Gisteren middag ben ik op de bus gesprongen naar de aller eerste school waar ik ooit les gegeven heb. De eerste dag dat ik China was, werd ik in die bewuste school gelijk voor de leeuwen gegooid. Nog nooit les gegeven, moest ik opeens maar wat doen. Zal dat nooit meer vergeten. :-)
Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren bus nummer vier naar de school genomen. Kan me de school nog altijd erg goed herinneren. Als ik ook in de bus zit, herken ik gelijk alles langs de weg. Er is zo goed als niets veranderd. Een gebouw wat acht maanden als betonnen constructie gestaan heeft, is nu opeens afgemaakt. Erg raar om te zien. Sea love heet het als ik het met goed herinner. Als het maar Engels is klinkt het hier al vaak goed en is dat voor men al genoeg. Het enige dat wel veranderd is, is dat er een gebouw gesloopt is en dat er nu een bouwput is. Men zal er ongetwijfeld wel weer iets nieuws neer zetten.
Na een ritje van een minuut of 20, schat ik, ben ik bij de bushalte waar ik moet uitstappen. Spring uit de bus en loop richting de school. De brug over het water, dat volgens mij nog altijd het riool moet zijn, is volgens mij iets veranderd. Weet het me niet helemaal goed te herinneren. Als ik voor de school aan kom zie ik dat de hoofd ingang veranderd is. Waren er eerst nog grote poorten, hebben ze nu een harmonica hek dat automatisch open en dicht kan. Naast het hek dat veranderd is, zijn de luxe wagens de enige verandering die ik kan bespeuren op het eerst oog. Het zal wel goed gaan met de school.
Bij de poort aangekomen kijk ik of de poort wachter er is. Er is niemand en dus loop ik het schoolplein maar op. Vlak voor de kantoren van de schoolhoofden was vroeger een klein perkje met een klein grasveldje waar ik met mijn oud collega Ryan in het begin erg vaak zat. Dit perkje is nu weg en heeft plaats gemaakt voor alleen nog maar gladde tegels. Ondertussen loop ik door naar een muur waar foto's hangen van medewerkers. De vrouwelijke hoofd van de school is er nog altijd, als ik de foto's mag geloven. Onwennig en vreemd dat ik alleen over het schoolplein loop, loop ik terug naar de hoofd ingang. Er verzamelen zich al wat ouders en dus zal de school wel snel uit zijn. Ik wacht bij het hokje van de poortwachter.
De poortwachter komt even later en begint tegen me te praten. Hij lacht, dus het zal wel goed zijn. Ik versta hem niet en praat maar in het Engels terug. Zeg dat ik een leraar was. Hij knikt en schijnt het enigszins te begrijpen en anders doet hij een goede imitatie. Als de schoolbel gaat, kijk ik uit over het schoolplein. Ik zie alleen de aller kleinsten komen. Kinderen aan wie ik nooit les gegeven heb.
Als ik even later aan de poortwachter vraag om met me mee te komen, gebaard hij van nee. Nee, hij ziet het niet zitten. Wilde hem eigenlijk mee nemen naar de foto's en zeggen dat ik de hoofd van de school wil zien. Dan maar alleen op pad. Zoveel aandacht als ik vroeger op school kreeg zo rustig is het nu. Kan dus lekker normaal doorlopen richting de tweede verdieping waar ooit het hoofd van de school zat. Als ik naar haar kantoor loop weet ik niet of ze er nog wel is. Is het haar kantoor nog wel? Kijk in de deuringang naar binnen. Verbaasd staat iemand op en groet me. Ze is er nog altijd, maar erg veranderd. Ze is veel dikker geworden, al herken ik haar nog goed.
Zodra ze me begroet heeft, moet ik gelijk gaan zitten om te praten. Krijg drinken aan geboden en we maken een praatje. Het eerste dat me opvalt is dat haar Engels in de afgelopen jaren er flink op achteruit gegaan is. Jammer, want het was best goed. Ze was vroeger ook leraar Engels, maar daar gaf ze geen les meer in. Als ze vraagt hoelang het al weer geleden is, zeg ik drie jaar. "Time go's fast" zegt ze een paar keer. Ja, de tijd is inderdaad snel gegaan. Eigenlijk zit ik een beetje op hete kolen. Ik zou graag de school door lopen om te kijken of ik nog oud leerlingen terug kan vinden. Vraag haar of het goed is dat ik door de school loop. Ze staat gelijk op en neemt me mee rond. Terwijl ik stiekem hoop op het geroep van mijn naam, kijk ik rond... allemaal nieuwe gezichten en geen enkel bekend gezicht. De rondleiding stopt na een minuut of vijftien. De school is ook niet erg groot.
