Gisterenavond was het dan zover. M’n tweede kartrace in China. Na een halve dag met vlinders in m’n buik rond gelopen te hebben, was het tijd dat ik m’n spullen kon pakken en voor de zoveelste keer naar het kart centrum mocht lopen. Daar aangekomen, wist ik niet wat ik zag. Heb het daar nog nooit zo druk gezien. Er waren een hoop recreanten en een stel die er kwamen om te racen, net zoals ik. Een hoop kende ik nog van de vorige keer, maar er waren en nu ook wat, die ik niet kende. Er deden er namelijk nu vijf meer mee dan de vorige keer en dus bestond het startveld uit dertien deelnemers.
Alles liep weer eens niet zo als gepland voor mij. Ik ben de enige buitenlander en mij word alles te laat of niet verteld. Zo zag ik een hoop racers op eens de baan op gaan, om hun kart te testen voor de race. Ik had op dat moment nog steeds geen kart en ben toen maar eens gaan vragen hoe dat zat. Wat bleek… er waren niet voldoende 200 cc karts. Op basis van gewicht kreeg ik dus een 160 cc kart aangewezen, die een stuk langzamer was dan de anderen. Daar ging ik dan… ik zag de bui al helemaal hangen en zag mij al helemaal achteraan in de race rond rijden. Tijdens mijn oefensessie had ik het voor mijn gevoel al door. De kart wilde niet. Hij kwam vermogen en grip te kort. Op de baan zag ik een paar medewerkers al wijzen, van kijk hij zit in die kart. Dat gaat niets worden. Niets bleek minder waar bij terugkomst in de pits. Kreeg van een racer die ik daar de laatste tijd wel vaker zie, te horen dat ik het goed gedaan had. Ik had een 53 gereden en dat is me pas één keer eerder gelukt. M’n lijstje met tijden stond vol met 53- en 54’ers. Dat was een complete verrassing. Het voelde namelijk totaal niet zo snel.
De kwalificatie. Iedereen gaat achter elkaar de baan op en vecht om zijn stekkie. De kwalificatie verliep voor mijn gevoel al een stuk beter dan m’n vrije training. Kon zien dat ik ondanks met een minder vermogende kart sneller was dan wat anderen en dat gaf hoop. Bovendien helpt het toch altijd wel een beetje als je iemand in je vizier hebt. Op zo’n moment geef je toch dat beetje extra en neem je net iets meer risico.
Na het voorval in de vrije training hield ik de twee baan medewerkers tijdens de kwalificatie al een beetje in de gaten. Ik kon zien dat ze verbaasd waren dat ik toch sneller ging dat wat anderen en dan deed me goed. Gelijk de mond gesnoerd, dacht ik nog.
Bij terugkomst bleek ik het goed gedaan te hebben. Mijn snelste ronde was 0.3 seconden langzamer dan die van een 200 cc karter die ik van de week al een paar keer daar trof. Met andere woorden. Mijn ronde was goed voor een tweede startplaats. Dat bied perspectief voor een plaats in de top vijf. Durfde niet verder te dromen dan dat, op dat moment.
De eerste race… Na de opwarmronde begon de spanning toch wel te stijgen. Dertien karters achter elkaar, met allemaal één doel: Winnen. M’n eerste twee rondes verliepen niet zoals ik gewild had. Het duurde ondanks de opwarmronde, veel te lang voor de banden op temperatuur kwamen en grip begon te geven. Desondanks merkte ik dat ik sneller was dan de man voor mij en het was slechts een kwestie van een gaatje zoeken. Toen ik het gaatje gevonden had, werd het nog een kunst om er voorbij te komen. Zij aan zijn door de bocht. Een geweldig mooi gevecht met respect voor elkaar. Uiteindelijk trok ik aan het langste eind, door een binnenbocht en kon ik de leiding overnemen. Eenmaal aan de leiding was het snel gebeurt. Ik geloof dat men achter mij in de fout ging en dus had ik snel een gat, dat alleen maar groter zou worden. Op die manier kon ik zonder problemen de eerste race winnen.
