Waar zal ik een beginnen over de dag van gisteren. Het belangrijkste was toch wel het feit dat de zon eindelijk eens aan het schijnen was, toen ik de gordijnen van mijn hotelkamer opende. Eindelijk... Het was nog wel bewolkt, maar het feit dat de zon er lekker door kwam en het een stuk warmer was, maakte een hoop goed.
Het goede weer was voor mij aanleiding om de laatste school, van de velen, te bezoeken. De nummer 12 school. De school was destijds erg nieuw en is dat nu nog wel. Was zeker geen school waar ik met plezier naar toe ging. Het was er streng. De hoofd van de school was en keek altijd chagrijnig. Moest haar niet en zij mij denk ik ook niet.
De enige reden dat ik naar deze school terug wilde is mijn kleine grote vriend. Had in de eerste klas een maatje. Iedere keer als ik op school aan kwam hoorde ik hem mijn naam roepen en duurde het vervolgens niet lang voor hem om mij heen vloog en me stevig vast pakte. Mijn kleine grote vriend is bijzonder slim. Terwijl anderen de eerste twee pagina's van het lesboek amper konden lezen, kon hij het al van voor tot achter doorlezen.
De kleine man. De kleine driftkikker en de geen die de klas altijd in toom probeerde te houden. Zo af en toe mocht hij bij mij voor in de klas komen staan om me te helpen. Trots als hij dan was deed hij ook enorm zijn best om te laten zien dat hij een goede hulp is.
Als ik uit bus 33 stap zie ik dat er in de omgeving maar weinig veranderd. Er is alleen wat meer leven in het Olympische zomer dorp dat ze daar ooit eens uit de grond gestampt hebben. Ze zijn er zelfs aan het bij bouwen.
Rustig loop ik de weg af naar de nummer 12 school. Herken alles nog. Niets lijkt er veranderd. Als de poort van de school open is, loop ik naar binnen en wacht. Er komen enkele kinderen op mij af en beginnen vragen te stellen. De poortwachter komt er ook bij. Vraag of ik in de school rond mag lopen, omdat ik opzoek ben naar oud leerlingen. "Nee", is wat ik te horen krijgen. Het antwoord is een bevestiging van het beleid van drie jaar geleden. Bah... haat de school nog altijd.
Als de school begint loop ik naar buiten. Heb intussen al een gesprek gehad met een lerares die Engels spreekt. Ze weet me te vertellen dat mijn oud leerling, die nu in klas 4 zit, in het gebouw achter de school zit. Ik loop daarop naar de achterkant van het gebouw en zie kinderen buiten staan. Allemaal in de rij, zoals dat toen ook al het geval was. Buiten aan de zijkant van de school blijf ik staan kijken. Dat zijn de klassen 4. Kan niet missen en dus zit mijn kleine grote vriend daar misschien wel tussen.
Als de ene groep vervangen wordt door de andere groep zie ik een driftig mannetje. Is dat hem? Ik kijk goed en zijn hele houding en gedrag spreken voor hem. Het kan niet missen! Dat moet hem zijn. Precies zo als ik me hem herinner. Ik blijf aandachtig kijken, wanneer hij enkele leerlingen de les wijst. Ha ha ha... het is hem! Ik ben voor 90% overtuigd! Als andere leerlingen mij buiten het hek zien staan beginnen ze in de verte te zwaaien. Ik zwaai terug. Mijn kleine grote vriend draait zich om en loopt het grasveld, waar hij op dat moment op staat, verder op. Hij draagt tegenwoordig een bril en lijkt daardoor nog slimmer dan hij al is. Even kijkt hij naar mij en zwaait. "Hello, you are my friend" roept hij van een grote afstand. Zijn leraar roept hem terug, maar hij loopt door. Heel even... en dan draait hij zich om en rent terug. Verbaasd sta ik te kijken. Zou hij echt wel door gehad hebben dat ik het geweest ben?
