Gisteren avond lekker weer wezen karten. Ben echt verslaafd en kan nergens anders meer aan denken. Als ik het kon, zou ik elke dag hier rond rijden. Kan het ook wel, maar het kost dan alleen zoveel geld hé. Weet wat dat betreft niet van ophouden en kan er gewoon geen genoeg van krijgen. De eerste keer dat ik ging rijden was ik alleen op de baan. Even later zat er een monteur achter me op de baan, maar kon me niet bijhouden. :-) Tijdens de tweede en derde heat heb ik Wen gevraagd met me mee te rijden. Gewoon lekker voor de competitie en voor het race gevoel. Het brengt toch iets extra’s mee. De derde heat was ik overigens niet alleen met Wen. Een karter die daar vaker komt en de vorige keer ook met de race mee deed, deed reed nu ook mee. Nog meer competitie gevoel, al was dat voor Wen snel afgelopen. Wen zag mij en de andere karter steeds verder uitlopen en kon ons niet volgen. Waarschijnlijk had hij ook wel een slechtere kart dan ons. Met deze andere karter had ik een leuk gevecht. Krijg daar een enorme kick van zeg. Heerlijk.
Ming. Ming is de naam van de balie medewerkster bij de kartbaan waar ik gisteren avond de hele avond mee heb zitten praten. Was er gisteren vroeg bij en heb er tot sluitingstijd, om middernacht, gezeten. Heb haar wat Engels geleerd naast het geen dat ze al een beetje kon en moet zeggen dat, dat aardig goed ging. Tussen het karten en de gesprekken door heb ik ook nog even kort bij Wen staan kijken. Hij had een kart motor van een leerling van hem uit elkaar gehaald, om deze weer schoon te maken. Een vervelend klusje volgens hem, dat hij al veel te lang deed en liever niet meer zou doen. Goed, dat hoort er nu eenmaal bij als je monteur bent.
Tijdens het gesprek dat ik met Ming had, kwam Wen ook nog even ter sprake. Kreeg toen te horen dat hij me echt ziet als één van leerlingen. Vind dat toch wel erg mooi moet ik zeggen. Geeft me toch wel een bijzonder gevoel.
Voor vandaag stond er maar één les op het programma. Een les van een uurtje met een groep van negen kinderen, die af en toe echt last hebben van hun oortjes. Vind het niet altijd gemakkelijk om deze groep les te geven. De groep is erg klein en je kunt er een stuk minder mee doen. Morgen vroeg heb ik weer zo’n klas van elf tot twaalf, dat zo klein is. Misschien nog wel kleiner dan de groep van vandaag.
Zo kom ik nooit in Macau en zo kom ik er twee keer per dag. Was er vandaag heen gegaan om uit te zoeken waar ik m’n visum kan laten verlengen of een nieuwe aan kan vragen. Had begrepen dat het erg gemakkelijk is. Heb dat de eerste keer niet gedaan, want had geen idee waar ik het moest zoeken. Nu wist ik het nog niet, maar had ik een visum waarmee ik anders gewoon terug naar China kan. Met het oude visum zou ik vast gezeten hebben in Macau. :-) Zoals gezegd, loopt m’n visum de 31ste af. Deze moest dus verlengd worden en ben daarvoor de grens overgestoken. Macau binnen gekomen, kon ik gelijk weer terug naar China toe. Op het niemandsland, moest ik de info vinden. Bij een zeer klein reisbureau kon ik de info vinden die ik nog had. Ongelooflijk. Kreeg gelijk ook te horen dat ik als ik het visum kom maken, maar een half uurtje hoefde te wachten. Met deze info ben ik China weer terug in gegaan.
