M’n laatste dag is bijna voorbij. De laatste volledige dag van 24 uur is zo goed als om. Morgen rond deze tijd (19:30) zit ik als alles goed gegaan is ergens in het vliegveld van Hong Kong. Wellicht aan de koffie, wie zal het zeggen.
Heb vandaag gelijk ook meer gedaan dan de hele week bij elkaar en dan is inpakken nog niet eens gebeurd. Ja… zoals altijd doe ik het weer op het laatste moment en heb ik totaal geen zin om in te pakken. Bah…
Wat heb ik dan wel gedaan vandaag? Nou… het begon eigenlijk al gisteren avond. Altijd als ik naar de kartbaan of terug loop, loop ik door dezelfde straat. Telkens halverwege, passeer ik een dame die als portier buiten staat en men naar binnen geleid als ze op bezoek komen. Na een tijdje begon ze me te groeten en dat ging van een knik naar “Hi” en/of “Hello” met een lach. De laatste tijd zwaaide ze er al bij. Gisteren ging ik naar de zee en liep ik weer door die straat. Op dat moment stond ze weer buiten, alleen in d’r normale kleding en zwaaide en keek ze gelijk toen ik aan kwam lopen. Ze zegt iets tegen me, maar wist niet wat. Ik begin terug te praten in het Engels, maar het grootste deel begreep ze niet. Een collega van een andere winkel stond buiten en begreep me wel en sprong in als vertaalster. Na een kort gesprek zeg ik uit gekheid dat ik naar de zee ga en vraag d’r mee. Na wat gelach, Chinees gepraat en rode wangen ging ze, tot m’n grote verbazing, op mijn vraag in. Ze had inmiddels al uitgevonden dat ik leraar Engels ben/was en wilde dat ik haar Engels zou leren. De hele weg naar de zee en bij de zee wees ze dingen aan en moest ik vertaling geven en haar uitspraak corrigeren. Zo had ik dus opeens een leuke en onverwachte afspraak. Dat kan allemaal hier… :-)
Nadat we uiteindelijk uit elkaar gingen, wilde ze vandaag om twaalf uur weer afspreken. Had naast het pakken toch niet veel te doen en ben dit keer op haar uitnodiging in gegaan. Afgesproken bij haar werk en daar vanmiddag naar toe gegaan. Ik moest alleen snel terug omdat de wasmachine zo ongeveer afgelopen zou zijn en ben toen snel even weer naar huis gegaan, om m’n was op te hangen. Zij (Cheng Xiao Hui) is toen even snel meegekomen en zag mijn kart helm, toen ik hem aan een collega liet zien, op vraag. Ze vroeg toen of ik goed kon karten en liet daarop trots m’n trofee zien. :-) Dat wilde ze natuurlijk zien en dus moest ik vanmiddag met d’r naar de kartbaan. Ha ha ha... zijn toen met z’n twee daar aan het rond rijden geslagen. Heb dus opeens toch nog onverwacht gekard.
Vanuit de kartbaan weer de straat op en even naar de boekenwinkel geweest. Daar dook ze de Engelse boeken in en moest ik haar helpen met de vertaling. Nadat een half uurtje gedaan te hebben, kwam ze met boeken van Vincent van Gogh aan, of liever gezegd daar had ze naar gevraagd. Vincent van Gogh was de link die ze met Nederland kon leggen. Grappig.
Vanuit de boeken winkel weer terug de stad in… wat rond lopen en toen op de bus. Bus nummer 99. Met bus nummer 99 zijn we iets verder gereden dan het strandje dat een eind verderop ligt en waarschijnlijk ook het enige strand is. Bij de betreffende halte aangekomen de bus uit en naar de zee gelopen. Daar een brug over gestoken naar een eiland, waar we een poosje naar de zee hebben zitten kijken, terwijl we een gesprek hadden, voor zover dat ging. Vandaar weer richting huis gegaan, omdat er weer werk aan de winkel was.
Morgen komt ze rond een uur of vier me weer opzoeken en brengt ze me naar de boot (zo wilde ze dat graag), alwaar ik de eerste grote stap richting huis ga maken. Of ik daar wel of niet blij moet zijn… weet ik nog steeds niet.