Ik blijf nog een poosje kijken, als ik opeens aangesproken wordt door een dame. Ze spreekt Engels en vraagt wat ik aan het doen ben. Zeg dat ik op zoek ben naar oud leerlingen en dat er een oud leerling van mij daar rond loopt. Ze verteld me dat ze al dacht dat ik een leraar ben of was op deze school. We raken aan de praat en mijn aandacht voor de kleine grote vriend verslapt een beetje. Hij moet ook weer terug naar binnen, want het sporten zit erop. Als de vrouw me vraagt een stukje met haar mee te lopen doe ik dat. Ze zegt dat ze gaat ping-pongen in het Olympische dorp en vraagt of ik mee wil. Ach... de school is pas om 17:00 uur uit, dus ik heb nog wel even de tijd en ga met haar mee. Als we na een omzwerving via haar zusters huis, bij het dorp aan komen, blijkt dat ik haar verkeerd heb begrepen. Ze is in de veronderstelling dat ik met haar ga ping-pongen. Gezien de warmte en mij spijkerbroek lijkt me dat geen goed idee. Daarop besluiten we een koffiebar in te gaan om even wat te drinken. Ze was vroeger lerares Engels en doet nu iets met Enterprise en een vliegmaatschappij. Als het 16:30 is, neem ik afscheid van haar. Ze is ontzettend blij dat ze even Engels met me heeft kunnen praten. Ik ben daarop blij dat ik wat afleiding heb gehad en niet alleen lang heb hoeven wachten bij de school.
Als de school uit is, sta ik buiten aan de overkant van de weg te wachten. Ik val nauwelijks op. Sommige leerlingen hebben door dat ik er sta en roepen naar me. Ik herken niemand en niemand herkend mij. Ik blijf hopen dat mijn kleine grote vriend uit de grote massa mijn naam roept. Helaas. Na 45 minuten wachten heb ik hem niet gezien. De school is nu zo goed als leeg. We zijn elkaar mis gelopen, maar heb hem toch nog even gezien. Welliswaar op een afstand maar toch...
'S avonds als ik thuis kom, pak ik mijn spullen. Ben net even naar de grote gele M geweest. Niet omdat ik honger had, maar omdat ik vond dat ik moest eten. Als ik mijn spullen gepakt heb loop ik naar de kartbaan. Halverwege houd ik mezelf op door aan de koffiebar te gaan zitten. Heb dorst en wil even wat drinken. Er zit een andere man aan de bar die ik al vaker gezien heb, maar heb nooit met hem gesproken. Hij vraagt Lanna iets over mij en ik kijk hem aan. Op dat moment kijkt hij me verbaasd aan. Hij heeft door dat ik hoor dat hij iets over mij vraagt. Dan komt de vraag... "Where do you come from?". Ik zeg dat ik uit Holland kom. "Holland?". Zijn ogen worden zo groot dat ze er bijna uit zouden vallen. "Holland? Guus Hiddink? You know Guus Hiddink?". Als ik zeg dat Guus Hiddink uit de omgeving komt waar ik woon en dat hij zelfs een huis heeft in mijn woonplaats, is de man verbaasd. Hij staat op en rijkt zijn hand. Ik geef hem een hand en hij zegt "oooh I am from Korea". Ik vraag of hij een Zuid Koreaan is krijgt een bevestigend antwoord. "aaaah THANK YOU SO VERY MUCH FOR WHAT YOU HAVE DONE" zegt de man. Hij is helemaal in zijn nopjes. Ik vraag of hij het voetbal bedoelt en weer krijg een ja als antwoord. De man draait helemaal door. Hij zit met een Nedelander aan de bar. "South Korea with the last 4 is unbelievable". De man is helemaal weg van Guus Hiddink en is nog altijd ontzettend dankbaar voor wat onze Guus heeft gedaan. Gedurende het gesprek gaat het over voetbal, Guus Hiddink en Dick Advocaat. Alle hoop is voor de koreanen gevestigd op Dick Advocaat, maar wat Guus Hiddink gedaan heeft, kan niemand meer overtreffen zegt de man. Alles draait om Guus, ook al is hij er niet meer. Weer geeft hij me een hand... Het kan maar niet op. De man fleurt helemaal op en ik ook. Vind het ontzettend leuk om te zien hoe men over onze Guus denkt.
