Ben gisteren avond weer op pad geweest om een ronde te lopen. Moet m’n gedachten zo af en toe toch echt even verplaatsen en even m’n verstand op nul zetten. Moet zeggen dat, dat wel erg goed gaat als je over de zee naar de golven kijkt. Heerlijk… niets anders dan zee, met een lekker windje dat langs je oren suist. Dit alles rond een uur of elf en bij een temperatuurtje van rond de twintig tot twee en tweeëntwintig. Dit is één van de dingen die ik van hier, toch echt wel ga missen. Thuis ben ik niet in staat om even naar de zee te lopen. Misschien moet ik anders maar een strandhuis kopen/huren en aan de zee gaan wonen, in m’n eentje. Kan ik mooi over het strand lopen als ik daar behoefte/zin in heb.
De laatste tijd sla ik, wat betreft collega’s, regelmatig de plank mis. Vaak heb ik een bepaald beeld van iemand hier, maar blijkt het tegenovergestelde waar. Zo nu ook weer de afgelopen dagen. Heb een goede relatie met m’n collega Martin en kunnen goed met elkaar overweg. Hij is een erg rustig en vrijwel altijd vrolijk iemand waar je echt van op aan kunt. Ik schatte hem altijd als beste mede collega in. Een gedachte dat bevestigt werd vorige week, toen we een vergadering hadden en hij beter dan mij uit de bus kwam. De Chinese leraressen snapten daar niets van en dat blijkt wel uit de verhalen die de afgelopen week over hem me te horen gekomen zijn. Zo blijkt opeens dat hij helemaal niet zo goed is als leraar en men zelfs veel over hem klaagt. Hij is lui en probeert de assistentes voor zijn karretje te spannen en hen het werk te laten doen. :-) Dat had ik nou echt niet van hem verwacht. Daarnaast schijnt het ontzettend snel boos te worden op de kinderen en kan hij amper iets van ze hebben. Het was zelfs een keer hier in de flat zo erg, dat hij uit de les weggelopen is en gezegd dat hij ze geen les meer zou geven.
Persoonlijk vind ik het maar raar en kan me dat totaal niet voorstellen. Het is een beeld dat ik met echt bij hem kan plaatsen. Zelf ben ik soms ook wel eens sneller geïrriteerd en kan ik minder hebben dan normaal. Martin schijnt het wat dat betreft het bijna dagelijks te bond te maken. Volgens mij is het een vorm van frustratie van die eruit komt, vanwege het gedoe dat hij hier had met zijn contract, visum, etc. Vraag me af hoe hij aan het einde van de geplande periode ervoor staat. Hij heeft namelijk in gedachten, om hier vijf jaar te wonen en werken, voor het geld. Na deze periode wil hij dan weer huiswaarts keren. Voorspel dat hij er een harde dobber aan gaat hebben, als hij dit al niet eens aan kan.
Had vandaag, net zoals de vorige week, weer een vergadering. Een erg nutteloze vergadering mag ik wel zeggen, aangezien alleen ik en een ander Canadese collega, waarvan ik niet weet hoe ik zijn naam moet schrijven, kwamen opdagen. Eén collega is nog steeds ziek en Martin had al gezegd niet te komen. Het was dan ook al met een drie kwartier bekeken en gedaan. Niet dat ik het erg vind. Heb toch al niet zo’n plezier in deze vergaderingen. Ze gaan totaal nergens over en is dus puur tijd verspilling. Als de vergadering echter nog enig vorm van inhoud had gehad, was het wat anders geweest.
