Gisterenavond, vlak voor ik naar bed ging kreeg ik een e-mailtje van m'n Chinese assistente waar ik in China lange tijd mee samengewerkt heb. Ik had haar eerder die dag een berichtje gestuurd, nadat ik op drie foto’s stuitte, van mijn twee liefste leerlingen van de no. 12 basisschool in China. Dit bracht gelijk mooie herinneringen naar boven en tevens gedachte met iets dat ik graag nog voor hen wil doen. De leerlingen zelf hebben namelijk niet de foto die ik met hen gemaakt heb. Ik wil ze deze toch wel graag geven als herinnering aan hun 'leraar' als leek ik soms meer een vriend dan een leraar... Zeker nu ik mijn plannen om terug te gaan voorlopig even op de lange termijn geschoven heb.
Het feit dat deze kinderen nog altijd naar mij vragen, doet mij erg goed. Vind het ontzettend leuk om te horen, dat de kinderen nog altijd vragen, wanneer ik terug kom. Sommige van hen hebben zelfs al gezegd dat ze geen Engels meer weer leren, tenzij ik hun weer les ga geven… :-) Dat raakt me toch wel hoor…
Het feit dat deze kinderen nog altijd naar mij vragen, doet mij erg goed. Vind het ontzettend leuk om te horen, dat de kinderen nog altijd vragen, wanneer ik terug kom. Sommige van hen hebben zelfs al gezegd dat ze geen Engels meer weer leren, tenzij ik hun weer les ga geven… :-) Dat raakt me toch wel hoor…