Als ik even later mijn weg naar het karten vervolg moet ik hem nog een keer een hand geven. "Thank you so very much for what you have done." Ik zeg hem dat ik zelf niets gedaan heb en de man pareert gelijk. "We in Korea are so thankfull for what you people have done! Thank you, thank you" Daar sta ik dan als een bijna halfgod met een mond vol tanden. Prachtig!!!
Mijn dag kan al niet meer stuk en wordt alleen nog maar beter als ik op de karbaan aan kom. Zie drie jongens zitten bij de ingang naar de baan zelf vanuit de kantine. Er zit een blanke jonge tussen en die spreekt vloeiend Cantonees. Ai... op dat moment voel ik me toch wel ongemakkelijk. Ik zie er ook als een buitenlander uit en kan de taal niet of nauwelijks spreken. Kijk het een poosje aan en zie dat hij met ook eigen helmen de baan op gaan. Ze hebben eigen wedstrijd karts bij de baan staan en gaan daar mee racen. Oei oei... Wat ontzettend gaaf. Een eigen kart. Als een van hen achterblijft kijk ik naar de verrichtingen van de andere twee. De achtergebleven persoon spreekt me opeens aan. Hij komt uit Macau en spreekt goed Engels. We raken aan de praat over het karten en hij vraagt of ik hier al vaker gereden heb. Vertel ik drie jaar geleden hier gewoond heb en toen erg veel hier reed. Ook vertel ik dat ik hier al prijzen gewonnen heb. Als de twee karters terug komen van hun oefen ronde vraagt hij me mee, om even naar hun wedstrijd kart te kijken. Natuurlijk zeg ik ja en ga ik mee.
Bij de kart aangekomen duurt het niet lang. We kijken even dan komt de vraag. "Do you want to try my kart?". En of ik die wedstrijd kart een wil besturen. Wat denk jij nou? Vraag hem hoeveel hij er voor vraagt. Meerdere malen zegt hij dat ik niets hoef te betalen, omdat ik al vaker geracet heb en de baan ken. Snel haal ik mijn spullen. Ben de koning te rijk. Ik in een wedstrijd kart? Woooow...
Mij spullen aangetrokken ga ik zetten. Alleen de zit is al compleet anders. Het stuur alles voelt zo lekker aan. De motor wordt gestart en ik rijd langzaam vanuit de pits naar de ingang van de baan. Met dat ik het gaspedaal intrap verschijnt er een gigantische lach onder mijn helm. Ik schreeuw het uit van geluk. Het vermogen dat uit deze getunede kart komt is onvoorstelbaar. Het ding sprint werkelijk weg. Als ik de eerste bochten maak moet ik enorm wennen aan het stuur. Het stuurt zoals je mag verwachten. Als ik stuur gaat hij gelijk. Niet hangen om maar grip te krijgen. Ik kan mijn geluk niet op. In elke bocht sprint de kart weg. Zoveel vermogen heb ik van m'n leven niet gevoeld in een kart. Onvoorstelbaar. Het vermogen is zo enorm dat de achterkant bij te veel gas geven gaat slingeren. Moet dus echt oppassen met gas geven. Als ik aan het lange rechte stuk begin met twee bochten merk ik al snel dat ik moet inhouden. De kart gaat veel en veel harder dan de baan toe staat. Waar ik met de huur karts hier volgas door ga en ruimte over houd, moet ik gewoon inhouden! Inhouden! Niet normaal! Na de twee bochten weer vol op het gas en sprint er weer vandoor. SUPER! Kan mijn gelijk niet op.