Als we terug lopen naar haar kantoor vraagt ze of ik nog wat thee wil komen drinken. Heb daar op dat moment weinig behoefte aan. Heb de school gezien en weet nu dat er geen oud leerlingen meer zijn. Als haar Engels nog goed was, was ik wel gebleven, maar merk dat ze de helft van de tijd mij niet meer begrijpt. Jammer... Ik verzin in smoes dat ik nog wat andere scholen wil bezoeken. Met name de nummer twaalf school wil ik graag nog terug zien. Nummer zes niet. Heb daar niet zulke goede herinneringen aan. De kinderen waren daar erg vervelend en weet nog slechts twee leerlingen te herinneren. Was een tweeling van 12 jaar die in de eerste klas zaten. Ze kwamen uit het buitenland en kwamen daar nieuw op school. Oooh ja... en natuurlijk is er nog het meisje dat ik zaterdags les gaf en wie ook verliefd op me was. Lol.
Als ik de hoofd van de school vertel dat ik verder wil, loopt ze met me naar de poort. Om de nummer twaalf school te bereiken moet ik door een andere wijk lopen naar een andere bus. 43 of zoiets. Wil eigenlijk niet op dat moment gaan en zeg haar dat ik nog eerst terug naar Gongbei moet. De wijk waar ik gewoond heb en nu ook slaap in het hotel. Ze snapt me niet en gaat door met de instructies. Ik volg haar instructies maar op over hoe ik moet lopen. Wil haar liever niet voor het hoofd stoten en loop die kant maar uit. Na een kleine omweg kom ik gewoon bij mijn oude bushalte uit, waar mijn nummer vier bus langs zal komen.
Als ik de laatste tientallen meters naar de bushalte maak denk ik aan de oude man en vrouw die een klein winkeltje hadden tegenover de halte. Had al aan ze gedacht voor ik op vakantie ging. Kocht daar altijd brood. Als ik vlak bij de halte ben ik naar de winkel. De oude kookpan staat nog buiten, tot mijn grote vreugde. Het is intussen wel een beetje veranderd, maar het lijkt hetzelfde. Er gelijk naar toe lopen doe ik niet, want ik weet niet of ze er nog wel echt zijn. Ik blijf in de richting van de halte lopen terwijl ik naar de winkel kijk. Als ik naar binnen kijk zie ik twee jonge mensen. Het oudere echtpaar is er ook niet meer...
Als de bus komt, stap ik in en troost mezelf met de gedachte dat de school er nog was en ik een oud bekende heb gezien.
Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren bus nummer vier naar de school genomen. Kan me de school nog altijd erg goed herinneren. Als ik ook in de bus zit, herken ik gelijk alles langs de weg. Er is zo goed als niets veranderd. Een gebouw wat acht maanden als betonnen constructie gestaan heeft, is nu opeens afgemaakt. Erg raar om te zien. Sea love heet het als ik het met goed herinner. Als het maar Engels is klinkt het hier al vaak goed en is dat voor men al genoeg. Het enige dat wel veranderd is, is dat er een gebouw gesloopt is en dat er nu een bouwput is. Men zal er ongetwijfeld wel weer iets nieuws neer zetten.
Na een ritje van een minuut of 20, schat ik, ben ik bij de bushalte waar ik moet uitstappen. Spring uit de bus en loop richting de school. De brug over het water, dat volgens mij nog altijd het riool moet zijn, is volgens mij iets veranderd. Weet het me niet helemaal goed te herinneren. Als ik voor de school aan kom zie ik dat de hoofd ingang veranderd is. Waren er eerst nog grote poorten, hebben ze nu een harmonica hek dat automatisch open en dicht kan. Naast het hek dat veranderd is, zijn de luxe wagens de enige verandering die ik kan bespeuren op het eerst oog. Het zal wel goed gaan met de school.
Bij de poort aangekomen kijk ik of de poort wachter er is. Er is niemand en dus loop ik het schoolplein maar op. Vlak voor de kantoren van de schoolhoofden was vroeger een klein perkje met een klein grasveldje waar ik met mijn oud collega Ryan in het begin erg vaak zat. Dit perkje is nu weg en heeft plaats gemaakt voor alleen nog maar gladde tegels. Ondertussen loop ik door naar een muur waar foto's hangen van medewerkers. De vrouwelijke hoofd van de school is er nog altijd, als ik de foto's mag geloven. Onwennig en vreemd dat ik alleen over het schoolplein loop, loop ik terug naar de hoofd ingang. Er verzamelen zich al wat ouders en dus zal de school wel snel uit zijn. Ik wacht bij het hokje van de poortwachter.