Doordat ik de eerste race gewonnen had, mocht ik tijdens de tweede race van pole starten. Een zenuw slopend moment. Niet alleen voor mij, maar ook voor Wen. Hij vond het maar wat mooi dat ik de eerste race gewonnen had en hoopte natuurlijk dat ik ook de tweede race zou winnen. Van pole gestart had ik wederom in de eerste ronden banden problemen en moest ik regelmatig een felle strijd voeren met de kart en de man op de tweede plaats, om mijn eerste plaats te verdedigen. Het engste moment was op het moment dat ik geduwd werd in een bocht en ik geen grip/invloed had op mijn kart. Op dat moment had ik echt even het idee dat ik eruit zou vliegen en ik m’n eerste plaats zou verliezen. Gelukkig was dit niet het geval en kon ik door. Nadat de banden op temperatuur waren, ging het weer een stuk beter en kon ik weer uitlopen. Weet het niet zeker, maar geloof dat men achter mij wederom in de fout is gegaan waardoor ik een enorm gat had. Vijf ronden voor het einde kreeg ik al de aanwijzing dat ik niet meer voluit moest gaan, om foutjes te voorkomen. Iets rustiger rijdend kwam ik na deze vijf laatste ronden, met ruim negen seconden voorsprong als eerste over de finish! Woohoo! Na mijn ere ronde kwam toch wel het mooiste moment. Ik klom uit m’n kart en liep naar Wen waarop we in elkanders armen vielen. We did it!
Een erg mooi moment was dat. Kon zie dat Wen trots was. Hij heeft mij hier leren rijden en zag zijn leerling met de overwinning ervandoor gaan, ondanks een minder vermogende kart.
Na de prijs uitreiking kwam Wen nog weer een paar keer naar me toe en kreeg ik nog weer schouderklopjes van hem. Hij zij. “You, steering really good today”. Waarop ik zei dat het kwam, doordat ik een goede leraar had. Hij is en blijft dat bescheiden, maar is duidelijk trots. Mooi!
Wat mij ook deugd doet, is dat ik de baan medewerkers gelijk de mond gesnoerd heb. Zij hadden nooit verwacht, dat ik met de overwinning, in deze kart ervandoor zou gaan. Heerlijk!
De man van Macau, waar ik een paar dagen geleden al eens over geschreven heb, kwam ook nog een paar keer naar me toe. Ik had het goed gedaan, zo liet hij me weten. De race handschoenen, die hij normaal gesproken gebruikte en me te leen gaf, mocht ik houden. Ik was een buitenlander, zijn vriend en ging er met de overwinning vandoor. Voor hem reden, de handschoenen aan mij na te laten. :-) Een mooi aandenken aan mijn tijd hier, naast de trofee die ik gewonnen heb.
Nu rest mij alleen nog om wat foto’s te pakken te krijgen. Ik had zelf geen toestel bij me. Had daar niet aan gedacht en bovendien was er niemand die er foto’s kon maken voor mij. De baas heeft wel foto’s gemaakt en wil vandaag of morgen vragen of hij er niet wat voor me kan af laten drukken. Die wil ik dan graag mee naar huis nemen! :-)
Alles liep weer eens niet zo als gepland voor mij. Ik ben de enige buitenlander en mij word alles te laat of niet verteld. Zo zag ik een hoop racers op eens de baan op gaan, om hun kart te testen voor de race. Ik had op dat moment nog steeds geen kart en ben toen maar eens gaan vragen hoe dat zat. Wat bleek… er waren niet voldoende 200 cc karts. Op basis van gewicht kreeg ik dus een 160 cc kart aangewezen, die een stuk langzamer was dan de anderen. Daar ging ik dan… ik zag de bui al helemaal hangen en zag mij al helemaal achteraan in de race rond rijden. Tijdens mijn oefensessie had ik het voor mijn gevoel al door. De kart wilde niet. Hij kwam vermogen en grip te kort. Op de baan zag ik een paar medewerkers al wijzen, van kijk hij zit in die kart. Dat gaat niets worden. Niets bleek minder waar bij terugkomst in de pits. Kreeg van een racer die ik daar de laatste tijd wel vaker zie, te horen dat ik het goed gedaan had. Ik had een 53 gereden en dat is me pas één keer eerder gelukt. M’n lijstje met tijden stond vol met 53- en 54’ers. Dat was een complete verrassing. Het voelde namelijk totaal niet zo snel.
De kwalificatie. Iedereen gaat achter elkaar de baan op en vecht om zijn stekkie. De kwalificatie verliep voor mijn gevoel al een stuk beter dan m’n vrije training. Kon zien dat ik ondanks met een minder vermogende kart sneller was dan wat anderen en dat gaf hoop. Bovendien helpt het toch altijd wel een beetje als je iemand in je vizier hebt. Op zo’n moment geef je toch dat beetje extra en neem je net iets meer risico.
Na het voorval in de vrije training hield ik de twee baan medewerkers tijdens de kwalificatie al een beetje in de gaten. Ik kon zien dat ze verbaasd waren dat ik toch sneller ging dat wat anderen en dan deed me goed. Gelijk de mond gesnoerd, dacht ik nog.