Een andere karter uit Macau staat langs de baan. Hij wil achter mij aan komen met zijn eigen wedstrijd kart. Na 2 ronden houd hij het voor gezien. Hij kan mij met een huurkart bij houden maar nu komt hij niet bij. Voorzichtig als ik ben, omdat het niet mijn kart is, rijd ik nog van hem, vandaan. Ha ha ha... ik geniet met volle teugen.
Als mijn heat afgelopen is, kom ik terug in de pits en zet de kart netjes weg bij alle andere wedstrijd karts van de karters uit Macau. Iedereen komt gelijk naar me toe om te vragen hoe het was. Ik ben in de zevende hemel en krijg allemaal duimen en iedereen lacht. Ik reed alleen maar 51 seconden ronden! Zonder een centje pijn en dan heb ik voorzichtig aan gedaan. Als de eigenaars van de kart (twee van de drie eigenaars van de kart waren aanwezig) komen zeggen ze dat ik het goed gedaan heb. Een 51 is snel zeggen ze, terwijl ze zelf 50 rijden. Ik zeg dat ik me niet volledig gegeven heb omdat het niet mijn kart is en er andere deelnemer rond reden met huurkarts. Wilde niet met hun kart crashen of brokken maken. Daarbij leg ik uit dat het de eerste keer is dat ik zo'n kart hier rij en het enorm wennen is. Ze kijken verbaasd dat ik nu al een 51 er uit heb weten te krijgen.
Als we terug naar de kantine lopen blijft mijn lach staan. De dame achter de bar zit dat ik helemaal gelukkig ben en ze lacht. De jongens vragen naar m'n helm of het een eigen ontwerp is. Zeg dat het deels Kimi Raikkonen is en een deel aangepast. "It's very beautiful". Ze vinden de helm mooi en vragen of het een Arai is. Ja... zeg ik. Onder de indruk van de helm geven ze me een hand. Ze gaan weer terug naar huis. Ik bedank ze nogmaals. Weet niet hoe vaak ik ze al niet bedankt heb, maar voor mijn doen is het niet genoeg. Ze zijn blij voor me. Mij dag kan niet meer stuk!
Deze avond met een echte wedstrijd kart zal ik nooit meer vergeten. Het vermogen... het sturen... fantastisch!
Het goede weer was voor mij aanleiding om de laatste school, van de velen, te bezoeken. De nummer 12 school. De school was destijds erg nieuw en is dat nu nog wel. Was zeker geen school waar ik met plezier naar toe ging. Het was er streng. De hoofd van de school was en keek altijd chagrijnig. Moest haar niet en zij mij denk ik ook niet.
De enige reden dat ik naar deze school terug wilde is mijn kleine grote vriend. Had in de eerste klas een maatje. Iedere keer als ik op school aan kwam hoorde ik hem mijn naam roepen en duurde het vervolgens niet lang voor hem om mij heen vloog en me stevig vast pakte. Mijn kleine grote vriend is bijzonder slim. Terwijl anderen de eerste twee pagina's van het lesboek amper konden lezen, kon hij het al van voor tot achter doorlezen.
De kleine man. De kleine driftkikker en de geen die de klas altijd in toom probeerde te houden. Zo af en toe mocht hij bij mij voor in de klas komen staan om me te helpen. Trots als hij dan was deed hij ook enorm zijn best om te laten zien dat hij een goede hulp is.
Als ik uit bus 33 stap zie ik dat er in de omgeving maar weinig veranderd. Er is alleen wat meer leven in het Olympische zomer dorp dat ze daar ooit eens uit de grond gestampt hebben. Ze zijn er zelfs aan het bij bouwen.
Rustig loop ik de weg af naar de nummer 12 school. Herken alles nog. Niets lijkt er veranderd. Als de poort van de school open is, loop ik naar binnen en wacht. Er komen enkele kinderen op mij af en beginnen vragen te stellen. De poortwachter komt er ook bij. Vraag of ik in de school rond mag lopen, omdat ik opzoek ben naar oud leerlingen. "Nee", is wat ik te horen krijgen. Het antwoord is een bevestiging van het beleid van drie jaar geleden. Bah... haat de school nog altijd.
