Hier gaan we dan. Eerste bericht van mij vanuit China. Weet niet hoe vaak ik zal gaan schrijven. Het Internet cafe dat ik hier gevonden heb is niet echt geweldig. Maar hoe dan ook, verder niets te klagen.
Gisteren rond 21:30 plaatselijke tijd, als ik met niet vergis, ben ik aangekomen. Dat is ongeveer 14:30 Nederlandse tijd. Heb de taxi gepakt en mij Chinees was goed genoeg om te vertellen waar ik naartoe moest. Het werkte. Met de koffer over straat en toen naar het hotel waar ik drie jaar geleden ook de eerste nachten sliep. Het hotel bestond gelukkig nog. Ja, je weet maar nooit hier. Met wat handen en voeten werk een kamer gehuurd en naar boven. Moe als ik eerst was, gezien de 31 uur die ik al wakker was, kon ik het niet laten de kartbaan te lopen. Zou het er nog zijn?
Terwijl ik door de winkelstraat loop, loop ik tegen veel oude bekende dingen aan. zwervers die ik drie jaar geleden bijna dagelijks zag, zag ik nu weer. Nog steeds liggend op de bed of plank met wielen, bedelend voor geld. Sommige dingen veranderen nooit hier.
Wat er wel in de winkel straat is veranderd? De kleine barratjes op de straat waar je kunt gaan zitten drinken. Het asfalt is vervangen voor een betegelde straat en verder is alles bij het oude. Mijn video winkel is er zelfs nog. 3 jaar laten. Dat is hier toch wel apart.
Aan het einde van de straat liep de spanning op. Zou de kartbaan er nog zijn of niet? Draai de hoek om en zie niets. Zie wel de verlichtte paal, die aanduid waar de kartbaan hoor te zijn, maar niet de kart. Loop ietsje verder en zie tot mijn opluchting de verlichtte kart. Het zou toch niet? Loop verder naar de ingang en kijk de trappen af naar beneden. Zie posters over karten en dus kan het niet missen. Snel terug naar het hotel om m'n helm te halen. Inmiddels 32 uur zonder slaap en zo vol van energie dat ik gewoon moet karten. Kan er niet omheen. Herkende nog maar 1 medewerker. Verder niemand. Zelfs mijn oude leraar was er niet. Navraag leerde me al snel dat hij er nog wel werkte, maar vrij was gisteren. Vandaag moet hij er zijn.
Heb nu al weer zoveel te vertellen. Zo vergeet ik bijvoorbeeld al weer dat ik gisteren 4 uur lang op het vliegveld van Hong Kong heb gezeten. Wachten op m'n visum. Samen met een Poolse zakenman ben ik een Ierse pub in gegaan en hebben we wat zitten praten en drinken. Erg lachen.
Na het visum ophalen een bus zoeken naar de boot. In de bus vragen waar ik nou uit moet stappen. De buschaufeur kon het me niet vertellen en dus maa een dame gevraagd die me vertelde waar de boten aankomen. Ze wist alleen niet over er een boot naar Zhu Hai zou gaan of niet. Dat wist ik gelukkig wel. In het winkelcentrum was zoeken naar een verkoop punt voor een kaartje naar Zhu Hai. 19:30 is de eerst volgende boot. Sta je dan om 17:10. Lekker... wachten en niets doen. Pffff...
Op de boot aangekomen merk je dat er dan al weinig veranderd is in 3 jaar. Televisies die voorin de boot hangen en 3 jaar geleden al een paarse gloed hadden in de hoeken en het niet deden, doen het nu nog niet en hebben nog altijd dezelfde paarse gloed! Super! Waarom zouden we het ook veranderen. We hebben toch een andere televisie die het nog wel doet? :-)
Het is nu een dag later en inmiddels al weer 19:20 en ik zit in een Internet cafe. Terwijl ik wil beginnen met de dag van vandaag, begint een man achter bij begint te roggelen en te spugen. Ha ha ha... welkom in China! Geweldig!
