Van je vrienden moet je het hebben zegt men wel eens. Soms is dat ook zo en kan ik gelukkig erg goed terecht bij Marcel en Karin. Echter zit er ook een ‘maar’ aan… :-) Soms kunnen vrienden, als ze je misschien wel té goed kennen, erg vervelend zijn. Zeker als ze ook nog eens Jos Verstappen fan zijn en de eerste kwalificatie van vrijdag, voor de Grand Prix van Frankrijk, nog niet gezien hebben.
Zo lag ik gisteren avond na een chat met Marcel lekker te slapen. Het was rond de klok van drie, in de nacht, wel te verstaan en schrik ik opeens wakker. M’n 3310 (Nokia, voor de niet kenners), begon haar deuntje te spelen terwijl ze als een gek op mijn computer tafel heen en weer begon te schuiven en trillen. Nog geen tien seconden later was het afgelopen en probeer ik m’n nachtrust te hervatten. Daar gaat m’n gewone telefoon die twee tot drie keer zo hard gaat. Zat bijna gelijk rechtop in bed. Als een idioot het bed uit om de telefoon op te pakken. “Heeeuuuyyy….. ha ha ha” Hangt Marcel aan de lijn! Meneer had net de kwalificatie gekeken en vond het nodig om mij uit bed te bellen voor het feit dat Jos Verstappen op voorlopige pole stond! Tjonge jonge… van je vrienden moet je het hebben, zeggen ze dan! :-)
Het is nu zaterdag morgen, rond de klok van 12. Ben een uurtje geleden uit bed gekomen nadat ik lange tijd wakker heb gelegen van m’n bovenbuurman. Op mijn laatste dag moest hij me nog één keer wakker maken met z’n zaag, geboor en weet ik allemaal niet werkzaamheden! Reden dat ik niet gelijk om negen uur uit bed gekomen ben is toch het idee dat ik moet inpakken en dat daarmee alles over is. Daarmee komt een einde aan acht maanden Zhu Hai en China… Acht mooie maanden, ondanks de minder leuke dingen die plaats gevonden hebben.
M’n koffer is nu aardig vol en bijna helemaal ingepakt. Dat in slecht een uurtje tijd en diverse onderbrekingen. Zo af en toe slenter ik door het huis en aanschouw ik het geheel nog een keer. Vind het moeilijk om afscheid te nemen van alles en iedereen hier. :-(
Voor mijn gevoel gebeuren er ook dingen net op het verkeerde of laatste moment… Het machteloze gevoel dat dingen net verkeerd of op het laatste moment gebeuren is een slecht gevoel. – Wilde andere woorden gebruiken maar dat heb ik maar niet gedaan. - Maakt de gedachte aan een snelle terugkeer er alleen meer erger door. Marcel voorspelt zelfs al dat ik weer terug ga voor langere tijd… Tja, wie zal het zeggen. Kan alleen niet voor september weg. Ga dan namelijk naar de Grand Prix van Italië. De eerste keer in m’n leven dat ik een Formule 1 race live mee ga maken. Dat laat ik dus niet zo maar even één, twee, drie aan me voorbij gaan. De vlucht etc. staat namelijk ook al geboekt.
Grappig… Was net even kort doorgegaan met inpakken van m’n koffer. Nadat ik de kastjes van m’n bed controleer kom ik daar opeens weer die mislukte portret tekening tegen, waar ik meer een vrouw lijk dan een man. :-) Heb er al niet eens meer de moeite genomen om erin te kijken. Dat komt thuis ongetwijfeld wel weer.
Oei… was zojuist even bang dat ik dit verhaal kwijt was. Was even op kantoor geweest om wat te printen. Had de boel even ontkoppelt en opgeslagen. Bij het terug zoeken naar m’n verhaal kon ik hem niet meer terug vinden. Veel heb ik niet meer toe te voegen en ga nu afsluiten. Alles is nu zo goed als afgerond. Hoef alleen m’n computer met accessoires nog in te pakken in m’n rugzak en dan ben ik klaar… ongeveer een uur voor mijn vertrek hier uit de flat. Daarmee is dit ook gelijk m’n laatste log vanuit China. Vanaf morgen gaan weer door vanuit Nederland.
