Twee jaar geleden rond deze tijd, riep ik met volle overtuiging dat ik nooit van m'n leven meer in China Kerst wilde vieren en of zou doen. Geen géén ander anderhalf jaar na mijn thuis komst, denk ik daar toch al weer heel anders over. Ik wil naar China en wel nu!
Dingen kunnen snel veranderen en opeens toch weer zoveel anders lijken dan nog niet zo lang geleden. Één ding weet ik wel. China laat me nooit meer los. Iedere dag denk ik nog terug aan mijn Zhu Hai, mijn leven, karten, de wandelingen over de boulevard, mijn leerlingen. Iedere dag denk ik nog aan het lekkere eten, dat ik in zo'n straatje haalde waar de kakkerlakken soms over de weg rennen, de vloer in het winkeltje zo glad van het vet was, dat als je niet op lette je zo onderuit zou gaan. Hoe vies het er ook was... het eten was daar het beste! En dan de mensen die je altijd aanstaren en na kijken. Mensen die je, als je ze één keer gesproken had, je iedere volgende keer uitbundig begroeten en zwaaien, of ze nou op de fiets zaten of aan het werk waren.
De armoede… en dan vooral de dankbaarheid die je ziet en krijgt op het moment dat je iemand geld geeft. Werkelijk om nu nog altijd kippenvel van te krijgen. Men kan zo dankbaar en vooral tevreden zijn, ook al hebben ze bijna niets. Zo mooi om dat te zien.
Dit alles en nog zoveel meer, laat me allemaal gewoon niet meer los en iedere dag als ik er aan denk, krijg ik weer kriebels in m'n buik. Kriebels die mijn gevoelens alleen maar doen versterken. Ik mis het echt enorm daar. Iedere dag weer... Iedere dag meer.
Dingen kunnen snel veranderen en opeens toch weer zoveel anders lijken dan nog niet zo lang geleden. Één ding weet ik wel. China laat me nooit meer los. Iedere dag denk ik nog terug aan mijn Zhu Hai, mijn leven, karten, de wandelingen over de boulevard, mijn leerlingen. Iedere dag denk ik nog aan het lekkere eten, dat ik in zo'n straatje haalde waar de kakkerlakken soms over de weg rennen, de vloer in het winkeltje zo glad van het vet was, dat als je niet op lette je zo onderuit zou gaan. Hoe vies het er ook was... het eten was daar het beste! En dan de mensen die je altijd aanstaren en na kijken. Mensen die je, als je ze één keer gesproken had, je iedere volgende keer uitbundig begroeten en zwaaien, of ze nou op de fiets zaten of aan het werk waren.
De armoede… en dan vooral de dankbaarheid die je ziet en krijgt op het moment dat je iemand geld geeft. Werkelijk om nu nog altijd kippenvel van te krijgen. Men kan zo dankbaar en vooral tevreden zijn, ook al hebben ze bijna niets. Zo mooi om dat te zien.
Dit alles en nog zoveel meer, laat me allemaal gewoon niet meer los en iedere dag als ik er aan denk, krijg ik weer kriebels in m'n buik. Kriebels die mijn gevoelens alleen maar doen versterken. Ik mis het echt enorm daar. Iedere dag weer... Iedere dag meer.