Na vele kilometers fietsten, bergtoppen, afdalingen en weet ik allemaal niet wat nog meer, was ik voor even de grote man! Met mijn gewone dagelijkse fiets heb ik een zwaar parcours in de Tour de France afgelegd en Armstrong en alle anderen af weten te troeven. Het geel hangt sinds afgelopen nacht dus om mijn schouders. :-) Ik heb geen racefiets nodig, die extra ligt is en kweet niet hoeveel versnellingen heeft. Met m’n gewone fiets kan ik het ook en dat heb ik inmiddels bewezen. In m’n droom. :-)
Vanmiddag ook maar eens een telefoontje gepleegd naar het bedrijf dat m’n laptop op dit moment ter reparatie heeft. Er was een termijn gesteld waarin ik m’n o zo geliefde laptop weer terug zou krijgen. Deze termijn is vrijdag afgelopen en ondertussen weet ik nog niets. Niet dat ik na het telefoontje verder gekomen ben, want meer dan “Hij staat nog altijd als in reparatie geregistreerd” antwoord kon ik er niet uit krijgen. Daar schiet ik dus weinig mee op. Wel probeerde men me gerust te stellen dat ik waarschijnlijk eind deze week, dan wel begin volgende week een telefoontje krijg dat hij klaar is. Begin volgende week is dus wel mooi te laat. Tsss… zit je dan, nog steeds op de inmiddels gare Pentium 233 te werken die niet weet wat hij overkomt, zo druk is hij en daarmee alles vertraagd.
Vandaag, tijdens mijn bijna dagelijks ritje met de auto, kwam ik twee lifters tegen. Ze zaten in het gras en hielden eens stuk karton op. Op dat bruine kartonnetje stond met erg onduidelijke zwarte letters, die door de kleur van het karton slecht te lezen was, Germany. Men wilde dus naar Duitsland en was dus op zoek naar een ritje. Nog nooit heb ik in m’n leven een lifter meegenomen, maar iedere keer dat ik iemand zie, twijfel ik. Iedere keer vraag ik me af of ik het zal doen of niet. Zou wel eens willen weten hoe het is om een lifter in de auto te hebben en om tevens te luisteren naar zijn/haar verhalen. Zou graag willen weten hoe het is, om al liftend je vakantie door te brengen, nooit wetende waar je naartoe gaat.
Vanmiddag ook maar eens een telefoontje gepleegd naar het bedrijf dat m’n laptop op dit moment ter reparatie heeft. Er was een termijn gesteld waarin ik m’n o zo geliefde laptop weer terug zou krijgen. Deze termijn is vrijdag afgelopen en ondertussen weet ik nog niets. Niet dat ik na het telefoontje verder gekomen ben, want meer dan “Hij staat nog altijd als in reparatie geregistreerd” antwoord kon ik er niet uit krijgen. Daar schiet ik dus weinig mee op. Wel probeerde men me gerust te stellen dat ik waarschijnlijk eind deze week, dan wel begin volgende week een telefoontje krijg dat hij klaar is. Begin volgende week is dus wel mooi te laat. Tsss… zit je dan, nog steeds op de inmiddels gare Pentium 233 te werken die niet weet wat hij overkomt, zo druk is hij en daarmee alles vertraagd.
Vandaag, tijdens mijn bijna dagelijks ritje met de auto, kwam ik twee lifters tegen. Ze zaten in het gras en hielden eens stuk karton op. Op dat bruine kartonnetje stond met erg onduidelijke zwarte letters, die door de kleur van het karton slecht te lezen was, Germany. Men wilde dus naar Duitsland en was dus op zoek naar een ritje. Nog nooit heb ik in m’n leven een lifter meegenomen, maar iedere keer dat ik iemand zie, twijfel ik. Iedere keer vraag ik me af of ik het zal doen of niet. Zou wel eens willen weten hoe het is om een lifter in de auto te hebben en om tevens te luisteren naar zijn/haar verhalen. Zou graag willen weten hoe het is, om al liftend je vakantie door te brengen, nooit wetende waar je naartoe gaat.