Zo lag ik gisteren avond na een chat met Marcel lekker te slapen. Het was rond de klok van drie, in de nacht, wel te verstaan en schrik ik opeens wakker. M’n 3310 (Nokia, voor de niet kenners), begon haar deuntje te spelen terwijl ze als een gek op mijn computer tafel heen en weer begon te schuiven en trillen. Nog geen tien seconden later was het afgelopen en probeer ik m’n nachtrust te hervatten. Daar gaat m’n gewone telefoon die twee tot drie keer zo hard gaat. Zat bijna gelijk rechtop in bed. Als een idioot het bed uit om de telefoon op te pakken. “Heeeuuuyyy….. ha ha ha” Hangt Marcel aan de lijn! Meneer had net de kwalificatie gekeken en vond het nodig om mij uit bed te bellen voor het feit dat Jos Verstappen op voorlopige pole stond! Tjonge jonge… van je vrienden moet je het hebben, zeggen ze dan! :-)
Het is nu zaterdag morgen, rond de klok van 12. Ben een uurtje geleden uit bed gekomen nadat ik lange tijd wakker heb gelegen van m’n bovenbuurman. Op mijn laatste dag moest hij me nog één keer wakker maken met z’n zaag, geboor en weet ik allemaal niet werkzaamheden! Reden dat ik niet gelijk om negen uur uit bed gekomen ben is toch het idee dat ik moet inpakken en dat daarmee alles over is. Daarmee komt een einde aan acht maanden Zhu Hai en China… Acht mooie maanden, ondanks de minder leuke dingen die plaats gevonden hebben.
M’n koffer is nu aardig vol en bijna helemaal ingepakt. Dat in slecht een uurtje tijd en diverse onderbrekingen. Zo af en toe slenter ik door het huis en aanschouw ik het geheel nog een keer. Vind het moeilijk om afscheid te nemen van alles en iedereen hier. :-(
Voor mijn gevoel gebeuren er ook dingen net op het verkeerde of laatste moment… Het machteloze gevoel dat dingen net verkeerd of op het laatste moment gebeuren is een slecht gevoel. – Wilde andere woorden gebruiken maar dat heb ik maar niet gedaan. - Maakt de gedachte aan een snelle terugkeer er alleen meer erger door. Marcel voorspelt zelfs al dat ik weer terug ga voor langere tijd… Tja, wie zal het zeggen. Kan alleen niet voor september weg. Ga dan namelijk naar de Grand Prix van Italië. De eerste keer in m’n leven dat ik een Formule 1 race live mee ga maken. Dat laat ik dus niet zo maar even één, twee, drie aan me voorbij gaan. De vlucht etc. staat namelijk ook al geboekt.
Grappig… Was net even kort doorgegaan met inpakken van m’n koffer. Nadat ik de kastjes van m’n bed controleer kom ik daar opeens weer die mislukte portret tekening tegen, waar ik meer een vrouw lijk dan een man. :-) Heb er al niet eens meer de moeite genomen om erin te kijken. Dat komt thuis ongetwijfeld wel weer.
Oei… was zojuist even bang dat ik dit verhaal kwijt was. Was even op kantoor geweest om wat te printen. Had de boel even ontkoppelt en opgeslagen. Bij het terug zoeken naar m’n verhaal kon ik hem niet meer terug vinden. Veel heb ik niet meer toe te voegen en ga nu afsluiten. Alles is nu zo goed als afgerond. Hoef alleen m’n computer met accessoires nog in te pakken in m’n rugzak en dan ben ik klaar… ongeveer een uur voor mijn vertrek hier uit de flat. Daarmee is dit ook gelijk m’n laatste log vanuit China. Vanaf morgen gaan weer door vanuit Nederland.