Zou het bijna vergeten. Ik heb vandaag ook al m´n geld omgewisseld naar Euro´s, voor zover ik nog geld had. :-) Toen ik voor de tweede keer bij de bank kwam - om m’n op straat gewisselde Hong Kong Dollars, die daarvoor als Yuan nog uit de bank kwamen - moest ik even wachten. Ik kwam toen een buitenlandse man tegen, die ik wel vaker gezien heb hier. Hij vroeg me hoe het met me ging en raakte zo kort aan de praat. Zo kwamen op het feit dat ik naar huis ging.. Daarop vroeg hij of ik voor vakantie naar huis ging of niet, want hij had me hier al lange tijd rond zien hangen. Nee… zeg ik. Ik ga voor goed naar huis, waar natuurlijk gelijk de vraag op volgde of ik nog weer terug kom. Na even kort denken kon ik slechts antwoorden met: “You never know…”
Heb vandaag gelijk ook meer gedaan dan de hele week bij elkaar en dan is inpakken nog niet eens gebeurd. Ja… zoals altijd doe ik het weer op het laatste moment en heb ik totaal geen zin om in te pakken. Bah…
Wat heb ik dan wel gedaan vandaag? Nou… het begon eigenlijk al gisteren avond. Altijd als ik naar de kartbaan of terug loop, loop ik door dezelfde straat. Telkens halverwege, passeer ik een dame die als portier buiten staat en men naar binnen geleid als ze op bezoek komen. Na een tijdje begon ze me te groeten en dat ging van een knik naar “Hi” en/of “Hello” met een lach. De laatste tijd zwaaide ze er al bij. Gisteren ging ik naar de zee en liep ik weer door die straat. Op dat moment stond ze weer buiten, alleen in d’r normale kleding en zwaaide en keek ze gelijk toen ik aan kwam lopen. Ze zegt iets tegen me, maar wist niet wat. Ik begin terug te praten in het Engels, maar het grootste deel begreep ze niet. Een collega van een andere winkel stond buiten en begreep me wel en sprong in als vertaalster. Na een kort gesprek zeg ik uit gekheid dat ik naar de zee ga en vraag d’r mee. Na wat gelach, Chinees gepraat en rode wangen ging ze, tot m’n grote verbazing, op mijn vraag in. Ze had inmiddels al uitgevonden dat ik leraar Engels ben/was en wilde dat ik haar Engels zou leren. De hele weg naar de zee en bij de zee wees ze dingen aan en moest ik vertaling geven en haar uitspraak corrigeren. Zo had ik dus opeens een leuke en onverwachte afspraak. Dat kan allemaal hier… :-)
Nadat we uiteindelijk uit elkaar gingen, wilde ze vandaag om twaalf uur weer afspreken. Had naast het pakken toch niet veel te doen en ben dit keer op haar uitnodiging in gegaan. Afgesproken bij haar werk en daar vanmiddag naar toe gegaan. Ik moest alleen snel terug omdat de wasmachine zo ongeveer afgelopen zou zijn en ben toen snel even weer naar huis gegaan, om m’n was op te hangen. Zij (Cheng Xiao Hui) is toen even snel meegekomen en zag mijn kart helm, toen ik hem aan een collega liet zien, op vraag. Ze vroeg toen of ik goed kon karten en liet daarop trots m’n trofee zien. :-) Dat wilde ze natuurlijk zien en dus moest ik vanmiddag met d’r naar de kartbaan. Ha ha ha... zijn toen met z’n twee daar aan het rond rijden geslagen. Heb dus opeens toch nog onverwacht gekard.
Vanuit de kartbaan weer de straat op en even naar de boekenwinkel geweest. Daar dook ze de Engelse boeken in en moest ik haar helpen met de vertaling. Nadat een half uurtje gedaan te hebben, kwam ze met boeken van Vincent van Gogh aan, of liever gezegd daar had ze naar gevraagd. Vincent van Gogh was de link die ze met Nederland kon leggen. Grappig.
Vanuit de boeken winkel weer terug de stad in… wat rond lopen en toen op de bus. Bus nummer 99. Met bus nummer 99 zijn we iets verder gereden dan het strandje dat een eind verderop ligt en waarschijnlijk ook het enige strand is. Bij de betreffende halte aangekomen de bus uit en naar de zee gelopen. Daar een brug over gestoken naar een eiland, waar we een poosje naar de zee hebben zitten kijken, terwijl we een gesprek hadden, voor zover dat ging. Vandaar weer richting huis gegaan, omdat er weer werk aan de winkel was.
Morgen komt ze rond een uur of vier me weer opzoeken en brengt ze me naar de boot (zo wilde ze dat graag), alwaar ik de eerste grote stap richting huis ga maken. Of ik daar wel of niet blij moet zijn… weet ik nog steeds niet.
Zou het bijna vergeten. Ik heb vandaag ook al m´n geld omgewisseld naar Euro´s, voor zover ik nog geld had. :-) Toen ik voor de tweede keer bij de bank kwam - om m’n op straat gewisselde Hong Kong Dollars, die daarvoor als Yuan nog uit de bank kwamen - moest ik even wachten. Ik kwam toen een buitenlandse man tegen, die ik wel vaker gezien heb hier. Hij vroeg me hoe het met me ging en raakte zo kort aan de praat. Zo kwamen op het feit dat ik naar huis ging.. Daarop vroeg hij of ik voor vakantie naar huis ging of niet, want hij had me hier al lange tijd rond zien hangen. Nee… zeg ik. Ik ga voor goed naar huis, waar natuurlijk gelijk de vraag op volgde of ik nog weer terug kom. Na even kort denken kon ik slechts antwoorden met: “You never know…”