Toen ik zondag avond aankwam bij de flat waar ik woonde leek er in eerste instantie niets veranderd. Het was ook donker en had andere dingen aan mijn hoofd op dat moment. Toen ik gisteren dan ook naar de flat liep, was ik enorm verbaasd.
Terwijl ik de weg naar boven op klim zie ik rechts van me allemaal blauwe metalen schuttingen. Het braak liggende terrein waar ik weken en maanden naar gekeken heb en waar ik 's ochtends mensen zag trainen en dat zelfs en deel als vuilstort gebruikt werd, was niet meer. Althans... niet om nog langer te zien.
Als ik verder loop zie ik dat het hokje van de poort wachter er nog altijd is. Zou de poort wachter er zelf nog zijn? Die persoon waar ik nog op de thee ben geweest, vlak voor ik naar huis kwam? Veel schiet er dan door je hoofd en dan komt de bevestiging. Verbaasd kijken we elkaar aan. Het is toch niet echt zo? Ja... hij komt snel naar buiten en geeft me een hand en lacht. Hij praat in het Chinees tegen me en kan er niets van verstaan. Toch lijk het op zo'n moment net als of ik opeens Chinees kan verstaan. Ik moet snel van hem naar boven om te kijken hoe het daar is. Daar... op die vijfde verdieping waar ik acht maanden gewoond heb.
Ik loop snel door naar de trap. Het heeft geregend en regent nog steeds een beetje. De trap is door de tegeltjes nog altijd zo spekglad als drie jaar geleden en moet dan ook enorm oppassen dat ik niet onderuit ga. Loop het trappenhuis binnen en wat er dan door me heen gaat is niet te beschrijven. Er is niets veranderd. Alles is nog zo als toen en zeg hard op tegen mezelf dat het wel erg raar is om er weer zo te lopen. Die trap die ik honderden, zo niet duizenden keren op en af gegaan ben. Loop rustig door naar boven. De eerste Engelse tekeningen van de boeken kom ik halverwege de vierde etage al tegen. Ze zijn verkleurd en versleten. Er is lang niets mee gedaan. Als ik de eerste treden naar de vijfde etage neem zie ik aan de muur het grote bord dat 's avonds verlicht is. "Shutong English Training Centre". Mijn geluk kan niet op...
Loop verder naar boven en pak de tweede helft van de trap. De grote pop staat nog altijd in de hoek. De pop dat als symbool gold van het bedrijf. De zenuwen gieren door mijn lijf. Zou ik iemand herkennen? Zijn er nog wel oud collega's hier? Grote ogen kijken me opeens aan. Er staat een man cement te mengen op de grond (cement mengen doen ze overal op de grond. Niet in een bak of zo. Nee, alles wordt op de grond gesmeten. Water erbij en met de schep de boel mengen.) Hij is verbaasd mij te zien. Hij draait zich om en gaat verder met zijn werk. Terwijl ik door het cement loop, sla ik gelijk rechtsaf. Op weg naar al mijn oude herinneringen...
Dan is het opeens alsof de tijd stil staat. Het cement dat gemend wordt is voor het oude computer lokaal, waar ik iedere zaterdag morgen les gaf. Het lokaal was vroeger niet zo groot. Het waren twee kamers, waarvan de muur er tussen uit gehaald was. Nu werd de muur weer terug geplaatst. Verbaasd kijk ik naar binnen. Zie mezelf zitten in het hoekje van het computer lokaal. Met een computer, telefoon en in in belverbinding schreef ik destijds mijn eerste berichten naar de buitenwereld. Niets is er nog over... het lokaal is weg en alles wordt dicht gemetseld. En daarmee ook mijn herinnering. Voor altijd.
Ik loop door en kan door de vieze ramen nog net het kantoor binnen kijken al moet ik wel moeite doen. Alle kasten en bureaus staan nog net zo als drie jaar geleden. Even heb ik hoop... maar als ik zie hoe verlaten het eruit ziet, krijg ik mijn twijfels. Het is er stil en verlaten. Alsof er al langere tijd niemand meer geweest is.
Het lokaal dat grenst aan het kantoor is gesloten. Het is donker en zie alleen nog wat oude tafeltjes en stoelen staan. Alles op elkaar gepakt. Wat ooit ook eens een groot lokaal was, was nu weer opgesplitst in twee kleine kamers. Heb nog een foto hoe ik met Chris, mijn oud Chinese assistente, er in winter kleding les sta te geven. Kan het me nog goed herinneren. Foto's zeggen op zo'n moment veel. Want wat er nu is, lijkt er niet meer op. Ben blij dat ik nog foto's heb.
Als ik verder loop zie ik een kamer. Kijk naar binnen, maar het is er donker. Zie net een bed en een televisie staan. Dit was het tweede deel van het lokaal. Nu een kamer waar iemand woont. Steeds verder loop ik het balkon af. Waar mijn gedachten zijn weet ik niet. Er gebeurt even te veel met me. Ik zie allerlei gewassen kleding buiten hangen. Voor de twee ramen en deuren die mijn appartement telde. Loop naar de eerste deur en draai me snel weer om. Ik vermoed dat mijn appartement en oud klaslokaal niet meer mijn appartement is en ook inmiddels weer terug gebracht is naar de oorspronkelijke staat: 2 aparte kamers.