Op het lesgeven van vanmorgen en de vergadering van vanmiddag na, heb ik weinig inspannende dingen gedaan moet ik zeggen, tenzij het spelen van een computer spel tegenwoordig als inspannend beschouwd wordt. Kon de hele dag eigenlijk niets doen, gezien de vergadering midden op de middag was. Daarnaast lig ik nog altijd in de knoop met mezelf en heb ik weinig zin om actieve dingen te ondernemen. Ga vanavond denk ik nog wel even langs het kartcentrum om me in te schrijven voor de race. Op die manier heb ik toch nog enig vorm van lichaamsbeweging. :-)
Hmmm, vreemd. Zo juist rinkelde de telefoon in m’n appartement(je) één keer en bij de tweede rinkel, werd het bellen afgebroken. Vraag me af wie dat geweest zou kunnen zijn. Ik verwacht geen telefoontjes op dit moment. Men zal het nummer wel verkeerd gedraaid hebben…
De laatste tijd sla ik, wat betreft collega’s, regelmatig de plank mis. Vaak heb ik een bepaald beeld van iemand hier, maar blijkt het tegenovergestelde waar. Zo nu ook weer de afgelopen dagen. Heb een goede relatie met m’n collega Martin en kunnen goed met elkaar overweg. Hij is een erg rustig en vrijwel altijd vrolijk iemand waar je echt van op aan kunt. Ik schatte hem altijd als beste mede collega in. Een gedachte dat bevestigt werd vorige week, toen we een vergadering hadden en hij beter dan mij uit de bus kwam. De Chinese leraressen snapten daar niets van en dat blijkt wel uit de verhalen die de afgelopen week over hem me te horen gekomen zijn. Zo blijkt opeens dat hij helemaal niet zo goed is als leraar en men zelfs veel over hem klaagt. Hij is lui en probeert de assistentes voor zijn karretje te spannen en hen het werk te laten doen. :-) Dat had ik nou echt niet van hem verwacht. Daarnaast schijnt het ontzettend snel boos te worden op de kinderen en kan hij amper iets van ze hebben. Het was zelfs een keer hier in de flat zo erg, dat hij uit de les weggelopen is en gezegd dat hij ze geen les meer zou geven.
Persoonlijk vind ik het maar raar en kan me dat totaal niet voorstellen. Het is een beeld dat ik met echt bij hem kan plaatsen. Zelf ben ik soms ook wel eens sneller geïrriteerd en kan ik minder hebben dan normaal. Martin schijnt het wat dat betreft het bijna dagelijks te bond te maken. Volgens mij is het een vorm van frustratie van die eruit komt, vanwege het gedoe dat hij hier had met zijn contract, visum, etc. Vraag me af hoe hij aan het einde van de geplande periode ervoor staat. Hij heeft namelijk in gedachten, om hier vijf jaar te wonen en werken, voor het geld. Na deze periode wil hij dan weer huiswaarts keren. Voorspel dat hij er een harde dobber aan gaat hebben, als hij dit al niet eens aan kan.
Had vandaag, net zoals de vorige week, weer een vergadering. Een erg nutteloze vergadering mag ik wel zeggen, aangezien alleen ik en een ander Canadese collega, waarvan ik niet weet hoe ik zijn naam moet schrijven, kwamen opdagen. Eén collega is nog steeds ziek en Martin had al gezegd niet te komen. Het was dan ook al met een drie kwartier bekeken en gedaan. Niet dat ik het erg vind. Heb toch al niet zo’n plezier in deze vergaderingen. Ze gaan totaal nergens over en is dus puur tijd verspilling. Als de vergadering echter nog enig vorm van inhoud had gehad, was het wat anders geweest.
Op het lesgeven van vanmorgen en de vergadering van vanmiddag na, heb ik weinig inspannende dingen gedaan moet ik zeggen, tenzij het spelen van een computer spel tegenwoordig als inspannend beschouwd wordt. Kon de hele dag eigenlijk niets doen, gezien de vergadering midden op de middag was. Daarnaast lig ik nog altijd in de knoop met mezelf en heb ik weinig zin om actieve dingen te ondernemen. Ga vanavond denk ik nog wel even langs het kartcentrum om me in te schrijven voor de race. Op die manier heb ik toch nog enig vorm van lichaamsbeweging. :-)
Hmmm, vreemd. Zo juist rinkelde de telefoon in m’n appartement(je) één keer en bij de tweede rinkel, werd het bellen afgebroken. Vraag me af wie dat geweest zou kunnen zijn. Ik verwacht geen telefoontjes op dit moment. Men zal het nummer wel verkeerd gedraaid hebben…