Gisteren sloot ik m’n dagboek nog af met de regel “Hoop dat ik niet nog eens onverwacht bezoek krijg deze week…”. Het duurde echter geen half uur, of ik zag weer eens iets in m’n ooghoek weg rennen. Ik kijk op zij en ja hoor… ik heb weer bezoek. Bezoek van dit keer, een wat kleinere kakkerlak. Hij kwam nu opeens achter de airconditioner vandaan gekropen. Vanaf de woonkamer wilde hij m’n slaapkamer in. Dat lukte hem ook, maar verder dan het voeteneinde van het bed, kwam hij niet. Op dat moment kreeg hij een tweede fatale klap met de slipper die ik kort daarvoor nog aan m’n voet had zitten. Had echt geen behoefte aan slaap gezelschap…
Normaal als ik m’n dagboek geschreven heb en ik wil deze op Internet zetten, moet ik altijd weer denken over een titel. Vandaag is de titel “Nat”. De titel stond na vanmiddag gelijk vast en hoefde daar voor het eerst niet over na te denken.
Ik ben van m’n leven namelijk nog nooit zo nat geweest als vandaag. Niet normaal. Ik had net de lessen van de ochtend erop zitten, toen het begon te regenen. Als het hier regent, dan regent het ook echt! Foei… Er kwam geen einde aan en aangezien ik geen paraplu bij me had, moest ik rennen. Geen probleem. Na een flinke sprint getrokken te hebben, stond ik half nat en soppend in m’n schoenen in de telefooncel, die 5 meter van de bus opstap plaats staat. De regen stroomde als een woeste rivier over de straten en stoep. Heb dit nog nooit van m’n leven gezien. Op sommige plaatsen stond of liever gezegd, stroomde het water zo hoog, dat m’n schoenen compleet erin verdwenen. Gevolg het water stroomde m’n schoenen in! Onvoorstelbaar zoveel water…
Kom ik met de bus bij m’n eind station aan was ik nog niet klaar… Het bleek daar namelijk nog veel erger. Ondanks dat ik al van boven tot onder drijf nat was, inclusief ondergoed, probeerde ik m’n voeten nog droog te houden door over de rivieren water te springen. Wat ik op dat moment dacht, weet ik al niet eens meer, maar echt slim was ik niet bezig. Tijdens mijn voettocht naar huis heb ik ook niet eens meer gerend. Beekjes ben ik niet meer overgesprongen en gewoon doorheen gelopen. Schoenen, enkels en delen van de broekspijpen verdwenen onder liters en liters water… Omstanders die stonden te schuilen wisten niet wat ze zagen. Als buitenlander word je al vaak nagekeken, maar als je ook nog een zonder paraplu door de bijna tropische regenbui loopt, met een wit t-shirt dat aan je lijf plakt en dus alles zichtbaar maakt, ben helemaal een attractie. Zeker voor de vrouwen. :-) Thuis aangekomen, kwam ik tot de ontdekking dat m’n portemonnee het als enige droog heeft weten te houden.
Tijdens de rit met de taxi, naar de nummer twaalf school later die middag, werd maar weer eens duidelijk hoe hard het geregend had. Bepaalde delen van de hoofdwegen, waren volledig onder gelopen. Het water stond er zo hoog, dat auto’s er niet eens meer door konden. Een voorbeeld: een auto, in de vorm van een donker blauwe Citroën, moest door twee man door het water geduwd worden. De twee die de auto aan het duwen waren, stonden tot bijna hun knieën in het water. Denk dat ze een paar meter terug nog dieper in het water gestaan hebben en dus dat de auto ook wel een laagje water gehad heeft.
Ik wou dat ik een foto toestel had om het één en ander vast te leggen. Heb nog nooit zoveel water gezien. Overal spoot het water vandaan. Afvoerbuizen, noem maar op, niets kon deze hoeveelheid verplaatsen. Dit is iets dat je met blote oog hebt moeten zien, om het te kunnen bevatten. Jammer dat ik dat niet vast heb kunnen leggen…
Nu dan nog snel een stukje over de bus, die ik vanmiddag naar huis had, voor ik naar de kartbaan loop. Er valt hier altijd wel weer wat te beleven en al helemaal vandaag met die enorme regen. Nadat ik de laatste twee lessen op de nummer twaalf basisschool er op had zitten, loop ik met m’n collega’s weer naar de bus. Het duurde gelukkig niet lang voor bus nummer drieëndertig kwam. Ingestapt en ga rustig achterin zitten. Na een paar haltes blijft de bus opeens lange tijd staan. Men begon al ongeduldig te kijken en toen begon het. Wat heb ik gelachen zeg… De bus begon opeens enorm te stotteren, haperen, schokken en stuiteren. Het was net een lachfilm, waarin iemand voor het eerste een auto bestuurd en telkens van gas naar rem verwisseld. De motor ging af en toen werd hij in de versnelling met het gaspedaal ingetrapt gestart… ja daar gingen we. Het zij niet van harte. Bij de eerst volgende halte riep ik al van achter uit de bus naar de buschauffeur, dat hij beter niet kon stoppen. Hij wilde niet luisteren, wat ik me goed voor kan stellen als een buitenlander Engels tegen je praat en je hem niet verstaat. Echter had hij beter wel kunnen luisteren. De bus wilde nu helemaal niet meer! Hij was na nog één keer een hoop stotteren, haperen, schokken en stuiteren, toch echt helemaal op.