Snel loop ik het balkon af naar de ingang van de vijfde etage. Zal ik weg gaan of zal ik snel nog even kijken of de kamer van de oud assistenten er nog wel is? Door het cement loop ik naar het andere deel van de vleugel. Alle deuren zitten dicht en de groene metalen buiten deuren zitten allemaal gesloten. Kan ook niet naar binnen kijken. Loop weer terug naar beneden... terwijl ik even met Cao Jie aan de telefoon hang. De poortwachter staat me al op te wachten. Vermoed dat hij even aan het rond wandelen was. Geef mijn mobiele telefoon aan hem. Als hij uit gepraat is hoor ik dat zijn oude vriend terug gekomen is. Zijn oude vriend is alleen te laat... 1 maand te laat. Shu Tong English Training Centre is verhuisd naar ergens anders in deze grote stad.
Tijd om mijn teleurstelling te verwerken krijg ik niet. Wil weg, maar word opgehouden door een vrouw uit Maleisie. Ze spreekt Engels en vraagt me wat ik hier doe. Vertel dat ik hier gewoon en gewerkt heb. Ze wil in deze flat een kamer huren en vraagt mij wat ik vroeger betaalde. Leg haar uit dat alles betaald werd voor me.
Als het gesprek na een half uur ten einde komt, loop ik het huisje van de poort wachter binnen. Het is nog altijd 1.5 bij 3 meter. Er staat en bed en een televisie. Gelukkig is niet alles veranderd. Ik geef hem een hand en zeg hem in het Chinees tot ziens.
Als ik de weg naar beneden weer afloop hoop ik nog ergens iets te zien van het braak liggende terrein. Helaas. Alle blauwe schermen die ik een uurtje eerder tegen kwam verhinderen dat ik ook maar iets zie.
Ik ben teleurgesteld. Shutong English Training Centre bestaat nog.
Mijn Shutong English Training Centre bestaat echter alleen niet meer. Alleen oude stoelen, tafeltjes, kantoor en bordjes en versleten prentjes aan de muur op de vijfde verdieping zijn het enige dat mij doe herinneren dat er ooit iets anders geweest is hier.
Loop verder naar beneden. Misschien wel mijn allerlaatste keer dat ik die die weg bewandeld heb. Ben blij dat ik de poort wachter nog even gezien heb en nog tot ziens heb kunnen zeggen.
Ik heb verdriet...
Terwijl ik de weg naar boven op klim zie ik rechts van me allemaal blauwe metalen schuttingen. Het braak liggende terrein waar ik weken en maanden naar gekeken heb en waar ik 's ochtends mensen zag trainen en dat zelfs en deel als vuilstort gebruikt werd, was niet meer. Althans... niet om nog langer te zien.
Als ik verder loop zie ik dat het hokje van de poort wachter er nog altijd is. Zou de poort wachter er zelf nog zijn? Die persoon waar ik nog op de thee ben geweest, vlak voor ik naar huis kwam? Veel schiet er dan door je hoofd en dan komt de bevestiging. Verbaasd kijken we elkaar aan. Het is toch niet echt zo? Ja... hij komt snel naar buiten en geeft me een hand en lacht. Hij praat in het Chinees tegen me en kan er niets van verstaan. Toch lijk het op zo'n moment net als of ik opeens Chinees kan verstaan. Ik moet snel van hem naar boven om te kijken hoe het daar is. Daar... op die vijfde verdieping waar ik acht maanden gewoond heb.
Ik loop snel door naar de trap. Het heeft geregend en regent nog steeds een beetje. De trap is door de tegeltjes nog altijd zo spekglad als drie jaar geleden en moet dan ook enorm oppassen dat ik niet onderuit ga. Loop het trappenhuis binnen en wat er dan door me heen gaat is niet te beschrijven. Er is niets veranderd. Alles is nog zo als toen en zeg hard op tegen mezelf dat het wel erg raar is om er weer zo te lopen. Die trap die ik honderden, zo niet duizenden keren op en af gegaan ben. Loop rustig door naar boven. De eerste Engelse tekeningen van de boeken kom ik halverwege de vierde etage al tegen. Ze zijn verkleurd en versleten. Er is lang niets mee gedaan. Als ik de eerste treden naar de vijfde etage neem zie ik aan de muur het grote bord dat 's avonds verlicht is. "Shutong English Training Centre". Mijn geluk kan niet op...
Loop verder naar boven en pak de tweede helft van de trap. De grote pop staat nog altijd in de hoek. De pop dat als symbool gold van het bedrijf. De zenuwen gieren door mijn lijf. Zou ik iemand herkennen? Zijn er nog wel oud collega's hier? Grote ogen kijken me opeens aan. Er staat een man cement te mengen op de grond (cement mengen doen ze overal op de grond. Niet in een bak of zo. Nee, alles wordt op de grond gesmeten. Water erbij en met de schep de boel mengen.) Hij is verbaasd mij te zien. Hij draait zich om en gaat verder met zijn werk. Terwijl ik door het cement loop, sla ik gelijk rechtsaf. Op weg naar al mijn oude herinneringen...