De dag van vandaag is laat begonnen. Ging gisteren om middernacht naar bed en vanmiddag om 15:00 uur werd ik weer wakker. Poeh... 15 uur geslapen zeg. Niet normaal. :-) Heb daarbij ook gelijk het ontbijt gemist in het hotel. Wist niet dat ik een kamer had met ontbijt. Dat wish Cao Jie mij te vertellen nadat ik haar gebeld had om te vragen dingen te vertalen toen ik m'n hotelkamer boekte. Men vertelde me van alles, maar wist niet wat. :-) Morgen een nieuwe kans zal ik dan maar zeggen.
Wakker geworden en het eerste wat ik moest doen is geld wisselen. Op naar de Bank of China. Daar aangekomen een nummertje halen. Alles in het Chinees. Daar sta je dan. Gelukkig was iemand zo behulpzaam om te helpen. "Just take a number and wait...", zei ze, terwijl ze voor een nummer zorgde. Vooral het wachten. Had 40 wachten voor mij! Hallo??? Schrok me te pletter. Gelukkig waren er al een aantal mensen weg gegaan en was ik na 20 minuten aan de beurt. Wil ik geld wisselen, vragen ze om m'n paspoort en natuurlijk had ik die niet bij me. :-s Kan met niet herinneren dat geld wisselen zo moeilijk ging. Van Dollars naar Yuan in ieder geval niet. Wel andersom.
Terug naar het hotel en m'n paspoort ophalen. Weer terug naar de bank en nu zelf een nummertje halen. Wist welke knop ik nu moest indrukken. :-) 31 wachten voor en op nummer 393 blijft hij steken. Nummer voor ik aan de buurt ben duurt opeens erg lang. Drie formuliertjes invullen klaar. Geld gewisseld.
Nadat ik alles in het hotel afgeleverd had weer de stad in. Op naar de supermarkt, door de winkelstraat natuurlijk. Bij de barretjes op de straat moest ik aan een bar komen zitten van een dame achter de bar. Jaartje of 20 denk ik. Grappig als ik de uitnodiging vond er gaan zitten en een cappucino besteld. De dame van de bar begon toen tegen een andere vrouw te praten. De vertelde me dat zij me er leuk vond uit ziet. Ha ha ha... "cuty" zegt zeg. Lol. Dat is China. Vraagt ze opeens of ik van haar hou. :-) Lol. Nee,... zeg ik, ik ken haar niet eens. En vervolgens allemaal maar lachen. Tjonge jonge. Er is in drie jaar tijd echt totaal niets veranderd.
Terwijl ik later weer verder loop wordt ik weer uitgenodigd voor een bar. Goed Engels sprekende dame. Ik beloof haar dat ik vanavond terug kom om aan haar bar te drinken. Dat is goed.
Terwijl ik verder loop en aan het einde van de winkelstraat kom, controleer ik de bus tijden op het busstation. moet weten hoe laat de bussen naar Guanzho (schrijf het even verkeerd, maar goed) gaan. Als ik de tijden weet loop ik verder en zie ik de grens bij Macau. Ik draai me naar links, omdat ik weet dat daar drie jaar geleden gebouwd werd. Toen een beton geraamte en nu een prachtig mooi gebouw. Weet nog niet wat het is, maar kom daar wel nog achter. Opeens word ik aangesproken door een jongen op de straat. laptop te koop. Kijk en hij laat me zien dat het ding werkt. laat me vervolgens de specs. zien. Het is een NEC laptop met goede specs. 3000 yuan. Ongeveer 300 euro schat ik. Dat was hij zeker waard, maar ben er maar niet op in gegaan. Je weet nooit waar hij tenslotte vandaan komt. :-)
Bij de supermarkt even wat boodschappen gedaan. Met name de koffie is voor mij erg belangrijk. Oplos koffie in een zakje, met suiker en melk. Ja, het is er nog steeds. Blij en opgelucht. Geen dag zonder mijn koffie! :-)
Als ik terug kom in mijn hotel kijk ik naar buiten. Al gaat dat moeilijk. Ramen zijn zo ontzettend goor en smerig. Die wassen ze niet aan de buitenkant. Lol. Zie terwijl ik mijn eerste foto's maak, in de verte mijn oude flat. Er raast van alles door me heen en vooral de gedachten... daar heb ik gewoond. Kippevel. Erg leuk om de flat te zien. Morgen maar eens van dichterbij bekijken.
