Pagina 281. De laatste A4 pagina uit m’n China dagboek serie van oktober 2002 tot er met begin juli 2003. Het avontuur is vandaag aan z’n einde gekomen. :-( Voorlopig althans…
Gisteren middag om één uur riep een collega me. Er was iemand voor me en dat bleek Cheng te zijn. In eerste instantie zou ze om twee uur komen, maar kwam uiteindelijk een uurtje eerder. Ik zat op dat moment net het tweede deel van m’n dagboek te schrijven. Ze kwam met een tas vol vruchten aanzetten, die ik moest op eten van d’r. Nadat ze er zelf één geproefd had, was de smaak volgens haar niet goed en mocht ik het niet verder opeten. Heb het uiteindelijk wel gedaan. :-)
Nadat ik de tas vol vruchten half opgegeten had, kreeg ik een klein doosje overhandigd. Het was een cadeautje van haar voor mij. Erg leuk.
Na de rest van de middag nog een beetje gepraat te hebben, ben ik voor het laatst onder de douche gesprongen. Na m’n douche heb ik de laatste spullen, zoals m’n computer en webcam etc. ingepakt. Na het inpakken heb ik m’n rugzak gepakt en de koffer meegenomen. Cheng heeft m’n helm en trofee meegenomen en zo zijn we naar onder aan de straat gelopen. Daar in de taxi gesprongen, terwijl Cheng nog snel ijs gehaald heeft. Toen met de taxi naar de boot. Daar aangekomen een ticket kopen en weer allerlei gezondheidspapieren invullen. Toen was het moment van afscheid nemen daar… Ondanks dat we elkaar nog maar kort kennen was het toch een vervelend moment. Door de eerste controle gelopen nog gezwaaid en toen naar de paspoort controle. Daar aangekomen, werd ik weer terug gestuurd om een papiertje in te vullen. Toen ik dat gedaan had, kon ik eindelijk door de controle waarna ik de rij kon om op de boot te stappen.
Daar zat ik dan… tot de boot weg ging. Ik stond op en heb lange tijd voor het raam in de deur, die achter mij zat, naar buiten zitten kijken. Opeens kreeg ik echt een rot gevoel over me heen. De boot vaart weg en kijk terug naar deze geweldige stad. Ben verliefd en besef me op dat moment pas dat het echt even over is. Ja, ik wil weer terug… en geniet van het leven daar.
Na een boottocht van ongeveer een uurtje, helemaal zeker weet ik het niet eens, ben ik in Hong Kong aangekomen. Nog niet de boot af kwam er iemand op me af stappen. Hij was taxi chauffeur en vroeg me of ik naar het vliegveld moest. Ja, zeg ik, waarna hij me een prijs op de proppen kwam. Na kort onderhandelen en afdingen ben ik met hem meegegaan. Hij bracht me met een vijfenveertig minuten durend ritje naar het vliegveld, waar ik een uurtje daarvoor met de boot nog voorbij kwam. Inchecken en toen nog een vijf uur wachten. Gelukkig kon ik wat televisie kijken, waardoor de tijd nog enigszins snel ging.
Na instappen en m’n eerste eten - op een hoogte van ergens tien kilometer – naar binnen gewerkt te hebben, heb ik een gedeelte van een de film “Notting Hill” gekeken. Na een half uurtje kijken, sloeg de vermoeidheid toe, waarop ik besloot te gaan slapen. Dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Ik werd twee uur voor aankomst in Nederland pas weer wakker en heb het grootste deel van de vlucht gemist. Vrij snel na het ontwaken, kreeg ik m’n ontbijt. Tijdens m’n ontbijt heb ik het laatste deel van de eerder genoemde film bekeken. Daarna nog een gedeelte van een tekenfilm en toen werd de landing eigenlijk al weer zo’n beetje ingezet.
Op schiphol aangekomen en de bagage bij elkaar geraapt te hebben - na lang wachten - door de douane. Natuurlijk moest alles bij mij overhoop gehaald worden om te controleren, waarna ik dan eindelijk door kon naar vader en moeder. Koffie drinken en toen naar huis… Thuis aangekomen was ik nog géén vijftien minuten thuis, toen de deurbel ging. Een aangename verrassing, gezien Marcel, Karin en Laura opeens voor de deur stonden. :-) Daar had ik niet op gerekend, maar was bijzonder leuk.