De poortwachter komt even later en begint tegen me te praten. Hij lacht, dus het zal wel goed zijn. Ik versta hem niet en praat maar in het Engels terug. Zeg dat ik een leraar was. Hij knikt en schijnt het enigszins te begrijpen en anders doet hij een goede imitatie. Als de schoolbel gaat, kijk ik uit over het schoolplein. Ik zie alleen de aller kleinsten komen. Kinderen aan wie ik nooit les gegeven heb.
Als ik even later aan de poortwachter vraag om met me mee te komen, gebaard hij van nee. Nee, hij ziet het niet zitten. Wilde hem eigenlijk mee nemen naar de foto's en zeggen dat ik de hoofd van de school wil zien. Dan maar alleen op pad. Zoveel aandacht als ik vroeger op school kreeg zo rustig is het nu. Kan dus lekker normaal doorlopen richting de tweede verdieping waar ooit het hoofd van de school zat. Als ik naar haar kantoor loop weet ik niet of ze er nog wel is. Is het haar kantoor nog wel? Kijk in de deuringang naar binnen. Verbaasd staat iemand op en groet me. Ze is er nog altijd, maar erg veranderd. Ze is veel dikker geworden, al herken ik haar nog goed.
Zodra ze me begroet heeft, moet ik gelijk gaan zitten om te praten. Krijg drinken aan geboden en we maken een praatje. Het eerste dat me opvalt is dat haar Engels in de afgelopen jaren er flink op achteruit gegaan is. Jammer, want het was best goed. Ze was vroeger ook leraar Engels, maar daar gaf ze geen les meer in. Als ze vraagt hoelang het al weer geleden is, zeg ik drie jaar. "Time go's fast" zegt ze een paar keer. Ja, de tijd is inderdaad snel gegaan. Eigenlijk zit ik een beetje op hete kolen. Ik zou graag de school door lopen om te kijken of ik nog oud leerlingen terug kan vinden. Vraag haar of het goed is dat ik door de school loop. Ze staat gelijk op en neemt me mee rond. Terwijl ik stiekem hoop op het geroep van mijn naam, kijk ik rond... allemaal nieuwe gezichten en geen enkel bekend gezicht. De rondleiding stopt na een minuut of vijftien. De school is ook niet erg groot.
Als we terug lopen naar haar kantoor vraagt ze of ik nog wat thee wil komen drinken. Heb daar op dat moment weinig behoefte aan. Heb de school gezien en weet nu dat er geen oud leerlingen meer zijn. Als haar Engels nog goed was, was ik wel gebleven, maar merk dat ze de helft van de tijd mij niet meer begrijpt. Jammer... Ik verzin in smoes dat ik nog wat andere scholen wil bezoeken. Met name de nummer twaalf school wil ik graag nog terug zien. Nummer zes niet. Heb daar niet zulke goede herinneringen aan. De kinderen waren daar erg vervelend en weet nog slechts twee leerlingen te herinneren. Was een tweeling van 12 jaar die in de eerste klas zaten. Ze kwamen uit het buitenland en kwamen daar nieuw op school. Oooh ja... en natuurlijk is er nog het meisje dat ik zaterdags les gaf en wie ook verliefd op me was. Lol.
Als ik de hoofd van de school vertel dat ik verder wil, loopt ze met me naar de poort. Om de nummer twaalf school te bereiken moet ik door een andere wijk lopen naar een andere bus. 43 of zoiets. Wil eigenlijk niet op dat moment gaan en zeg haar dat ik nog eerst terug naar Gongbei moet. De wijk waar ik gewoond heb en nu ook slaap in het hotel. Ze snapt me niet en gaat door met de instructies. Ik volg haar instructies maar op over hoe ik moet lopen. Wil haar liever niet voor het hoofd stoten en loop die kant maar uit. Na een kleine omweg kom ik gewoon bij mijn oude bushalte uit, waar mijn nummer vier bus langs zal komen.
Als ik de laatste tientallen meters naar de bushalte maak denk ik aan de oude man en vrouw die een klein winkeltje hadden tegenover de halte. Had al aan ze gedacht voor ik op vakantie ging. Kocht daar altijd brood. Als ik vlak bij de halte ben ik naar de winkel. De oude kookpan staat nog buiten, tot mijn grote vreugde. Het is intussen wel een beetje veranderd, maar het lijkt hetzelfde. Er gelijk naar toe lopen doe ik niet, want ik weet niet of ze er nog wel echt zijn. Ik blijf in de richting van de halte lopen terwijl ik naar de winkel kijk. Als ik naar binnen kijk zie ik twee jonge mensen. Het oudere echtpaar is er ook niet meer...
Als de bus komt, stap ik in en troost mezelf met de gedachte dat de school er nog was en ik een oud bekende heb gezien.