Vanavond stond Martin bij me op de stoep. Hij wilde naar Macau om een nieuw visum aan te vragen en wist dat ik daar vandaag geweest was voor info. Gelijk besloten met hem mee te gaan om mijn visum ook maar te verlengen. Martin’s poging strandde echter al bij de grens. Hij mag China op dit moment niet uit, omdat zijn visum verlopen is en hij de boete nog steeds niet betaald heeft. :-) Hij moet de boete alsnog betalen en kan dan in China een nieuw visum aanvragen. Tot die tijd, mag hij het land niet verlaten. Ik daarin tegen kon het niemandsland weer doorlopen naar de grens van Macau. Macau binnen gekomen, kon ik via de andere weg weer terug naar China. Bij de grens aangekomen weer naar het reisbureau gegaan, papiertje invullen en klaar. Men is met mijn paspoort even weggelopen en 15 minuten later was men terug. Klaar! Ik heb weer een nieuw visum voor drie maanden. :-) Zo snel… en zo gemakkelijk.
Vanmiddag, nadat ik uit Macau kwam, ben ik weer naar de kartbaan gelopen, voor een kopje koffie. :-) Dat verliep alleen wat anders dan gepland. Ik kwam binnen en stond even te kijken, toen er drie oudere karters uit Macau naar me toe kwamen. Zij deden de vorige keer ook mee met de race en vroegen of ik me al weer ingeschreven had, met handen en voeten. Ming moest als vertaalster optreden en zo konden we een beetje met elkaar praten. Eén van hen, een erg aardige man, wil me de race dag handschoenen meenemen. Deze mag ik tijdens de race gebruiken. Leuk! Even later kwamen er nog twee jongens, terwijl ik een paar medewerkers met hun Engels hielp. Eén van hen had de vorige keer de race gewonnen, maar moet zeggen dat ik zijn gezicht niet meer herken. De ander bood me een kop koffie aan. :-) Later kreeg ik ook nog de vraag of ik niet met hen een keer wilde karten. Kon de verleiding niet weerstaan en ben nog een keer wezen rijden. Ja, met eigen helm! Deze laat ik sinds gisteren avond in het kartcentrum achter de balie liggen. Men past er dan op en ik hoef er niet telkens mee over de straat te lopen. Tevreden was ik overigens niet na afloop van deze ene heat. Ik kreeg er niet meer uit dan een 56 en slechts één 55er. Was overigens niet de enige die daar niet tevreden mee was… Toen Wen m’n tijden zag, keek hij me toch wel even boos aan! :-)
Het klinkt zo raar, maar ik voel me de laatste tijd daar als een vis in het water bij de kartbaan. Kan erg goed met iedereen overweg en word daar erg vriendelijk ontvangen. Het is net een beetje een tweede thuis, ook al is het niet mogelijk hele gesprekken te voeren met iedereen daar. Het liefst zou ik al m’n vrije tijd daar doorbrengen en dan hoeft het nog eens niet zo te zijn, dat ik moet karten. Gewoon de mensen, de baan, de entourage en alles eromheen voelt erg goed aan.
Ming. Ming is de naam van de balie medewerkster bij de kartbaan waar ik gisteren avond de hele avond mee heb zitten praten. Was er gisteren vroeg bij en heb er tot sluitingstijd, om middernacht, gezeten. Heb haar wat Engels geleerd naast het geen dat ze al een beetje kon en moet zeggen dat, dat aardig goed ging. Tussen het karten en de gesprekken door heb ik ook nog even kort bij Wen staan kijken. Hij had een kart motor van een leerling van hem uit elkaar gehaald, om deze weer schoon te maken. Een vervelend klusje volgens hem, dat hij al veel te lang deed en liever niet meer zou doen. Goed, dat hoort er nu eenmaal bij als je monteur bent.
Tijdens het gesprek dat ik met Ming had, kwam Wen ook nog even ter sprake. Kreeg toen te horen dat hij me echt ziet als één van leerlingen. Vind dat toch wel erg mooi moet ik zeggen. Geeft me toch wel een bijzonder gevoel.
Voor vandaag stond er maar één les op het programma. Een les van een uurtje met een groep van negen kinderen, die af en toe echt last hebben van hun oortjes. Vind het niet altijd gemakkelijk om deze groep les te geven. De groep is erg klein en je kunt er een stuk minder mee doen. Morgen vroeg heb ik weer zo’n klas van elf tot twaalf, dat zo klein is. Misschien nog wel kleiner dan de groep van vandaag.