Dan is het opeens alsof de tijd stil staat. Het cement dat gemend wordt is voor het oude computer lokaal, waar ik iedere zaterdag morgen les gaf. Het lokaal was vroeger niet zo groot. Het waren twee kamers, waarvan de muur er tussen uit gehaald was. Nu werd de muur weer terug geplaatst. Verbaasd kijk ik naar binnen. Zie mezelf zitten in het hoekje van het computer lokaal. Met een computer, telefoon en in in belverbinding schreef ik destijds mijn eerste berichten naar de buitenwereld. Niets is er nog over... het lokaal is weg en alles wordt dicht gemetseld. En daarmee ook mijn herinnering. Voor altijd.
Ik loop door en kan door de vieze ramen nog net het kantoor binnen kijken al moet ik wel moeite doen. Alle kasten en bureaus staan nog net zo als drie jaar geleden. Even heb ik hoop... maar als ik zie hoe verlaten het eruit ziet, krijg ik mijn twijfels. Het is er stil en verlaten. Alsof er al langere tijd niemand meer geweest is.
Het lokaal dat grenst aan het kantoor is gesloten. Het is donker en zie alleen nog wat oude tafeltjes en stoelen staan. Alles op elkaar gepakt. Wat ooit ook eens een groot lokaal was, was nu weer opgesplitst in twee kleine kamers. Heb nog een foto hoe ik met Chris, mijn oud Chinese assistente, er in winter kleding les sta te geven. Kan het me nog goed herinneren. Foto's zeggen op zo'n moment veel. Want wat er nu is, lijkt er niet meer op. Ben blij dat ik nog foto's heb.
Als ik verder loop zie ik een kamer. Kijk naar binnen, maar het is er donker. Zie net een bed en een televisie staan. Dit was het tweede deel van het lokaal. Nu een kamer waar iemand woont. Steeds verder loop ik het balkon af. Waar mijn gedachten zijn weet ik niet. Er gebeurt even te veel met me. Ik zie allerlei gewassen kleding buiten hangen. Voor de twee ramen en deuren die mijn appartement telde. Loop naar de eerste deur en draai me snel weer om. Ik vermoed dat mijn appartement en oud klaslokaal niet meer mijn appartement is en ook inmiddels weer terug gebracht is naar de oorspronkelijke staat: 2 aparte kamers.
Snel loop ik het balkon af naar de ingang van de vijfde etage. Zal ik weg gaan of zal ik snel nog even kijken of de kamer van de oud assistenten er nog wel is? Door het cement loop ik naar het andere deel van de vleugel. Alle deuren zitten dicht en de groene metalen buiten deuren zitten allemaal gesloten. Kan ook niet naar binnen kijken. Loop weer terug naar beneden... terwijl ik even met Cao Jie aan de telefoon hang. De poortwachter staat me al op te wachten. Vermoed dat hij even aan het rond wandelen was. Geef mijn mobiele telefoon aan hem. Als hij uit gepraat is hoor ik dat zijn oude vriend terug gekomen is. Zijn oude vriend is alleen te laat... 1 maand te laat. Shu Tong English Training Centre is verhuisd naar ergens anders in deze grote stad.
Tijd om mijn teleurstelling te verwerken krijg ik niet. Wil weg, maar word opgehouden door een vrouw uit Maleisie. Ze spreekt Engels en vraagt me wat ik hier doe. Vertel dat ik hier gewoon en gewerkt heb. Ze wil in deze flat een kamer huren en vraagt mij wat ik vroeger betaalde. Leg haar uit dat alles betaald werd voor me.
Als het gesprek na een half uur ten einde komt, loop ik het huisje van de poort wachter binnen. Het is nog altijd 1.5 bij 3 meter. Er staat en bed en een televisie. Gelukkig is niet alles veranderd. Ik geef hem een hand en zeg hem in het Chinees tot ziens.
Als ik de weg naar beneden weer afloop hoop ik nog ergens iets te zien van het braak liggende terrein. Helaas. Alle blauwe schermen die ik een uurtje eerder tegen kwam verhinderen dat ik ook maar iets zie.
Ik ben teleurgesteld. Shutong English Training Centre bestaat nog.
Mijn Shutong English Training Centre bestaat echter alleen niet meer. Alleen oude stoelen, tafeltjes, kantoor en bordjes en versleten prentjes aan de muur op de vijfde verdieping zijn het enige dat mij doe herinneren dat er ooit iets anders geweest is hier.
Loop verder naar beneden. Misschien wel mijn allerlaatste keer dat ik die die weg bewandeld heb. Ben blij dat ik de poort wachter nog even gezien heb en nog tot ziens heb kunnen zeggen.
Ik heb verdriet...