Ben zoals ik gisteren al schreef en van plan was, naar de kapper gegaan. Het was ook wel weer nodig. M’n haar was al lange tijd te lang. Ben zoals gebruikelijk weer naar m’n eigen kapper gegaan, zoals ik het voor het gemak maar noem. Het is volgens mij nu al de vijfde keer dat ik er geweest ben. De eerste twee keer werd ik, als ik het me nog goed herinner, door twee verschillende personen geknipt. Iedere keer als iemand mij geknipt had, werkte hij er de volgende keer niet meer. De laatste drie keer daarin tegen ben ik gelukkig door dezelfde persoon geknipt en weet dan ook precies wat ik wil.
Gisteren tijdens het telefoongesprek dat ik met vader had, kreeg ik opeens de vraag van wanneer ik naar huis kom. Ik roep op dat moment gelijk 5 juli. Dit was de dag dat ik naar huis wilde komen en waarvoor ik mijn vliegticket wilde aanschaffen. Vandaag keek ik op Internet naar de beschikbaarheid en kwam toen tot de ontdekking dat als ik zaterdag 5 juli naar huis zou komen, ik om 6:40 al op Schiphol sta. Op dat moment zou vader normaal gesproken nog werken. Vind dat dus niet zo’n goed idee en heb m’n terugkomst voor alsnog met een dag verlaat, naar 6 juli. Mits er niets tussen komt, leg ik dat woensdag ook gelijk vast, door m’n vlucht te boeken.
Schrok me tijdens het opzoeken van de vlucht informatie en prijzen, even gigantisch kapot. Tijdens het stappen plan waarin je een vlucht aangeeft, ga je door naar het zoeken van een beschikbare stoel. Kreeg gelijk de vlucht door en de volgende stap was de prijs. Oei… de prijs was opeens verdubbeld en daar sloeg ik toch wel even stijl van achter over. Wist niet wat me overkwam. Gelukkig had ik een foutje gemaakt. :-) Er waren twee soorten economy classes en ik had dus precies de verkeerde gekozen. Later toen ik het allemaal nog eens over deed, kwam ik wel op de gewone prijs van weleer uit. Een enorme opluchting…
Kom ik gelijk bij het volgende… Toen ik bijtekende voor twee maanden, dacht ik lekker aan het idee te kunnen wennen, dat ik weer naar huis ga. Nu ongeveer drie weken voor mijn vertrek vanuit China, ben ik er nog steeds niet mee bezig en dringt het gewoon niet tot me door. Het gaat daarom, ben ik bang, een moeilijke eerste tijd worden. Moet weer wennen aan een hoop dingen. De regels van het beschaafde leven, de veranderingen in het leven, de omgeving, het altijd mensen om je heen hebben… alles.
Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik voor het eerst in m’n leven voet buiten Europa en in China zette. Vandaag precies één jaar geleden ben ik naar Beijing/Peking gevlogen, waar ik Jie voor het allereerst in levende lijve ontmoette. Drie en een halve maand na mijn eerste bezoek aan China, dat vier weken duurde, vloog ik in op Hong Kong, van waar ik de boot naar Zhu Hai nam en ik tot op de dag van vandaag woon en werk.
Vanavond ook weer eens boodschappen wezen doen. De boel was nagenoeg op en moest weer aangevuld worden. Na het boodschappen doen, dat redelijk snel verlopen is, ben ik naar de McDonalds gegaan. Was daar al lange tijd niet meer geweest. Op het moment dat ik daar voorbij liep, met een beetje een hongerig gevoel, was ik dus ook snel verkocht. Verkocht is wellicht een groot woord. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik niet lang hoefde na te denken over het feit of ik er wel of niet naartoe zou moeten gaan. Het ergste van het alles is, is dat het me amper nog smaakt. Voorheen kon ik er geen genoeg van krijgen, maar opeens heb ik het helemaal gehad. Tijd voor iets anders…
Gisteren tijdens het telefoongesprek dat ik met vader had, kreeg ik opeens de vraag van wanneer ik naar huis kom. Ik roep op dat moment gelijk 5 juli. Dit was de dag dat ik naar huis wilde komen en waarvoor ik mijn vliegticket wilde aanschaffen. Vandaag keek ik op Internet naar de beschikbaarheid en kwam toen tot de ontdekking dat als ik zaterdag 5 juli naar huis zou komen, ik om 6:40 al op Schiphol sta. Op dat moment zou vader normaal gesproken nog werken. Vind dat dus niet zo’n goed idee en heb m’n terugkomst voor alsnog met een dag verlaat, naar 6 juli. Mits er niets tussen komt, leg ik dat woensdag ook gelijk vast, door m’n vlucht te boeken.
Schrok me tijdens het opzoeken van de vlucht informatie en prijzen, even gigantisch kapot. Tijdens het stappen plan waarin je een vlucht aangeeft, ga je door naar het zoeken van een beschikbare stoel. Kreeg gelijk de vlucht door en de volgende stap was de prijs. Oei… de prijs was opeens verdubbeld en daar sloeg ik toch wel even stijl van achter over. Wist niet wat me overkwam. Gelukkig had ik een foutje gemaakt. :-) Er waren twee soorten economy classes en ik had dus precies de verkeerde gekozen. Later toen ik het allemaal nog eens over deed, kwam ik wel op de gewone prijs van weleer uit. Een enorme opluchting…
Kom ik gelijk bij het volgende… Toen ik bijtekende voor twee maanden, dacht ik lekker aan het idee te kunnen wennen, dat ik weer naar huis ga. Nu ongeveer drie weken voor mijn vertrek vanuit China, ben ik er nog steeds niet mee bezig en dringt het gewoon niet tot me door. Het gaat daarom, ben ik bang, een moeilijke eerste tijd worden. Moet weer wennen aan een hoop dingen. De regels van het beschaafde leven, de veranderingen in het leven, de omgeving, het altijd mensen om je heen hebben… alles.
Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik voor het eerst in m’n leven voet buiten Europa en in China zette. Vandaag precies één jaar geleden ben ik naar Beijing/Peking gevlogen, waar ik Jie voor het allereerst in levende lijve ontmoette. Drie en een halve maand na mijn eerste bezoek aan China, dat vier weken duurde, vloog ik in op Hong Kong, van waar ik de boot naar Zhu Hai nam en ik tot op de dag van vandaag woon en werk.
Vanavond ook weer eens boodschappen wezen doen. De boel was nagenoeg op en moest weer aangevuld worden. Na het boodschappen doen, dat redelijk snel verlopen is, ben ik naar de McDonalds gegaan. Was daar al lange tijd niet meer geweest. Op het moment dat ik daar voorbij liep, met een beetje een hongerig gevoel, was ik dus ook snel verkocht. Verkocht is wellicht een groot woord. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik niet lang hoefde na te denken over het feit of ik er wel of niet naartoe zou moeten gaan. Het ergste van het alles is, is dat het me amper nog smaakt. Voorheen kon ik er geen genoeg van krijgen, maar opeens heb ik het helemaal gehad. Tijd voor iets anders…