Ja... ondanks dat ik een schurft hekel aan ze heb, maak ik toch indirect even reclame voor ze. U kent ze vast wel, die geweldige spotjes op de televisie. Geweldige leningen tegen zeer lage rentes, zodat je dat geen je altijd al wilde kopen, ook daadwerkelijk kunt aanschaffen. Is het niet fantastisch? Nou, dat wilde ik toch maar even gezegd hebben. Wat zijn we met z'n allen blij dat zij (lees: lenen.nl alle anderen en Frits Bom natuurlijk) bestaan en al die argeloze Nederlanders helpen bij de koop en financiering van hun droom huis, auto, boot of televisie. Echt waar... Een belletje is vaak al genoeg en je hebt die mooie tv in huis! Of misschien nog mooier… die boot of auto! Nee, nee…je droom paleis! Is het niet fantastisch? (Denk plotseling aan die walgelijke vrouwen stem op de televisie in die Tell Sell commercials. Nog iets om van te walgen)
De heren en dames van deze commercials hebben overal over na gedacht en ook hun research gedaan. Want wat blijkt… Nederlanders willen verbouwen. Verbouwen aan hun eigen huis, wel te verstaan. Gesteund en geïnspireerd door alle klus programma’s op de televisie (zonder zo’n programma hoor je er niet meer bij) willen met z’n allen verbouwen. Alles wordt voor gedaan op de televisie en iedere minkukel met twee linker handen kan ook echt klussen!
Wie dacht dat men wil klussen door wat men ziet op de televisie, zit er mooi even naast. Ja, had je niet gedacht he? Nee, het is allemaal erg makkelijk te verklaren. Waarom wil men zo graag verbouwen? Nou, omdat men zo ontzettend gemakkelijk geld kan lenen voor die verbouwing. Logisch toch? Daar had ik nou nooit aan gedacht, maar gelukkig heb ik daar die lenen reclames voor die mij die wijsheid bij brengen. Tjonge… wat zijn die mensen van lenen.nl toch ontzettend slim. Overal is aan gedacht. Wat zou ik toch zonder hen moeten?
De vraag is niet, hoe kom je er aan, maar hoe kom je eraf. Tenslotte hoef je de tv maar aan te zetten en kijk daar… Je wordt doodgegooid met de spotjes. Kan het dan nog erger? Ja! Daar ben ik vanavond al achtergekomen, dus u zij gewaarschuwd! Terwijl ik online zit te werken gaat m’n mobiel naast mij af met een onbekend nummer. Het nummer is niet mee gestuurd en dus kan ik niet zien wie er belt. Pak netjes op en bij het horen van de eerste woorden, weet ik al hoe laat het is en slaan alle toeters en bellen in mij op hol: “Goeden avond meneer Verbrugge…”. Meneer alleen al… voel me gelijk tien jaar ouder. Gelukkig zie ik er nog lekker jong uit dus kan wat hebben ( lol ), maar dat geheel ter zijde. De eerste zin is er nog niet uit of de tweede standaard zin volgt in sneltreinvaart er achteraan “ik ben op zoek naar de heer of mevrouw Verbrugge”. Ik walg nu al en moet het gesprek nog aan gaan…
Vervolgens komt, na mijn bevestigende antwoord op de laatste vraag, het wel ingestudeerde praatje eruit. Men heeft een fantastisch hypotheek aanbod voor mij. Maar voor men iets kan zeggen, wil men weten of ik een hypotheek heb. Nee, die heb ik niet… Even wordt het stil, terwijl aan de andere kant ongetwijfeld driftig gebladerd wordt naar de pagina waar de rest van het bij ‘nee’ passende verhaal staat. Vol goede moet gaat men door. Geen hypotheek? Oooh… dan hebt u vast wel ergens een één of andere persoonlijke lening lopen. “Nee, gelukkig niet”, zeg ik vol goede moet, hopende hem dwars te zitten (vind het zo leuk om zulke mensen af te poeieren en te horen spartelen om een bijpassent antwoord te vinden). Als laatste ultieme middel wordt de geweldige standaard zin, die ik inmiddels al honderdduizend keer op de televisie voorbij heb zien komen, eruit: “Hebt u ook geen interesse voor een lening…” en nu komt hij… “… voor die fantastisch mooie nieuwe auto die u al zo lang wilt hebben?”. Waar heb ik dat eerder gehoord? “Die heb ik al…” zeg ik vol goede moet terwijl ik m’n lachen niet meer in kan houden en de persoon aan de andere kant van de telefoon uit lach.