Als de school begint loop ik naar buiten. Heb intussen al een gesprek gehad met een lerares die Engels spreekt. Ze weet me te vertellen dat mijn oud leerling, die nu in klas 4 zit, in het gebouw achter de school zit. Ik loop daarop naar de achterkant van het gebouw en zie kinderen buiten staan. Allemaal in de rij, zoals dat toen ook al het geval was. Buiten aan de zijkant van de school blijf ik staan kijken. Dat zijn de klassen 4. Kan niet missen en dus zit mijn kleine grote vriend daar misschien wel tussen.
Als de ene groep vervangen wordt door de andere groep zie ik een driftig mannetje. Is dat hem? Ik kijk goed en zijn hele houding en gedrag spreken voor hem. Het kan niet missen! Dat moet hem zijn. Precies zo als ik me hem herinner. Ik blijf aandachtig kijken, wanneer hij enkele leerlingen de les wijst. Ha ha ha... het is hem! Ik ben voor 90% overtuigd! Als andere leerlingen mij buiten het hek zien staan beginnen ze in de verte te zwaaien. Ik zwaai terug. Mijn kleine grote vriend draait zich om en loopt het grasveld, waar hij op dat moment op staat, verder op. Hij draagt tegenwoordig een bril en lijkt daardoor nog slimmer dan hij al is. Even kijkt hij naar mij en zwaait. "Hello, you are my friend" roept hij van een grote afstand. Zijn leraar roept hem terug, maar hij loopt door. Heel even... en dan draait hij zich om en rent terug. Verbaasd sta ik te kijken. Zou hij echt wel door gehad hebben dat ik het geweest ben?
Ik blijf nog een poosje kijken, als ik opeens aangesproken wordt door een dame. Ze spreekt Engels en vraagt wat ik aan het doen ben. Zeg dat ik op zoek ben naar oud leerlingen en dat er een oud leerling van mij daar rond loopt. Ze verteld me dat ze al dacht dat ik een leraar ben of was op deze school. We raken aan de praat en mijn aandacht voor de kleine grote vriend verslapt een beetje. Hij moet ook weer terug naar binnen, want het sporten zit erop. Als de vrouw me vraagt een stukje met haar mee te lopen doe ik dat. Ze zegt dat ze gaat ping-pongen in het Olympische dorp en vraagt of ik mee wil. Ach... de school is pas om 17:00 uur uit, dus ik heb nog wel even de tijd en ga met haar mee. Als we na een omzwerving via haar zusters huis, bij het dorp aan komen, blijkt dat ik haar verkeerd heb begrepen. Ze is in de veronderstelling dat ik met haar ga ping-pongen. Gezien de warmte en mij spijkerbroek lijkt me dat geen goed idee. Daarop besluiten we een koffiebar in te gaan om even wat te drinken. Ze was vroeger lerares Engels en doet nu iets met Enterprise en een vliegmaatschappij. Als het 16:30 is, neem ik afscheid van haar. Ze is ontzettend blij dat ze even Engels met me heeft kunnen praten. Ik ben daarop blij dat ik wat afleiding heb gehad en niet alleen lang heb hoeven wachten bij de school.
Als de school uit is, sta ik buiten aan de overkant van de weg te wachten. Ik val nauwelijks op. Sommige leerlingen hebben door dat ik er sta en roepen naar me. Ik herken niemand en niemand herkend mij. Ik blijf hopen dat mijn kleine grote vriend uit de grote massa mijn naam roept. Helaas. Na 45 minuten wachten heb ik hem niet gezien. De school is nu zo goed als leeg. We zijn elkaar mis gelopen, maar heb hem toch nog even gezien. Welliswaar op een afstand maar toch...
