20:18 lokale tijd. Een mooi moment om de tijd even te vullen met het schrijven van m’n dagboek. Heb toch niets te doen en verveel me op het moment zelfs. De laatste tijd heb ik m’n tijd weten te vullen met het schrijven van HTML pagina’s. Deze klus is echter geklaard op het plaatsen van een bezoekers tellertje na en dus heb ik opeens een hoop tijd over. Tijd waarvan ik even niet weet wat ik er mee moet. Ik zou naar de televisie kunnen staren, maar deze vertoond ook weinig interessants op dit moment.
Tussen bovenstaande stuk en het geen ik nu schijf zit inmiddels al weer een kwartier. Heb zo af en toe even een pauze nodig om te denken over hoe ik iets ga schrijven. In m’n pauze kijk ik op televisie naar de Amazing race. Een programma over een race die gaat over de hele wereld. Twaalf teams van 2 personen zijn ooit begonnen aan een race die de hele wereld over gaat. Zeven zijn er inmiddels afgevallen, omdat ze niet op tijd bij een bepaald punt aangekomen waren. De overige vijf zijn nog steeds bezig. Wel mooi om te zien. Zou ook wel eens aan zoiets mee willen doen. Lekker de wereld rond op kosten van een televisie programma.
Had vandaag een enorm slechte lesdag zeg. Alle zes de klassen, waar ik les aan moest geven, waren lastig. Of het door het warme weer komt weet ik niet. Wie weet, weten de kinderen dat dit m’n laatste week is en willen ze het me dus extra lastig maken. :-) Moet zeggen dat mijn aandacht voor de lessen nu ook wel helemaal verslapt is. Heb nog maar weinig trek in het lesgeven en dat helemaal na zo’n dag als vandaag. Was dan ook blij dat ik vanmiddag weer lekker naar huis kon.
Na voor mijn gevoel lange tijd hier gewoond en gewerkt te hebben, ben ik aardig aan het leven gewend geraakt. Zo erg zelfs, dat ik me tegenwoordig nergens meer over verbaas en van op kijk. Zo zat ik vanmiddag weer in zo’n lekker gammele bus naar huis. Eerst liet de buschauffeur de bus al bij vertrek aan een bushalte afslaan dat gepaard ging met een hoop gerommel en gestommel. Twee haltes gepasseerd staan we voor het stoplicht te wachten. Ik zit helemaal achter in de bus en hoor een mobiel gaan. Zie ik opeens de buschauffeur lekker bellen terwijl het stoplicht op groen gaat. Met één hand aan zijn grote stuurwiel en de andere zijn mobiel stevig vast houdend, want deze zou eens vallen, rijd hij weg. Schakelen gaat met één hand en handsfree in de zin van géén handen aan het stuur met een bus half vol met mensen. :-) In Nederland zou men vragen of de chauffeur wel goed bij z’n hoofd is of niet. Hier kijkt niemand er van op of om. Ook ik kijk daar niet meer van op of om… Vreemd. Begin aardig gewend te raken aan het leven hier…
Tussen bovenstaande stuk en het geen ik nu schijf zit inmiddels al weer een kwartier. Heb zo af en toe even een pauze nodig om te denken over hoe ik iets ga schrijven. In m’n pauze kijk ik op televisie naar de Amazing race. Een programma over een race die gaat over de hele wereld. Twaalf teams van 2 personen zijn ooit begonnen aan een race die de hele wereld over gaat. Zeven zijn er inmiddels afgevallen, omdat ze niet op tijd bij een bepaald punt aangekomen waren. De overige vijf zijn nog steeds bezig. Wel mooi om te zien. Zou ook wel eens aan zoiets mee willen doen. Lekker de wereld rond op kosten van een televisie programma.
Had vandaag een enorm slechte lesdag zeg. Alle zes de klassen, waar ik les aan moest geven, waren lastig. Of het door het warme weer komt weet ik niet. Wie weet, weten de kinderen dat dit m’n laatste week is en willen ze het me dus extra lastig maken. :-) Moet zeggen dat mijn aandacht voor de lessen nu ook wel helemaal verslapt is. Heb nog maar weinig trek in het lesgeven en dat helemaal na zo’n dag als vandaag. Was dan ook blij dat ik vanmiddag weer lekker naar huis kon.
Na voor mijn gevoel lange tijd hier gewoond en gewerkt te hebben, ben ik aardig aan het leven gewend geraakt. Zo erg zelfs, dat ik me tegenwoordig nergens meer over verbaas en van op kijk. Zo zat ik vanmiddag weer in zo’n lekker gammele bus naar huis. Eerst liet de buschauffeur de bus al bij vertrek aan een bushalte afslaan dat gepaard ging met een hoop gerommel en gestommel. Twee haltes gepasseerd staan we voor het stoplicht te wachten. Ik zit helemaal achter in de bus en hoor een mobiel gaan. Zie ik opeens de buschauffeur lekker bellen terwijl het stoplicht op groen gaat. Met één hand aan zijn grote stuurwiel en de andere zijn mobiel stevig vast houdend, want deze zou eens vallen, rijd hij weg. Schakelen gaat met één hand en handsfree in de zin van géén handen aan het stuur met een bus half vol met mensen. :-) In Nederland zou men vragen of de chauffeur wel goed bij z’n hoofd is of niet. Hier kijkt niemand er van op of om. Ook ik kijk daar niet meer van op of om… Vreemd. Begin aardig gewend te raken aan het leven hier…