Heb in inmiddels al aardig wat sollicitatie gesprekken achter de rug, maar wat ik vanmiddag mee gemaakt heb, is echt nieuw. Had vanmiddag, zoals ik al eerder schreef, weer een gesprek met een ander bedrijf, nadat ik telefonisch door hen werd benaderd. Aan de telefoon had ik al een bepaald beeld gekregen en dat werd vanmiddag dubbel en dwars bevestigd. Tijdens mijn eerste gesprek werd werkelijk hard gewerkt om alle stoelpoten onder mijn stoel vandaan te zagen. Was niet goed genoeg, alles was te dunnetjes en ik was veel te min. De persoon die het interview af nam trok gezicht na gezicht en deed er werkelijk alles aan om niet geïnteresseerd over te komen en vooral zijn best te doen om te klagen en laten zien wie de baas is. Overal was wel wat op en of aan te merken. Het beeld dat ik aan de telefoon al gekregen had, werd bevestigd.
Helaas voor de persoon in kwestie had hij mij voor zich en niet door dat hij niet over mij heen kon walsen, om zo indruk te maken bij de directeur. Hij werkte er tenslotte nog maar één week en moest wel even laten zien we de baas was. Tja… en dan is het wel erg lullig als die sollicitant (ik dus) niet over zich heen laat walsen en niet te bang is, om de vloer met hem aan te vegen! Ha ha ha… de directeur kwam wat later binnen, waarop ik begon met “Je ben niet erg positief he?”. De pass was gegeven, de directeur zet hem wat later voor en ik schiet hem kei, maar dan ook kei en keihard in!
Na een goed en prettig gesprek met de directeur, waarbij ik wel gerespecteerd en vooral in mijn waarde gelaten werd, heb ik het niet nagelaten nog even de vloer compleet aan te vegen met de heer interviewer, nadat de directeur de perfecte voorzet gaf, door mijn reactie nog maar eens aan te halen. Ik zeg het je… die vloer is nog nooit zo schoon geweest! De directeur was zichtbaar niet blij, met het feit dat de heer interviewer mij zo’n verkeerd beeld gaf van zijn bedrijf. Hij was zelfs erg verontwaardigd toen ik zij dat men mij het gevoel gegeven had dat ik daar niet thuis zou horen, niet zou passen en te min ben. “Dat vind ik wel heel erg vervelend”, was zijn reactie dan ook. Helemaal vervelend gezien goede de indruk die ik maakte, zoals hij mij zelf vertelde.
Iedere daar opvolgende poging die de heer interviewer ondernam om de boel te lijmen, indruk te maken en vooral de hielen te likken van de directeur, heb ik gelijk dubbel en dwars van tafel geveegd! Opeens had hij mij heel hoog zitten! Opeens was ik goed… Opeens was het goed dat ik met PHP kon werken, terwijl hij daarvoor met mij de vloer ‘trachtte’ aan te vegen en alles zat af te kraken. Jammer voor hem, maar dan heb je echt een verkeerde aan mij en heb hem daarom ook erg hard onderuit gehaald, door hem nog maar eens met de neus op te feiten te drukken en duidelijk te laten blijken dat hij daarvoor er wel héééél anders over dacht, niet schromende zijn eigen reacties daarbij nog even aan te halen! Heb geen spaan van hem heel gelaten! Heb een hekel aan hielenlikkers…!
Mocht ik de persoon in kwestie tegen komen op straat, zou ik hem hoogst waarschijnlijk niet meer herkennen, al vergeet ik zijn schaamrode gezicht nooit van m’n leven. Maar over 40 jaar… weet hij nog wel wie ik ben! Dit had hij echt niet zien aankomen en zal hij denk ik ook nooit meer vergeten. Er is geen twijfel over mogelijk: de eerst volgende sollicitant zal beter behandeld worden, mits hij ooit nog eens de kans krijgt een sollicitatiegesprek te voeren.
Tip: laat iedereen in zijn waarde en behandel iedereen met hetzelfde respect, zoals je zelf ook behandeld wenst te worden. :-)
Helaas voor de persoon in kwestie had hij mij voor zich en niet door dat hij niet over mij heen kon walsen, om zo indruk te maken bij de directeur. Hij werkte er tenslotte nog maar één week en moest wel even laten zien we de baas was. Tja… en dan is het wel erg lullig als die sollicitant (ik dus) niet over zich heen laat walsen en niet te bang is, om de vloer met hem aan te vegen! Ha ha ha… de directeur kwam wat later binnen, waarop ik begon met “Je ben niet erg positief he?”. De pass was gegeven, de directeur zet hem wat later voor en ik schiet hem kei, maar dan ook kei en keihard in!
Na een goed en prettig gesprek met de directeur, waarbij ik wel gerespecteerd en vooral in mijn waarde gelaten werd, heb ik het niet nagelaten nog even de vloer compleet aan te vegen met de heer interviewer, nadat de directeur de perfecte voorzet gaf, door mijn reactie nog maar eens aan te halen. Ik zeg het je… die vloer is nog nooit zo schoon geweest! De directeur was zichtbaar niet blij, met het feit dat de heer interviewer mij zo’n verkeerd beeld gaf van zijn bedrijf. Hij was zelfs erg verontwaardigd toen ik zij dat men mij het gevoel gegeven had dat ik daar niet thuis zou horen, niet zou passen en te min ben. “Dat vind ik wel heel erg vervelend”, was zijn reactie dan ook. Helemaal vervelend gezien goede de indruk die ik maakte, zoals hij mij zelf vertelde.
Iedere daar opvolgende poging die de heer interviewer ondernam om de boel te lijmen, indruk te maken en vooral de hielen te likken van de directeur, heb ik gelijk dubbel en dwars van tafel geveegd! Opeens had hij mij heel hoog zitten! Opeens was ik goed… Opeens was het goed dat ik met PHP kon werken, terwijl hij daarvoor met mij de vloer ‘trachtte’ aan te vegen en alles zat af te kraken. Jammer voor hem, maar dan heb je echt een verkeerde aan mij en heb hem daarom ook erg hard onderuit gehaald, door hem nog maar eens met de neus op te feiten te drukken en duidelijk te laten blijken dat hij daarvoor er wel héééél anders over dacht, niet schromende zijn eigen reacties daarbij nog even aan te halen! Heb geen spaan van hem heel gelaten! Heb een hekel aan hielenlikkers…!
Mocht ik de persoon in kwestie tegen komen op straat, zou ik hem hoogst waarschijnlijk niet meer herkennen, al vergeet ik zijn schaamrode gezicht nooit van m’n leven. Maar over 40 jaar… weet hij nog wel wie ik ben! Dit had hij echt niet zien aankomen en zal hij denk ik ook nooit meer vergeten. Er is geen twijfel over mogelijk: de eerst volgende sollicitant zal beter behandeld worden, mits hij ooit nog eens de kans krijgt een sollicitatiegesprek te voeren.
Tip: laat iedereen in zijn waarde en behandel iedereen met hetzelfde respect, zoals je zelf ook behandeld wenst te worden. :-)