'S avonds als ik thuis kom, pak ik mijn spullen. Ben net even naar de grote gele M geweest. Niet omdat ik honger had, maar omdat ik vond dat ik moest eten. Als ik mijn spullen gepakt heb loop ik naar de kartbaan. Halverwege houd ik mezelf op door aan de koffiebar te gaan zitten. Heb dorst en wil even wat drinken. Er zit een andere man aan de bar die ik al vaker gezien heb, maar heb nooit met hem gesproken. Hij vraagt Lanna iets over mij en ik kijk hem aan. Op dat moment kijkt hij me verbaasd aan. Hij heeft door dat ik hoor dat hij iets over mij vraagt. Dan komt de vraag... "Where do you come from?". Ik zeg dat ik uit Holland kom. "Holland?". Zijn ogen worden zo groot dat ze er bijna uit zouden vallen. "Holland? Guus Hiddink? You know Guus Hiddink?". Als ik zeg dat Guus Hiddink uit de omgeving komt waar ik woon en dat hij zelfs een huis heeft in mijn woonplaats, is de man verbaasd. Hij staat op en rijkt zijn hand. Ik geef hem een hand en hij zegt "oooh I am from Korea". Ik vraag of hij een Zuid Koreaan is krijgt een bevestigend antwoord. "aaaah THANK YOU SO VERY MUCH FOR WHAT YOU HAVE DONE" zegt de man. Hij is helemaal in zijn nopjes. Ik vraag of hij het voetbal bedoelt en weer krijg een ja als antwoord. De man draait helemaal door. Hij zit met een Nedelander aan de bar. "South Korea with the last 4 is unbelievable". De man is helemaal weg van Guus Hiddink en is nog altijd ontzettend dankbaar voor wat onze Guus heeft gedaan. Gedurende het gesprek gaat het over voetbal, Guus Hiddink en Dick Advocaat. Alle hoop is voor de koreanen gevestigd op Dick Advocaat, maar wat Guus Hiddink gedaan heeft, kan niemand meer overtreffen zegt de man. Alles draait om Guus, ook al is hij er niet meer. Weer geeft hij me een hand... Het kan maar niet op. De man fleurt helemaal op en ik ook. Vind het ontzettend leuk om te zien hoe men over onze Guus denkt.
Als ik even later mijn weg naar het karten vervolg moet ik hem nog een keer een hand geven. "Thank you so very much for what you have done." Ik zeg hem dat ik zelf niets gedaan heb en de man pareert gelijk. "We in Korea are so thankfull for what you people have done! Thank you, thank you" Daar sta ik dan als een bijna halfgod met een mond vol tanden. Prachtig!!!
Mijn dag kan al niet meer stuk en wordt alleen nog maar beter als ik op de karbaan aan kom. Zie drie jongens zitten bij de ingang naar de baan zelf vanuit de kantine. Er zit een blanke jonge tussen en die spreekt vloeiend Cantonees. Ai... op dat moment voel ik me toch wel ongemakkelijk. Ik zie er ook als een buitenlander uit en kan de taal niet of nauwelijks spreken. Kijk het een poosje aan en zie dat hij met ook eigen helmen de baan op gaan. Ze hebben eigen wedstrijd karts bij de baan staan en gaan daar mee racen. Oei oei... Wat ontzettend gaaf. Een eigen kart. Als een van hen achterblijft kijk ik naar de verrichtingen van de andere twee. De achtergebleven persoon spreekt me opeens aan. Hij komt uit Macau en spreekt goed Engels. We raken aan de praat over het karten en hij vraagt of ik hier al vaker gereden heb. Vertel ik drie jaar geleden hier gewoond heb en toen erg veel hier reed. Ook vertel ik dat ik hier al prijzen gewonnen heb. Als de twee karters terug komen van hun oefen ronde vraagt hij me mee, om even naar hun wedstrijd kart te kijken. Natuurlijk zeg ik ja en ga ik mee.
