De eerste halve werkdag zit er inmiddels weer op. Het leven gaat ondanks alle gebeurtenissen door en dus het lesgeven ook. Moest vanmorgen zoals op alle andere woensdagen weer naar de nummer twaalf basisschool. Had daar vier lessen van veertig minuten. Nog nooit is een ochtend voor mijn gevoel zo snel voorbij gegaan en dat al helemaal niet op de nummer twaalf school. Dit ondanks dat ik maar één pagina tot m’n beschikking had, om les in te geven. Unit negen is het laatste hoofdstuk van het boek en bestaat maar uit twee pagina’s waarvan één volstrekt nutteloos. Gelukkig voor mij had de enige pagina een hoop zinnen, waar mee ik aan de slag kon. Het laatste deel van de les een spel gespeeld en zo vier lessen lang.
Heb iets langer dan een week een telefoonstoring gehad, zonder dat ik er zelf van op de hoogte was. Er werd ruim een week geleden, het exacte aantal dagen weet ik niet meer, naar hier gebeld. Dat heb ik, herinner ik me opeens, volgens mij eerder in m’n dagboek aangehaald. Tijdens de tweede rinkel, werd de verbinding verbroken. Niets aan de hand, dacht ik. Blijkbaar dus toch wel. Kwam er opeens van de week achter, waardoor weet ik eigenlijk niet meer, dat ik geen kiestoon meer heb. Er vervelend en zeker als je wilt bellen of als je gebeld wilt worden. Achteraf bleek ook al dat de moeder van Jie al anderhalve week geprobeerd heeft te bellen, maar er niet door kwam. Ja, dat kan ik me dan voorstellen. Gisteren is er iemand wezen kijken en na een half uurtje was de monteur ook weg. Of het probleem opgelost was? Nee…Niemand wist waar hij nou was en waarom de telefoon nog niet werkte.
Een half uurtje geleden pakte ik de hoorn weer op om te kijken of hij nou werkte of niet, nadat hij gisterenavond nog niet werkte. En ja hoor! Ik heb weer een kiestoon en ben dus weer bereikbaar! :-)
Vanmiddag of liever gezegd rond lunchtijd ook weer even naar de bank geweest. M’n portemonnee was leeg en had nog slecht vier yuan over. Twee ervan zaten als papiervorm in m’n portemonnee en de andere twee als munt in m’n linker broekzak. Alles bij elkaar goed voor een waarde van ongeveer 45 eurocent. Kan daar een pakje kauwgom van halen en nog iets overhouden, of vier keer met een één yuan bus ergens naartoe reizen. :-)
Na het bezoekje aan de bank ben ik met een klein beetje geld terug gegaan naar huis. Moest nog wat eten en had verder niet een doel om naartoe te gaan. Heb ook nog een vergadering vanmiddag, dus dan heeft het ook weinig zin om ergens anders naartoe te gaan.
Tot slot heb ik iemand laten bellen voor m’n gasfles. Deze was bijna leeg en wilde ik gevuld hebben.
Naast bovenstaande klusjes heb ik het licht in de douche even snel gemaakt. Eergisteren avond, sprong de lamp kapot. Had wel een andere lamp, maar de bevestiging was niet goed meer, waardoor de lamp er niet goed in bleef zitten en het dus niet deed. Het is hier niet zo dat het met een schroefdraad werkt. Ik ken dit systeem van de auto. De lampjes aan de achterkant van veel auto’s werken met hetzelfde principe. Het kan handig zijn, maar ook erg vervelend. Dat heb ik helaas al meerdere malen moet ondervinden. Goed. Voorlopig werkt het weer even. Heb de lamp uit m’n tweede douche en toilet gehaald. Deze gebruik ik toch niet.