Zo kom ik nooit in Macau en zo kom ik er twee keer per dag. Was er vandaag heen gegaan om uit te zoeken waar ik m’n visum kan laten verlengen of een nieuwe aan kan vragen. Had begrepen dat het erg gemakkelijk is. Heb dat de eerste keer niet gedaan, want had geen idee waar ik het moest zoeken. Nu wist ik het nog niet, maar had ik een visum waarmee ik anders gewoon terug naar China kan. Met het oude visum zou ik vast gezeten hebben in Macau. :-) Zoals gezegd, loopt m’n visum de 31ste af. Deze moest dus verlengd worden en ben daarvoor de grens overgestoken. Macau binnen gekomen, kon ik gelijk weer terug naar China toe. Op het niemandsland, moest ik de info vinden. Bij een zeer klein reisbureau kon ik de info vinden die ik nog had. Ongelooflijk. Kreeg gelijk ook te horen dat ik als ik het visum kom maken, maar een half uurtje hoefde te wachten. Met deze info ben ik China weer terug in gegaan.
Vanavond stond Martin bij me op de stoep. Hij wilde naar Macau om een nieuw visum aan te vragen en wist dat ik daar vandaag geweest was voor info. Gelijk besloten met hem mee te gaan om mijn visum ook maar te verlengen. Martin’s poging strandde echter al bij de grens. Hij mag China op dit moment niet uit, omdat zijn visum verlopen is en hij de boete nog steeds niet betaald heeft. :-) Hij moet de boete alsnog betalen en kan dan in China een nieuw visum aanvragen. Tot die tijd, mag hij het land niet verlaten. Ik daarin tegen kon het niemandsland weer doorlopen naar de grens van Macau. Macau binnen gekomen, kon ik via de andere weg weer terug naar China. Bij de grens aangekomen weer naar het reisbureau gegaan, papiertje invullen en klaar. Men is met mijn paspoort even weggelopen en 15 minuten later was men terug. Klaar! Ik heb weer een nieuw visum voor drie maanden. :-) Zo snel… en zo gemakkelijk.
Vanmiddag, nadat ik uit Macau kwam, ben ik weer naar de kartbaan gelopen, voor een kopje koffie. :-) Dat verliep alleen wat anders dan gepland. Ik kwam binnen en stond even te kijken, toen er drie oudere karters uit Macau naar me toe kwamen. Zij deden de vorige keer ook mee met de race en vroegen of ik me al weer ingeschreven had, met handen en voeten. Ming moest als vertaalster optreden en zo konden we een beetje met elkaar praten. Eén van hen, een erg aardige man, wil me de race dag handschoenen meenemen. Deze mag ik tijdens de race gebruiken. Leuk! Even later kwamen er nog twee jongens, terwijl ik een paar medewerkers met hun Engels hielp. Eén van hen had de vorige keer de race gewonnen, maar moet zeggen dat ik zijn gezicht niet meer herken. De ander bood me een kop koffie aan. :-) Later kreeg ik ook nog de vraag of ik niet met hen een keer wilde karten. Kon de verleiding niet weerstaan en ben nog een keer wezen rijden. Ja, met eigen helm! Deze laat ik sinds gisteren avond in het kartcentrum achter de balie liggen. Men past er dan op en ik hoef er niet telkens mee over de straat te lopen. Tevreden was ik overigens niet na afloop van deze ene heat. Ik kreeg er niet meer uit dan een 56 en slechts één 55er. Was overigens niet de enige die daar niet tevreden mee was… Toen Wen m’n tijden zag, keek hij me toch wel even boos aan! :-)
Het klinkt zo raar, maar ik voel me de laatste tijd daar als een vis in het water bij de kartbaan. Kan erg goed met iedereen overweg en word daar erg vriendelijk ontvangen. Het is net een beetje een tweede thuis, ook al is het niet mogelijk hele gesprekken te voeren met iedereen daar. Het liefst zou ik al m’n vrije tijd daar doorbrengen en dan hoeft het nog eens niet zo te zijn, dat ik moet karten. Gewoon de mensen, de baan, de entourage en alles eromheen voelt erg goed aan.