Voor het eerst sinds acht maanden heb ik spijt. Spijt dat ik het gesprek met de Nederlandse ambassade niet door heb laten gaan.
Voor die mensen die het niet weten: Voor ik, inmiddels al weer bijna een jaar geleden, naar China vertrok om te beginnen als leraar Engels, heb ik gesolliciteerd bij de Nederlandse Ambassade in Beijing. Ik hoorde daar nooit meer iets van en ben toen ingegaan op de baan als leraar. Nog niet zo heel lang in China, word ik verrassenderwijs gemaild. Men wilde met me praten. Ik was namelijk één van de drie personen, van alle sollicitanten, die voor gesprek uitgenodigd werd. Heb toen uitgelegd dat ik net in China aan de slag was en niet opeens zomeer voor langere tijd vrij kon nemen, om naar Beijing te reizen. Daarom werd mij verteld dat men met de twee andere personen verder zouden gaan en eventueel met mij weer contact zou opnemen, mocht dat met de twee andere niets worden. Een paar weken later krijg ik dus weer bericht. Men wil een gesprek met me aangaan, per telefoon. Mits dat goed verloopt wilde men dat ik naar het noorden zou afreizen. Op dat moment was alles in Zhu Hai net in kannen en kruiken en voelde ik me er als een vis in het water. Niet wetende wat ik in Beijing zou tegen komen, op de beelden die ik van m’n vakantie nog in gedachten had na, heb ik toen het gelaten voor wat het is en men netjes verteld dat ik op dat moment niet verder zou ingaan op hun voorstel. I was tevreden en blij. Cao was bij me en we hadden het daar goed en het naar ons zin.
Nu… als ik daar op terug kijk, heb ik toch wel spijt. Vreemd. Op dat moment wist ik gewoon dat het goed was. Maar nu denk ik daar toch heel anders over. Zou dat spijt hebben nu komen doordat ik nu juist geen werk kan vinden, op het leraarschap na in China?
Voor die mensen die het niet weten: Voor ik, inmiddels al weer bijna een jaar geleden, naar China vertrok om te beginnen als leraar Engels, heb ik gesolliciteerd bij de Nederlandse Ambassade in Beijing. Ik hoorde daar nooit meer iets van en ben toen ingegaan op de baan als leraar. Nog niet zo heel lang in China, word ik verrassenderwijs gemaild. Men wilde met me praten. Ik was namelijk één van de drie personen, van alle sollicitanten, die voor gesprek uitgenodigd werd. Heb toen uitgelegd dat ik net in China aan de slag was en niet opeens zomeer voor langere tijd vrij kon nemen, om naar Beijing te reizen. Daarom werd mij verteld dat men met de twee andere personen verder zouden gaan en eventueel met mij weer contact zou opnemen, mocht dat met de twee andere niets worden. Een paar weken later krijg ik dus weer bericht. Men wil een gesprek met me aangaan, per telefoon. Mits dat goed verloopt wilde men dat ik naar het noorden zou afreizen. Op dat moment was alles in Zhu Hai net in kannen en kruiken en voelde ik me er als een vis in het water. Niet wetende wat ik in Beijing zou tegen komen, op de beelden die ik van m’n vakantie nog in gedachten had na, heb ik toen het gelaten voor wat het is en men netjes verteld dat ik op dat moment niet verder zou ingaan op hun voorstel. I was tevreden en blij. Cao was bij me en we hadden het daar goed en het naar ons zin.
Nu… als ik daar op terug kijk, heb ik toch wel spijt. Vreemd. Op dat moment wist ik gewoon dat het goed was. Maar nu denk ik daar toch heel anders over. Zou dat spijt hebben nu komen doordat ik nu juist geen werk kan vinden, op het leraarschap na in China?