Al mijn plannen gaan vandaag weer eens niet door. Het zit me hier nog niet echt mee, als het gaat om het weer. Ook vandaag regent het weer en niet zo'n heel klein beetje. Het komt met bakken te gelijk naar beneden en dat brengt een aantal herinneringen naar boven. Drie jaar geleden liep ik, net als vanmiddag, ook in de regen. Toen alleen van school en de bus terug naar huis. Tot aan m'n scheenbenen stond ik in het water. Toen was ik tot op m'n ondergoed er aan toe drijf nat. Het had vandaag zo weer kunnen gebeuren. Maar goed dat er ik niet op uit gegaan ben. Aan de andere kant wel jammer. Heb nog niet zo heel veel terug gezien hier. Met dit weer heeft het weinig zin om er op uit te gaan. En ach... vermaak me hier prima waar ik nu zit.
Met het karten gaat het iedere dag beter. Gisteren zat ik te wachten op andere deelnemers die aan het rijden waren. Wen kijkt op de kalender en grijpt opeens mijn arm en steekt die in de lucht. "Wooohooo", zegt hij. "Peter number 1". Ha ha ha... is er al van overtuigt dat ik de race volgende week vrijdag ga winnen. Heb hem gezegd dat ik al blij ben als ik bij de laatste drie zit. Dan mag ik weer een beker mee naar huis nemen.
Wat kan ik zeggen over het karten. De wedstrijd kart die Wen klaar gemaakt heeft, was gisteren weer klaar. Eergisteren ging het mis en gisteren moest ik hem opnieuw uitproberen. De pret duurde een ronde of acht. Daarna ging het weer mis en begon hij weer te stotteren. Jammer, want ik reed op dat moment alleen maar 0.53 sec ronden. De snelste ronde was een 53.11 en daarmee komt het baan record dat in de 52 ligt wel erg dichtbij. :-) Hoop dat ik vanavond wat langer met die wedstrijd kart kan rijden. Heb tot nu toe er nog niet genoeg meters mee kunnen maken.
Oooh ja... mijn blauwe plek op de arm. Dit wordt zo langzaam aan al paars. Het is inmiddels al een flinke vlek geworden. Voordeel is bij het doorgaan met het karten dat de plek na verloop van tijd ook al geen pijn meer doet. Dat is nog wel even anders met mijn rechter knie. De karts zijn hier iets kleiner dan in Nederland. De motor zit ook iets meer naast je, waardoor de stoel niet helemaal in het midden van de kart zit. Mijn rechter knie klant daardoor telkens tegen het frame waar het stuur aan vast zit. Dat voel ik iedere keer in de kart en dus heb ik nu een extra kussentje om dat stuk frame van Wen gekregen, zodat ik daar geen last van heb en gewoon door kan gaan. :-)
Kan aan alles merken dat Wen erg blij is dat ik er weer even ben. Geld overigens ook voor mijzelf. Gisteren zag hij me al als winnaar van de komende race. We hebben beide ongeveer dezelfde schoenen en daar wees hij me gisteren ook op. Wijst eerst naar mijn schoenen en daarna naar die van hem en steekt vervolgens de duim op. Dat zijn zulke leuke momenten die me altijd bij zullen blijven.
Wen waakt echt over mij op de kartbaan. Zo mag ik niet altijd van hem met andere deelnemers op de baan. Gisteren was het ook weer zover. Zat te wachten en er kwam een groep naar buiten. Daarom fluistert Wen in mijn oor dat ik weer binnen in de kantine moet gaan zitten. "No good. They are too slow. 20 minutes you can go".
Ondanks dat ik hier niet kom om les te geven, moet ik toch wel een beetje doen. Moet Wen een beetje helpen met zijn Engels. Hij leert mij wat Chinees en ik hem Engels. Zijn Engels gaat alleen stukken beter dan mijn Chinees. Vind het Chinees maar lastig en krijg het niet goed onder de knie.
Vraag me inmiddels af hoe het staat met de was die ik gisteren weggebracht heb. Hoop dat het goed gegaan is. Om 18:00 kan ik hem ophalen en kan ik gelijk de volgende was afleveren. Alles wordt nogal snel smerig hier. :-)
Wil vanmiddag even kijken of Shutong English Training Centre er nog is. Daar waar ik drie jaar geleden werkte. Heb eerlijk gezegd een beetje mijn twijfels of het er nog wel is of niet, maar kom daar vast snel genoeg achter. Wil kijken of ik dan niet een paar keer mee naar de scholen kan om naar wat lessen te kijken. De kans dat ik dan oud leerlingen tegen kan komen is dan iets groter. Weet namelijk niet wanneer de scholen uit zijn en als ik dus op eigen houtje zou gaan heb ik niet veel kans iemand tegen te komen.