Ongetwijfeld licht geïrriteerd en gepikeerd wordt er netjes afscheid genomen. Men weet genoeg…. en ik? Ik wacht wel wat langer en spaar lekker door voor die fantastische dingen die ik graag nog eens zou hebben.
De heren en dames van deze commercials hebben overal over na gedacht en ook hun research gedaan. Want wat blijkt… Nederlanders willen verbouwen. Verbouwen aan hun eigen huis, wel te verstaan. Gesteund en geïnspireerd door alle klus programma’s op de televisie (zonder zo’n programma hoor je er niet meer bij) willen met z’n allen verbouwen. Alles wordt voor gedaan op de televisie en iedere minkukel met twee linker handen kan ook echt klussen!
Wie dacht dat men wil klussen door wat men ziet op de televisie, zit er mooi even naast. Ja, had je niet gedacht he? Nee, het is allemaal erg makkelijk te verklaren. Waarom wil men zo graag verbouwen? Nou, omdat men zo ontzettend gemakkelijk geld kan lenen voor die verbouwing. Logisch toch? Daar had ik nou nooit aan gedacht, maar gelukkig heb ik daar die lenen reclames voor die mij die wijsheid bij brengen. Tjonge… wat zijn die mensen van lenen.nl toch ontzettend slim. Overal is aan gedacht. Wat zou ik toch zonder hen moeten?
De vraag is niet, hoe kom je er aan, maar hoe kom je eraf. Tenslotte hoef je de tv maar aan te zetten en kijk daar… Je wordt doodgegooid met de spotjes. Kan het dan nog erger? Ja! Daar ben ik vanavond al achtergekomen, dus u zij gewaarschuwd! Terwijl ik online zit te werken gaat m’n mobiel naast mij af met een onbekend nummer. Het nummer is niet mee gestuurd en dus kan ik niet zien wie er belt. Pak netjes op en bij het horen van de eerste woorden, weet ik al hoe laat het is en slaan alle toeters en bellen in mij op hol: “Goeden avond meneer Verbrugge…”. Meneer alleen al… voel me gelijk tien jaar ouder. Gelukkig zie ik er nog lekker jong uit dus kan wat hebben ( lol ), maar dat geheel ter zijde. De eerste zin is er nog niet uit of de tweede standaard zin volgt in sneltreinvaart er achteraan “ik ben op zoek naar de heer of mevrouw Verbrugge”. Ik walg nu al en moet het gesprek nog aan gaan…
Vervolgens komt, na mijn bevestigende antwoord op de laatste vraag, het wel ingestudeerde praatje eruit. Men heeft een fantastisch hypotheek aanbod voor mij. Maar voor men iets kan zeggen, wil men weten of ik een hypotheek heb. Nee, die heb ik niet… Even wordt het stil, terwijl aan de andere kant ongetwijfeld driftig gebladerd wordt naar de pagina waar de rest van het bij ‘nee’ passende verhaal staat. Vol goede moet gaat men door. Geen hypotheek? Oooh… dan hebt u vast wel ergens een één of andere persoonlijke lening lopen. “Nee, gelukkig niet”, zeg ik vol goede moet, hopende hem dwars te zitten (vind het zo leuk om zulke mensen af te poeieren en te horen spartelen om een bijpassent antwoord te vinden). Als laatste ultieme middel wordt de geweldige standaard zin, die ik inmiddels al honderdduizend keer op de televisie voorbij heb zien komen, eruit: “Hebt u ook geen interesse voor een lening…” en nu komt hij… “… voor die fantastisch mooie nieuwe auto die u al zo lang wilt hebben?”. Waar heb ik dat eerder gehoord? “Die heb ik al…” zeg ik vol goede moet terwijl ik m’n lachen niet meer in kan houden en de persoon aan de andere kant van de telefoon uit lach.
Ongetwijfeld licht geïrriteerd en gepikeerd wordt er netjes afscheid genomen. Men weet genoeg…. en ik? Ik wacht wel wat langer en spaar lekker door voor die fantastische dingen die ik graag nog eens zou hebben.