Merk nu opeens wel dat Jie er niet meer is en dat een hoop dingen dan net even weer wat lastiger worden. Normaal gesproken deed Jie de Chinese dingen voor me en vroeg ik wel wat er gezegd was. Nu kan dat niet meer en moet ik weer met handen en voeten werken en/of naar de leraressen kamer lopen om iets te vragen. Kom er nu net achter doordat de man van het gas er was. Moest al eerst flink gebaren dat hij hier moest zijn, anders wist hij niet waar op deze verdieping hij moest zijn. Toen hij de fles goed en wel buiten had, begon hij tegen me aan te praten, maar had geen idee waar hij het nu over had. Op zo’n moment mis je de simpele gewone dingen weer even. Zoals ik al zei, praatte Jie altijd en hoefde ik alleen maar te vragen. Goed, ben er wel weer uitgekomen en kan nu weer wachten tot ze de fles terugkomen brengen. Denk dat ik genoeg heb aan deze ene fles, voor de rest van mijn tijd hier. Denk namelijk niet dat ik nog een keer bij teken. :-)
Heb net ook weer de vergadering achter de rug. Een erg saaie bedoeling, waarin de drie buitenlandse collega’s waaronder ik zelf, weer een voorbeeld les moesten geven. Daarna moesten we elkaar beoordelen. Vind het alleen niet kunnen om op deze manier elkaar te beoordelen. Dit is bovendien geen normale klas en dus totaal anders. Goed… Het zit er gelukkig weer op en ben voor de rest van de dag lekker vrij. Wat niet echt wat ik kan doen op dit moment. Denk dan ook dat ik maar wat op Internet ga rond surfen en later even iets te eten haal. Tijdens het eten kan ik dan mooi even een film kijken. Later vanavond, ga ik weer naar het kartcentrum. Dat staat al wel in m’n agenda. :-)
Heb gisteren ter afleiding ook weer een tijdje in en op de kartbaan doorgebracht. Kan daar toch lekker wat afleiding vinden en zo af en toe ook nog eens lekker praten met Ming. Het gaat soms wel gebrekkig en moet soms wel even wachten, voor er weer iets uit d’r komt omdat ze na moet denken, maar vind dat ook wel wat hebben. Het mooiste vind ik eigenlijk nog wel het moment dat ik ga karten. De baan medewerkers kennen me inmiddels wel en kijken al niet eens meer op of om als ik daar rijd. Ze weten wel dat ik me daar alleen red als er niemand is. Men laat mij dan ook lekker rijden en gaat gewoon door waar het gesprek gebleven is. Zodra er echter andere mensen gaan karten, zie je ze allemaal weer over de baan rennen naar hun stekkie. :-) Vind dat toch wel mooi en voel me toch wel een beetje bevoorrecht doordat ik zo vrij gelaten word.
Men wil daar ook steeds vaker tegen mij karten. Zo was er een gisteren iemand die daar werkte, maar waar ik eigenlijk nooit mee praat. Ik kan vrijwel geen Chinees en hij geen Engels. Met gebaren en vertalingen van Ming wilde hij laten weten dat hij tegen me wilde rijden. Daar ben ik altijd wel voor in. Jammer voor hem had hij een langzamere kart en was hij dus ook ruim 5 seconden per ronde langzamer… Niet een bepaald eerlijke strijd dus.
Heb iets langer dan een week een telefoonstoring gehad, zonder dat ik er zelf van op de hoogte was. Er werd ruim een week geleden, het exacte aantal dagen weet ik niet meer, naar hier gebeld. Dat heb ik, herinner ik me opeens, volgens mij eerder in m’n dagboek aangehaald. Tijdens de tweede rinkel, werd de verbinding verbroken. Niets aan de hand, dacht ik. Blijkbaar dus toch wel. Kwam er opeens van de week achter, waardoor weet ik eigenlijk niet meer, dat ik geen kiestoon meer heb. Er vervelend en zeker als je wilt bellen of als je gebeld wilt worden. Achteraf bleek ook al dat de moeder van Jie al anderhalve week geprobeerd heeft te bellen, maar er niet door kwam. Ja, dat kan ik me dan voorstellen. Gisteren is er iemand wezen kijken en na een half uurtje was de monteur ook weg. Of het probleem opgelost was? Nee…Niemand wist waar hij nou was en waarom de telefoon nog niet werkte.
Een half uurtje geleden pakte ik de hoorn weer op om te kijken of hij nou werkte of niet, nadat hij gisterenavond nog niet werkte. En ja hoor! Ik heb weer een kiestoon en ben dus weer bereikbaar! :-)
Vanmiddag of liever gezegd rond lunchtijd ook weer even naar de bank geweest. M’n portemonnee was leeg en had nog slecht vier yuan over. Twee ervan zaten als papiervorm in m’n portemonnee en de andere twee als munt in m’n linker broekzak. Alles bij elkaar goed voor een waarde van ongeveer 45 eurocent. Kan daar een pakje kauwgom van halen en nog iets overhouden, of vier keer met een één yuan bus ergens naartoe reizen. :-)
Na het bezoekje aan de bank ben ik met een klein beetje geld terug gegaan naar huis. Moest nog wat eten en had verder niet een doel om naartoe te gaan. Heb ook nog een vergadering vanmiddag, dus dan heeft het ook weinig zin om ergens anders naartoe te gaan.