Hmmm... had net nog iets in mijn hoofd waar ik over wilde schrijven, maar ben het al weer kwijt. Mijn geheugen is nogal niet best. :-)
Met het karten gaat het iedere dag beter. Gisteren zat ik te wachten op andere deelnemers die aan het rijden waren. Wen kijkt op de kalender en grijpt opeens mijn arm en steekt die in de lucht. "Wooohooo", zegt hij. "Peter number 1". Ha ha ha... is er al van overtuigt dat ik de race volgende week vrijdag ga winnen. Heb hem gezegd dat ik al blij ben als ik bij de laatste drie zit. Dan mag ik weer een beker mee naar huis nemen.
Wat kan ik zeggen over het karten. De wedstrijd kart die Wen klaar gemaakt heeft, was gisteren weer klaar. Eergisteren ging het mis en gisteren moest ik hem opnieuw uitproberen. De pret duurde een ronde of acht. Daarna ging het weer mis en begon hij weer te stotteren. Jammer, want ik reed op dat moment alleen maar 0.53 sec ronden. De snelste ronde was een 53.11 en daarmee komt het baan record dat in de 52 ligt wel erg dichtbij. :-) Hoop dat ik vanavond wat langer met die wedstrijd kart kan rijden. Heb tot nu toe er nog niet genoeg meters mee kunnen maken.
Oooh ja... mijn blauwe plek op de arm. Dit wordt zo langzaam aan al paars. Het is inmiddels al een flinke vlek geworden. Voordeel is bij het doorgaan met het karten dat de plek na verloop van tijd ook al geen pijn meer doet. Dat is nog wel even anders met mijn rechter knie. De karts zijn hier iets kleiner dan in Nederland. De motor zit ook iets meer naast je, waardoor de stoel niet helemaal in het midden van de kart zit. Mijn rechter knie klant daardoor telkens tegen het frame waar het stuur aan vast zit. Dat voel ik iedere keer in de kart en dus heb ik nu een extra kussentje om dat stuk frame van Wen gekregen, zodat ik daar geen last van heb en gewoon door kan gaan. :-)
Kan aan alles merken dat Wen erg blij is dat ik er weer even ben. Geld overigens ook voor mijzelf. Gisteren zag hij me al als winnaar van de komende race. We hebben beide ongeveer dezelfde schoenen en daar wees hij me gisteren ook op. Wijst eerst naar mijn schoenen en daarna naar die van hem en steekt vervolgens de duim op. Dat zijn zulke leuke momenten die me altijd bij zullen blijven.
Wen waakt echt over mij op de kartbaan. Zo mag ik niet altijd van hem met andere deelnemers op de baan. Gisteren was het ook weer zover. Zat te wachten en er kwam een groep naar buiten. Daarom fluistert Wen in mijn oor dat ik weer binnen in de kantine moet gaan zitten. "No good. They are too slow. 20 minutes you can go".
Ondanks dat ik hier niet kom om les te geven, moet ik toch wel een beetje doen. Moet Wen een beetje helpen met zijn Engels. Hij leert mij wat Chinees en ik hem Engels. Zijn Engels gaat alleen stukken beter dan mijn Chinees. Vind het Chinees maar lastig en krijg het niet goed onder de knie.
Vraag me inmiddels af hoe het staat met de was die ik gisteren weggebracht heb. Hoop dat het goed gegaan is. Om 18:00 kan ik hem ophalen en kan ik gelijk de volgende was afleveren. Alles wordt nogal snel smerig hier. :-)
Wil vanmiddag even kijken of Shutong English Training Centre er nog is. Daar waar ik drie jaar geleden werkte. Heb eerlijk gezegd een beetje mijn twijfels of het er nog wel is of niet, maar kom daar vast snel genoeg achter. Wil kijken of ik dan niet een paar keer mee naar de scholen kan om naar wat lessen te kijken. De kans dat ik dan oud leerlingen tegen kan komen is dan iets groter. Weet namelijk niet wanneer de scholen uit zijn en als ik dus op eigen houtje zou gaan heb ik niet veel kans iemand tegen te komen.
Hmmm... had net nog iets in mijn hoofd waar ik over wilde schrijven, maar ben het al weer kwijt. Mijn geheugen is nogal niet best. :-)