Bij terugkomst bleek ik het goed gedaan te hebben. Mijn snelste ronde was 0.3 seconden langzamer dan die van een 200 cc karter die ik van de week al een paar keer daar trof. Met andere woorden. Mijn ronde was goed voor een tweede startplaats. Dat bied perspectief voor een plaats in de top vijf. Durfde niet verder te dromen dan dat, op dat moment.
De eerste race… Na de opwarmronde begon de spanning toch wel te stijgen. Dertien karters achter elkaar, met allemaal één doel: Winnen. M’n eerste twee rondes verliepen niet zoals ik gewild had. Het duurde ondanks de opwarmronde, veel te lang voor de banden op temperatuur kwamen en grip begon te geven. Desondanks merkte ik dat ik sneller was dan de man voor mij en het was slechts een kwestie van een gaatje zoeken. Toen ik het gaatje gevonden had, werd het nog een kunst om er voorbij te komen. Zij aan zijn door de bocht. Een geweldig mooi gevecht met respect voor elkaar. Uiteindelijk trok ik aan het langste eind, door een binnenbocht en kon ik de leiding overnemen. Eenmaal aan de leiding was het snel gebeurt. Ik geloof dat men achter mij in de fout ging en dus had ik snel een gat, dat alleen maar groter zou worden. Op die manier kon ik zonder problemen de eerste race winnen.
Doordat ik de eerste race gewonnen had, mocht ik tijdens de tweede race van pole starten. Een zenuw slopend moment. Niet alleen voor mij, maar ook voor Wen. Hij vond het maar wat mooi dat ik de eerste race gewonnen had en hoopte natuurlijk dat ik ook de tweede race zou winnen. Van pole gestart had ik wederom in de eerste ronden banden problemen en moest ik regelmatig een felle strijd voeren met de kart en de man op de tweede plaats, om mijn eerste plaats te verdedigen. Het engste moment was op het moment dat ik geduwd werd in een bocht en ik geen grip/invloed had op mijn kart. Op dat moment had ik echt even het idee dat ik eruit zou vliegen en ik m’n eerste plaats zou verliezen. Gelukkig was dit niet het geval en kon ik door. Nadat de banden op temperatuur waren, ging het weer een stuk beter en kon ik weer uitlopen. Weet het niet zeker, maar geloof dat men achter mij wederom in de fout is gegaan waardoor ik een enorm gat had. Vijf ronden voor het einde kreeg ik al de aanwijzing dat ik niet meer voluit moest gaan, om foutjes te voorkomen. Iets rustiger rijdend kwam ik na deze vijf laatste ronden, met ruim negen seconden voorsprong als eerste over de finish! Woohoo! Na mijn ere ronde kwam toch wel het mooiste moment. Ik klom uit m’n kart en liep naar Wen waarop we in elkanders armen vielen. We did it!
Een erg mooi moment was dat. Kon zie dat Wen trots was. Hij heeft mij hier leren rijden en zag zijn leerling met de overwinning ervandoor gaan, ondanks een minder vermogende kart.
Na de prijs uitreiking kwam Wen nog weer een paar keer naar me toe en kreeg ik nog weer schouderklopjes van hem. Hij zij. “You, steering really good today”. Waarop ik zei dat het kwam, doordat ik een goede leraar had. Hij is en blijft dat bescheiden, maar is duidelijk trots. Mooi!
Wat mij ook deugd doet, is dat ik de baan medewerkers gelijk de mond gesnoerd heb. Zij hadden nooit verwacht, dat ik met de overwinning, in deze kart ervandoor zou gaan. Heerlijk!
De man van Macau, waar ik een paar dagen geleden al eens over geschreven heb, kwam ook nog een paar keer naar me toe. Ik had het goed gedaan, zo liet hij me weten. De race handschoenen, die hij normaal gesproken gebruikte en me te leen gaf, mocht ik houden. Ik was een buitenlander, zijn vriend en ging er met de overwinning vandoor. Voor hem reden, de handschoenen aan mij na te laten. :-) Een mooi aandenken aan mijn tijd hier, naast de trofee die ik gewonnen heb.
Nu rest mij alleen nog om wat foto’s te pakken te krijgen. Ik had zelf geen toestel bij me. Had daar niet aan gedacht en bovendien was er niemand die er foto’s kon maken voor mij. De baas heeft wel foto’s gemaakt en wil vandaag of morgen vragen of hij er niet wat voor me kan af laten drukken. Die wil ik dan graag mee naar huis nemen! :-)