Normaal als ik m’n dagboek geschreven heb en ik wil deze op Internet zetten, moet ik altijd weer denken over een titel. Vandaag is de titel “Nat”. De titel stond na vanmiddag gelijk vast en hoefde daar voor het eerst niet over na te denken.
Ik ben van m’n leven namelijk nog nooit zo nat geweest als vandaag. Niet normaal. Ik had net de lessen van de ochtend erop zitten, toen het begon te regenen. Als het hier regent, dan regent het ook echt! Foei… Er kwam geen einde aan en aangezien ik geen paraplu bij me had, moest ik rennen. Geen probleem. Na een flinke sprint getrokken te hebben, stond ik half nat en soppend in m’n schoenen in de telefooncel, die 5 meter van de bus opstap plaats staat. De regen stroomde als een woeste rivier over de straten en stoep. Heb dit nog nooit van m’n leven gezien. Op sommige plaatsen stond of liever gezegd, stroomde het water zo hoog, dat m’n schoenen compleet erin verdwenen. Gevolg het water stroomde m’n schoenen in! Onvoorstelbaar zoveel water…
Kom ik met de bus bij m’n eind station aan was ik nog niet klaar… Het bleek daar namelijk nog veel erger. Ondanks dat ik al van boven tot onder drijf nat was, inclusief ondergoed, probeerde ik m’n voeten nog droog te houden door over de rivieren water te springen. Wat ik op dat moment dacht, weet ik al niet eens meer, maar echt slim was ik niet bezig. Tijdens mijn voettocht naar huis heb ik ook niet eens meer gerend. Beekjes ben ik niet meer overgesprongen en gewoon doorheen gelopen. Schoenen, enkels en delen van de broekspijpen verdwenen onder liters en liters water… Omstanders die stonden te schuilen wisten niet wat ze zagen. Als buitenlander word je al vaak nagekeken, maar als je ook nog een zonder paraplu door de bijna tropische regenbui loopt, met een wit t-shirt dat aan je lijf plakt en dus alles zichtbaar maakt, ben helemaal een attractie. Zeker voor de vrouwen. :-) Thuis aangekomen, kwam ik tot de ontdekking dat m’n portemonnee het als enige droog heeft weten te houden.
Tijdens de rit met de taxi, naar de nummer twaalf school later die middag, werd maar weer eens duidelijk hoe hard het geregend had. Bepaalde delen van de hoofdwegen, waren volledig onder gelopen. Het water stond er zo hoog, dat auto’s er niet eens meer door konden. Een voorbeeld: een auto, in de vorm van een donker blauwe Citroën, moest door twee man door het water geduwd worden. De twee die de auto aan het duwen waren, stonden tot bijna hun knieën in het water. Denk dat ze een paar meter terug nog dieper in het water gestaan hebben en dus dat de auto ook wel een laagje water gehad heeft.
Ik wou dat ik een foto toestel had om het één en ander vast te leggen. Heb nog nooit zoveel water gezien. Overal spoot het water vandaan. Afvoerbuizen, noem maar op, niets kon deze hoeveelheid verplaatsen. Dit is iets dat je met blote oog hebt moeten zien, om het te kunnen bevatten. Jammer dat ik dat niet vast heb kunnen leggen…
Nu dan nog snel een stukje over de bus, die ik vanmiddag naar huis had, voor ik naar de kartbaan loop. Er valt hier altijd wel weer wat te beleven en al helemaal vandaag met die enorme regen. Nadat ik de laatste twee lessen op de nummer twaalf basisschool er op had zitten, loop ik met m’n collega’s weer naar de bus. Het duurde gelukkig niet lang voor bus nummer drieëndertig kwam. Ingestapt en ga rustig achterin zitten. Na een paar haltes blijft de bus opeens lange tijd staan. Men begon al ongeduldig te kijken en toen begon het. Wat heb ik gelachen zeg… De bus begon opeens enorm te stotteren, haperen, schokken en stuiteren. Het was net een lachfilm, waarin iemand voor het eerste een auto bestuurd en telkens van gas naar rem verwisseld. De motor ging af en toen werd hij in de versnelling met het gaspedaal ingetrapt gestart… ja daar gingen we. Het zij niet van harte. Bij de eerst volgende halte riep ik al van achter uit de bus naar de buschauffeur, dat hij beter niet kon stoppen. Hij wilde niet luisteren, wat ik me goed voor kan stellen als een buitenlander Engels tegen je praat en je hem niet verstaat. Echter had hij beter wel kunnen luisteren. De bus wilde nu helemaal niet meer! Hij was na nog één keer een hoop stotteren, haperen, schokken en stuiteren, toch echt helemaal op.