Als ik recht in de straat onder m'n raam kijk, besef ik me plotseling dat dit de straat is waar ik altijd mijn eten kocht. Turende naar beneden en heftig zoekende naar het kleine tentje met mij favoriete eten zie ik opeens iets dat erg veel lijkt om dat tentje. Recht in mij raam op de zevende verdieping. Het zeil nog altijd gespannen boven het terrasje. het is nog precies als vroeger. Snel naar beneden en kijken. Potverdorie... het is inderdaad dat shopje. Alles is nog niet zo goor en vies als drie jaar geleden. En nog steeds werken er dezelfde mensen! Ha ha ha... daar ga ik dan. Aardappelen met varkensvlees in het Chinees! Men begrijpt me! Alleen ik hun niet. Vervolgens loopt een ander naar een pannetje en trekt de lepel eruit. Of ik saus moet. Dat ontzettende heette en vizie spul dat m'n mond uit brand. Nee dank je... 10 minuten later is m'n eten klaar. Iets duurder dan vroeger. 7.5 Yuan, waar het vroeger 5 Yuan was, voor zover ik me herinner.
Nu heb ik het eten inmiddels al weer een tijdje op en doe ik heftig mijn best mijn verhaal te schrijven voor de computer er mee stopt. Heb tenslotte maar een uurtje. Hoe ik het Internet cafe gevonden heb? De dame van de straat bar heeft me de weg gewezen. Die dame waar ik nu mijn belofte, om wat te komen drinken, ga inlossen. :-) Een cappucino en dan naar de kartbaan in de hoop dat ik Wen zie. Ben benieuwd!
Voel me al weer helemaal thuis hier in Zhu Hai. Tot snel...
Gisteren rond 21:30 plaatselijke tijd, als ik met niet vergis, ben ik aangekomen. Dat is ongeveer 14:30 Nederlandse tijd. Heb de taxi gepakt en mij Chinees was goed genoeg om te vertellen waar ik naartoe moest. Het werkte. Met de koffer over straat en toen naar het hotel waar ik drie jaar geleden ook de eerste nachten sliep. Het hotel bestond gelukkig nog. Ja, je weet maar nooit hier. Met wat handen en voeten werk een kamer gehuurd en naar boven. Moe als ik eerst was, gezien de 31 uur die ik al wakker was, kon ik het niet laten de kartbaan te lopen. Zou het er nog zijn?
Terwijl ik door de winkelstraat loop, loop ik tegen veel oude bekende dingen aan. zwervers die ik drie jaar geleden bijna dagelijks zag, zag ik nu weer. Nog steeds liggend op de bed of plank met wielen, bedelend voor geld. Sommige dingen veranderen nooit hier.
Wat er wel in de winkel straat is veranderd? De kleine barratjes op de straat waar je kunt gaan zitten drinken. Het asfalt is vervangen voor een betegelde straat en verder is alles bij het oude. Mijn video winkel is er zelfs nog. 3 jaar laten. Dat is hier toch wel apart.
Aan het einde van de straat liep de spanning op. Zou de kartbaan er nog zijn of niet? Draai de hoek om en zie niets. Zie wel de verlichtte paal, die aanduid waar de kartbaan hoor te zijn, maar niet de kart. Loop ietsje verder en zie tot mijn opluchting de verlichtte kart. Het zou toch niet? Loop verder naar de ingang en kijk de trappen af naar beneden. Zie posters over karten en dus kan het niet missen. Snel terug naar het hotel om m'n helm te halen. Inmiddels 32 uur zonder slaap en zo vol van energie dat ik gewoon moet karten. Kan er niet omheen. Herkende nog maar 1 medewerker. Verder niemand. Zelfs mijn oude leraar was er niet. Navraag leerde me al snel dat hij er nog wel werkte, maar vrij was gisteren. Vandaag moet hij er zijn.