Tot slot heb ik iemand laten bellen voor m’n gasfles. Deze was bijna leeg en wilde ik gevuld hebben.
Naast bovenstaande klusjes heb ik het licht in de douche even snel gemaakt. Eergisteren avond, sprong de lamp kapot. Had wel een andere lamp, maar de bevestiging was niet goed meer, waardoor de lamp er niet goed in bleef zitten en het dus niet deed. Het is hier niet zo dat het met een schroefdraad werkt. Ik ken dit systeem van de auto. De lampjes aan de achterkant van veel auto’s werken met hetzelfde principe. Het kan handig zijn, maar ook erg vervelend. Dat heb ik helaas al meerdere malen moet ondervinden. Goed. Voorlopig werkt het weer even. Heb de lamp uit m’n tweede douche en toilet gehaald. Deze gebruik ik toch niet.
Merk nu opeens wel dat Jie er niet meer is en dat een hoop dingen dan net even weer wat lastiger worden. Normaal gesproken deed Jie de Chinese dingen voor me en vroeg ik wel wat er gezegd was. Nu kan dat niet meer en moet ik weer met handen en voeten werken en/of naar de leraressen kamer lopen om iets te vragen. Kom er nu net achter doordat de man van het gas er was. Moest al eerst flink gebaren dat hij hier moest zijn, anders wist hij niet waar op deze verdieping hij moest zijn. Toen hij de fles goed en wel buiten had, begon hij tegen me aan te praten, maar had geen idee waar hij het nu over had. Op zo’n moment mis je de simpele gewone dingen weer even. Zoals ik al zei, praatte Jie altijd en hoefde ik alleen maar te vragen. Goed, ben er wel weer uitgekomen en kan nu weer wachten tot ze de fles terugkomen brengen. Denk dat ik genoeg heb aan deze ene fles, voor de rest van mijn tijd hier. Denk namelijk niet dat ik nog een keer bij teken. :-)
Heb net ook weer de vergadering achter de rug. Een erg saaie bedoeling, waarin de drie buitenlandse collega’s waaronder ik zelf, weer een voorbeeld les moesten geven. Daarna moesten we elkaar beoordelen. Vind het alleen niet kunnen om op deze manier elkaar te beoordelen. Dit is bovendien geen normale klas en dus totaal anders. Goed… Het zit er gelukkig weer op en ben voor de rest van de dag lekker vrij. Wat niet echt wat ik kan doen op dit moment. Denk dan ook dat ik maar wat op Internet ga rond surfen en later even iets te eten haal. Tijdens het eten kan ik dan mooi even een film kijken. Later vanavond, ga ik weer naar het kartcentrum. Dat staat al wel in m’n agenda. :-)
Heb gisteren ter afleiding ook weer een tijdje in en op de kartbaan doorgebracht. Kan daar toch lekker wat afleiding vinden en zo af en toe ook nog eens lekker praten met Ming. Het gaat soms wel gebrekkig en moet soms wel even wachten, voor er weer iets uit d’r komt omdat ze na moet denken, maar vind dat ook wel wat hebben. Het mooiste vind ik eigenlijk nog wel het moment dat ik ga karten. De baan medewerkers kennen me inmiddels wel en kijken al niet eens meer op of om als ik daar rijd. Ze weten wel dat ik me daar alleen red als er niemand is. Men laat mij dan ook lekker rijden en gaat gewoon door waar het gesprek gebleven is. Zodra er echter andere mensen gaan karten, zie je ze allemaal weer over de baan rennen naar hun stekkie. :-) Vind dat toch wel mooi en voel me toch wel een beetje bevoorrecht doordat ik zo vrij gelaten word.
Men wil daar ook steeds vaker tegen mij karten. Zo was er een gisteren iemand die daar werkte, maar waar ik eigenlijk nooit mee praat. Ik kan vrijwel geen Chinees en hij geen Engels. Met gebaren en vertalingen van Ming wilde hij laten weten dat hij tegen me wilde rijden. Daar ben ik altijd wel voor in. Jammer voor hem had hij een langzamere kart en was hij dus ook ruim 5 seconden per ronde langzamer… Niet een bepaald eerlijke strijd dus.