Nu zit ik hier in Nederland, in m’n ouderlijk huis, op m’n eigen slaapkamer… met een gevoel dat ik hier nog niet had moeten zijn. Voor m’n gevoel is het China verhaal te vroeg en abrupt afgebroken. Het voelt niet goed. Daar zal ongetwijfeld nog wel verandering in komen. Ik weet één ding in ieder geval zeker… en dat is dat ik weer terug ga. Moet alleen nog even bepalen wanneer…
Gisteren middag om één uur riep een collega me. Er was iemand voor me en dat bleek Cheng te zijn. In eerste instantie zou ze om twee uur komen, maar kwam uiteindelijk een uurtje eerder. Ik zat op dat moment net het tweede deel van m’n dagboek te schrijven. Ze kwam met een tas vol vruchten aanzetten, die ik moest op eten van d’r. Nadat ze er zelf één geproefd had, was de smaak volgens haar niet goed en mocht ik het niet verder opeten. Heb het uiteindelijk wel gedaan. :-)
Nadat ik de tas vol vruchten half opgegeten had, kreeg ik een klein doosje overhandigd. Het was een cadeautje van haar voor mij. Erg leuk.
Na de rest van de middag nog een beetje gepraat te hebben, ben ik voor het laatst onder de douche gesprongen. Na m’n douche heb ik de laatste spullen, zoals m’n computer en webcam etc. ingepakt. Na het inpakken heb ik m’n rugzak gepakt en de koffer meegenomen. Cheng heeft m’n helm en trofee meegenomen en zo zijn we naar onder aan de straat gelopen. Daar in de taxi gesprongen, terwijl Cheng nog snel ijs gehaald heeft. Toen met de taxi naar de boot. Daar aangekomen een ticket kopen en weer allerlei gezondheidspapieren invullen. Toen was het moment van afscheid nemen daar… Ondanks dat we elkaar nog maar kort kennen was het toch een vervelend moment. Door de eerste controle gelopen nog gezwaaid en toen naar de paspoort controle. Daar aangekomen, werd ik weer terug gestuurd om een papiertje in te vullen. Toen ik dat gedaan had, kon ik eindelijk door de controle waarna ik de rij kon om op de boot te stappen.
Daar zat ik dan… tot de boot weg ging. Ik stond op en heb lange tijd voor het raam in de deur, die achter mij zat, naar buiten zitten kijken. Opeens kreeg ik echt een rot gevoel over me heen. De boot vaart weg en kijk terug naar deze geweldige stad. Ben verliefd en besef me op dat moment pas dat het echt even over is. Ja, ik wil weer terug… en geniet van het leven daar.
Na een boottocht van ongeveer een uurtje, helemaal zeker weet ik het niet eens, ben ik in Hong Kong aangekomen. Nog niet de boot af kwam er iemand op me af stappen. Hij was taxi chauffeur en vroeg me of ik naar het vliegveld moest. Ja, zeg ik, waarna hij me een prijs op de proppen kwam. Na kort onderhandelen en afdingen ben ik met hem meegegaan. Hij bracht me met een vijfenveertig minuten durend ritje naar het vliegveld, waar ik een uurtje daarvoor met de boot nog voorbij kwam. Inchecken en toen nog een vijf uur wachten. Gelukkig kon ik wat televisie kijken, waardoor de tijd nog enigszins snel ging.
Na instappen en m’n eerste eten - op een hoogte van ergens tien kilometer – naar binnen gewerkt te hebben, heb ik een gedeelte van een de film “Notting Hill” gekeken. Na een half uurtje kijken, sloeg de vermoeidheid toe, waarop ik besloot te gaan slapen. Dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Ik werd twee uur voor aankomst in Nederland pas weer wakker en heb het grootste deel van de vlucht gemist. Vrij snel na het ontwaken, kreeg ik m’n ontbijt. Tijdens m’n ontbijt heb ik het laatste deel van de eerder genoemde film bekeken. Daarna nog een gedeelte van een tekenfilm en toen werd de landing eigenlijk al weer zo’n beetje ingezet.
Op schiphol aangekomen en de bagage bij elkaar geraapt te hebben - na lang wachten - door de douane. Natuurlijk moest alles bij mij overhoop gehaald worden om te controleren, waarna ik dan eindelijk door kon naar vader en moeder. Koffie drinken en toen naar huis… Thuis aangekomen was ik nog géén vijftien minuten thuis, toen de deurbel ging. Een aangename verrassing, gezien Marcel, Karin en Laura opeens voor de deur stonden. :-) Daar had ik niet op gerekend, maar was bijzonder leuk.
Nu zit ik hier in Nederland, in m’n ouderlijk huis, op m’n eigen slaapkamer… met een gevoel dat ik hier nog niet had moeten zijn. Voor m’n gevoel is het China verhaal te vroeg en abrupt afgebroken. Het voelt niet goed. Daar zal ongetwijfeld nog wel verandering in komen. Ik weet één ding in ieder geval zeker… en dat is dat ik weer terug ga. Moet alleen nog even bepalen wanneer…