Heb nu al weer zoveel te vertellen. Zo vergeet ik bijvoorbeeld al weer dat ik gisteren 4 uur lang op het vliegveld van Hong Kong heb gezeten. Wachten op m'n visum. Samen met een Poolse zakenman ben ik een Ierse pub in gegaan en hebben we wat zitten praten en drinken. Erg lachen.
Na het visum ophalen een bus zoeken naar de boot. In de bus vragen waar ik nou uit moet stappen. De buschaufeur kon het me niet vertellen en dus maa een dame gevraagd die me vertelde waar de boten aankomen. Ze wist alleen niet over er een boot naar Zhu Hai zou gaan of niet. Dat wist ik gelukkig wel. In het winkelcentrum was zoeken naar een verkoop punt voor een kaartje naar Zhu Hai. 19:30 is de eerst volgende boot. Sta je dan om 17:10. Lekker... wachten en niets doen. Pffff...
Op de boot aangekomen merk je dat er dan al weinig veranderd is in 3 jaar. Televisies die voorin de boot hangen en 3 jaar geleden al een paarse gloed hadden in de hoeken en het niet deden, doen het nu nog niet en hebben nog altijd dezelfde paarse gloed! Super! Waarom zouden we het ook veranderen. We hebben toch een andere televisie die het nog wel doet? :-)
Het is nu een dag later en inmiddels al weer 19:20 en ik zit in een Internet cafe. Terwijl ik wil beginnen met de dag van vandaag, begint een man achter bij begint te roggelen en te spugen. Ha ha ha... welkom in China! Geweldig!
De dag van vandaag is laat begonnen. Ging gisteren om middernacht naar bed en vanmiddag om 15:00 uur werd ik weer wakker. Poeh... 15 uur geslapen zeg. Niet normaal. :-) Heb daarbij ook gelijk het ontbijt gemist in het hotel. Wist niet dat ik een kamer had met ontbijt. Dat wish Cao Jie mij te vertellen nadat ik haar gebeld had om te vragen dingen te vertalen toen ik m'n hotelkamer boekte. Men vertelde me van alles, maar wist niet wat. :-) Morgen een nieuwe kans zal ik dan maar zeggen.
Wakker geworden en het eerste wat ik moest doen is geld wisselen. Op naar de Bank of China. Daar aangekomen een nummertje halen. Alles in het Chinees. Daar sta je dan. Gelukkig was iemand zo behulpzaam om te helpen. "Just take a number and wait...", zei ze, terwijl ze voor een nummer zorgde. Vooral het wachten. Had 40 wachten voor mij! Hallo??? Schrok me te pletter. Gelukkig waren er al een aantal mensen weg gegaan en was ik na 20 minuten aan de beurt. Wil ik geld wisselen, vragen ze om m'n paspoort en natuurlijk had ik die niet bij me. :-s Kan met niet herinneren dat geld wisselen zo moeilijk ging. Van Dollars naar Yuan in ieder geval niet. Wel andersom.
Terug naar het hotel en m'n paspoort ophalen. Weer terug naar de bank en nu zelf een nummertje halen. Wist welke knop ik nu moest indrukken. :-) 31 wachten voor en op nummer 393 blijft hij steken. Nummer voor ik aan de buurt ben duurt opeens erg lang. Drie formuliertjes invullen klaar. Geld gewisseld.
