :-) 200 Yuan (ongeveer 22 euro). Ik zeg, dat is te hoog… Daarop zakte het uiteindelijk naar ongeveer 17 euro. Toen ik zei dat het nog te hoog was, begon ze van… “Aaah…” :-) Geweldig. Dit duurde nog een paar meters en uiteindelijk hield ze het toch maar voor gezien, zocht ze weer verder en wisten Jie en ik wat we al een tijdje wilden weten.
De laatste tijd krijg ik steeds meer een hekel aan m’n werk hier. Dit komt voornamelijk door het gedrag van de kinderen hier. Het lijkt er de laatste tijd steeds meer op dat de kinderen steeds ongeduldiger en lawaaieriger worden. Erg vervelend. Ga wat dat betreft ook met steeds meer tegenzin naar bepaalde klassen en scholen. Xiawan staat wat dat betreft met stip op nummer één. Daar achteraan volgt op dit moment Juizou. Dit is de school waar ik al een half jaar les geef. Eerder waren het privé lessen die ik daar gaf, maar tegenwoordig geef ik aan normale klassen les en in het weekend de privé lessen. Een verschil van dag en nacht.
Ben niet de enige die er wat dat betreft flink de balen erin heeft, om het zo maar te verwoorden. De laatste tijd gaan er steeds meer monden open en hoor je pas echt hoe men over bepaalde zaken denken. Martin m’n Canadese collega had het na vanmorgen ook weer helemaal gehad. Een andere Canadese collega is ziek geworden en er maar al te blij mee, zo kreeg ik te horen. Hij heeft het nu net na ik denk een maandje helemaal gehad en is op. In zijn geval kan ik me dat ook wel voorstellen. Hij is ontzettend groot wat betreft omvang en heeft enorm te kampen met overgewicht. De hoofdreden van de ontevredenheid? De vervelende kinderen…
Heb gisteren avond de knoop over de aankomende kart race maar doorgehakt. Zat lange tijd te twijfelen of ik weer mee zou doen. Afgelopen zaterdag was ik er nog weer even en kwam ik met Wen aan de babbel. Ik zat in de kantine na het karten naar de televisie te kijken. Wen kwam toen even binnen en ik wilde even met hem op de foto. Raakte toen aan de praat. Dit gesprek ging over mij, Nederland en natuurlijk het karten hier. Hij vroeg me of ik me al weer ingeschreven had voor de race. Dat had ik op dat moment nog niet gedaan en dus zat hij me weer een beetje aan te sporen om deel te nemen, zeker gezien mijn laatste resultaat en de tijden die ik die dag reed en hem liet zien. – Met het resultaat van de race sta ik overigens momenteel ook in het jaar overzicht wat betreft race winnaars van de maand april. Deze hangt bij de deur waar je naar binnen gaat en heb daar natuurlijk een foto van gemaakt. – Uiteindelijk heb ik gisteren avond tijdens een wandeling besloten om me weer in te schrijven. Kan het toch niet laten en vind de competitie echt geweldig. Loop er vandaag of morgen maar weer naartoe, om me in te schrijven en me daarmee te verzekeren van een startplaats.
Kan Wen en de baliemedewerkster, waarvan ik de naam nog steeds niet weet en wel graag zou willen weten, dan ook gelijk hun foto geven. De foto’s zijn vanmiddag namelijk opgehaald, terwijl ik aan het werk was. Het was dit keer dus wel goed gegaan en de foto’s waren netjes afgedrukt. De twee foto’s in het kartcentrum heb geplastificeerd besteld. Op die manier kan de foto nooit slecht worden en is het een blijvend iets, dat na verloop van tijd wel niet meer helemaal up-to-date is, maar toch wel een leuke herinnering is.
Het is niet zo dat Wen alleen mij gaat missen. Het is andersom ook zo… In zijn ogen ben ik volgens mij toch een beetje zijn leerling en hij is voor mij m’n eerste leermeester. Heb ooit wel eens tips doorgekregen over horen en zeggen, maar heb nooit iemand gehad die op de baan en ernaast met me aan de slag is gegaan. Vind dat toch wel erg mooi en zal die mooie gevechten samen niet snel of nooit vergeten.
Heb al een paar dagen last van mezelf. Ik zit in de knoop en kom er gewoon even niet meer uit. Er spoken ik weet niet hoeveel gedachten en gevoelens door m’n hoofd en weet niet meet wat ik mee moet. Dat kan erg vervelend zijn, zeker als je op zulke moment graag even alleen bent, maar dat moeilijk gaat of niet mogelijk is. Dit was voor mij aanleiding gisteren avond weer even lekker een ommetje te maken via de zee/boulevard. Wat kan zo’n wandeling dan toch een lekkere afleiding zijn.
Op de weg terug ben ik door de winkelstraat terug gelopen. ’s Avonds is het er een paradijs voor de eenzame mannen die behoefte hebben aan wat liefde. Oftewel, het wemelt er ’s avonds van de prostituees. Uit nieuwsgierigheid wilden ik en Jie al lange tijd weten, wat de dames hier vragen. Ik ben dus alleen door de straat gelopen, met Jie een paar meter achter me aan. Was de straat nog niet uit of had een dame naast me lopen, die me stevig vast hield. Met gebaren maakte ze me duidelijk wat ze wilde. Ik kende het gebaar dat men hier gebruikt, aangezien kinderen op school me dat geleerd hadden. – ja, geloof het of niet… - Daarop vroeg ik naar de prijs. :-) 200 Yuan (ongeveer 22 euro). Ik zeg, dat is te hoog… Daarop zakte het uiteindelijk naar ongeveer 17 euro. Toen ik zei dat het nog te hoog was, begon ze van… “Aaah…” :-) Geweldig. Dit duurde nog een paar meters en uiteindelijk hield ze het toch maar voor gezien, zocht ze weer verder en wisten Jie en ik wat we al een tijdje wilden weten.