Nadat ik alles in het hotel afgeleverd had weer de stad in. Op naar de supermarkt, door de winkelstraat natuurlijk. Bij de barretjes op de straat moest ik aan een bar komen zitten van een dame achter de bar. Jaartje of 20 denk ik. Grappig als ik de uitnodiging vond er gaan zitten en een cappucino besteld. De dame van de bar begon toen tegen een andere vrouw te praten. De vertelde me dat zij me er leuk vond uit ziet. Ha ha ha... "cuty" zegt zeg. Lol. Dat is China. Vraagt ze opeens of ik van haar hou. :-) Lol. Nee,... zeg ik, ik ken haar niet eens. En vervolgens allemaal maar lachen. Tjonge jonge. Er is in drie jaar tijd echt totaal niets veranderd.
Terwijl ik later weer verder loop wordt ik weer uitgenodigd voor een bar. Goed Engels sprekende dame. Ik beloof haar dat ik vanavond terug kom om aan haar bar te drinken. Dat is goed.
Terwijl ik verder loop en aan het einde van de winkelstraat kom, controleer ik de bus tijden op het busstation. moet weten hoe laat de bussen naar Guanzho (schrijf het even verkeerd, maar goed) gaan. Als ik de tijden weet loop ik verder en zie ik de grens bij Macau. Ik draai me naar links, omdat ik weet dat daar drie jaar geleden gebouwd werd. Toen een beton geraamte en nu een prachtig mooi gebouw. Weet nog niet wat het is, maar kom daar wel nog achter. Opeens word ik aangesproken door een jongen op de straat. laptop te koop. Kijk en hij laat me zien dat het ding werkt. laat me vervolgens de specs. zien. Het is een NEC laptop met goede specs. 3000 yuan. Ongeveer 300 euro schat ik. Dat was hij zeker waard, maar ben er maar niet op in gegaan. Je weet nooit waar hij tenslotte vandaan komt. :-)
Bij de supermarkt even wat boodschappen gedaan. Met name de koffie is voor mij erg belangrijk. Oplos koffie in een zakje, met suiker en melk. Ja, het is er nog steeds. Blij en opgelucht. Geen dag zonder mijn koffie! :-)
Als ik terug kom in mijn hotel kijk ik naar buiten. Al gaat dat moeilijk. Ramen zijn zo ontzettend goor en smerig. Die wassen ze niet aan de buitenkant. Lol. Zie terwijl ik mijn eerste foto's maak, in de verte mijn oude flat. Er raast van alles door me heen en vooral de gedachten... daar heb ik gewoond. Kippevel. Erg leuk om de flat te zien. Morgen maar eens van dichterbij bekijken.
Als ik recht in de straat onder m'n raam kijk, besef ik me plotseling dat dit de straat is waar ik altijd mijn eten kocht. Turende naar beneden en heftig zoekende naar het kleine tentje met mij favoriete eten zie ik opeens iets dat erg veel lijkt om dat tentje. Recht in mij raam op de zevende verdieping. Het zeil nog altijd gespannen boven het terrasje. het is nog precies als vroeger. Snel naar beneden en kijken. Potverdorie... het is inderdaad dat shopje. Alles is nog niet zo goor en vies als drie jaar geleden. En nog steeds werken er dezelfde mensen! Ha ha ha... daar ga ik dan. Aardappelen met varkensvlees in het Chinees! Men begrijpt me! Alleen ik hun niet. Vervolgens loopt een ander naar een pannetje en trekt de lepel eruit. Of ik saus moet. Dat ontzettende heette en vizie spul dat m'n mond uit brand. Nee dank je... 10 minuten later is m'n eten klaar. Iets duurder dan vroeger. 7.5 Yuan, waar het vroeger 5 Yuan was, voor zover ik me herinner.
Nu heb ik het eten inmiddels al weer een tijdje op en doe ik heftig mijn best mijn verhaal te schrijven voor de computer er mee stopt. Heb tenslotte maar een uurtje. Hoe ik het Internet cafe gevonden heb? De dame van de straat bar heeft me de weg gewezen. Die dame waar ik nu mijn belofte, om wat te komen drinken, ga inlossen. :-) Een cappucino en dan naar de kartbaan in de hoop dat ik Wen zie. Ben benieuwd!
Voel me al weer helemaal thuis hier in Zhu Hai. Tot snel...