Bij de kart aangekomen duurt het niet lang. We kijken even dan komt de vraag. "Do you want to try my kart?". En of ik die wedstrijd kart een wil besturen. Wat denk jij nou? Vraag hem hoeveel hij er voor vraagt. Meerdere malen zegt hij dat ik niets hoef te betalen, omdat ik al vaker geracet heb en de baan ken. Snel haal ik mijn spullen. Ben de koning te rijk. Ik in een wedstrijd kart? Woooow...
Mij spullen aangetrokken ga ik zetten. Alleen de zit is al compleet anders. Het stuur alles voelt zo lekker aan. De motor wordt gestart en ik rijd langzaam vanuit de pits naar de ingang van de baan. Met dat ik het gaspedaal intrap verschijnt er een gigantische lach onder mijn helm. Ik schreeuw het uit van geluk. Het vermogen dat uit deze getunede kart komt is onvoorstelbaar. Het ding sprint werkelijk weg. Als ik de eerste bochten maak moet ik enorm wennen aan het stuur. Het stuurt zoals je mag verwachten. Als ik stuur gaat hij gelijk. Niet hangen om maar grip te krijgen. Ik kan mijn geluk niet op. In elke bocht sprint de kart weg. Zoveel vermogen heb ik van m'n leven niet gevoeld in een kart. Onvoorstelbaar. Het vermogen is zo enorm dat de achterkant bij te veel gas geven gaat slingeren. Moet dus echt oppassen met gas geven. Als ik aan het lange rechte stuk begin met twee bochten merk ik al snel dat ik moet inhouden. De kart gaat veel en veel harder dan de baan toe staat. Waar ik met de huur karts hier volgas door ga en ruimte over houd, moet ik gewoon inhouden! Inhouden! Niet normaal! Na de twee bochten weer vol op het gas en sprint er weer vandoor. SUPER! Kan mijn gelijk niet op.
Een andere karter uit Macau staat langs de baan. Hij wil achter mij aan komen met zijn eigen wedstrijd kart. Na 2 ronden houd hij het voor gezien. Hij kan mij met een huurkart bij houden maar nu komt hij niet bij. Voorzichtig als ik ben, omdat het niet mijn kart is, rijd ik nog van hem, vandaan. Ha ha ha... ik geniet met volle teugen.
Als mijn heat afgelopen is, kom ik terug in de pits en zet de kart netjes weg bij alle andere wedstrijd karts van de karters uit Macau. Iedereen komt gelijk naar me toe om te vragen hoe het was. Ik ben in de zevende hemel en krijg allemaal duimen en iedereen lacht. Ik reed alleen maar 51 seconden ronden! Zonder een centje pijn en dan heb ik voorzichtig aan gedaan. Als de eigenaars van de kart (twee van de drie eigenaars van de kart waren aanwezig) komen zeggen ze dat ik het goed gedaan heb. Een 51 is snel zeggen ze, terwijl ze zelf 50 rijden. Ik zeg dat ik me niet volledig gegeven heb omdat het niet mijn kart is en er andere deelnemer rond reden met huurkarts. Wilde niet met hun kart crashen of brokken maken. Daarbij leg ik uit dat het de eerste keer is dat ik zo'n kart hier rij en het enorm wennen is. Ze kijken verbaasd dat ik nu al een 51 er uit heb weten te krijgen.
Als we terug naar de kantine lopen blijft mijn lach staan. De dame achter de bar zit dat ik helemaal gelukkig ben en ze lacht. De jongens vragen naar m'n helm of het een eigen ontwerp is. Zeg dat het deels Kimi Raikkonen is en een deel aangepast. "It's very beautiful". Ze vinden de helm mooi en vragen of het een Arai is. Ja... zeg ik. Onder de indruk van de helm geven ze me een hand. Ze gaan weer terug naar huis. Ik bedank ze nogmaals. Weet niet hoe vaak ik ze al niet bedankt heb, maar voor mijn doen is het niet genoeg. Ze zijn blij voor me. Mij dag kan niet meer stuk!
Deze avond met een echte wedstrijd kart zal ik nooit meer vergeten. Het vermogen... het sturen... fantastisch!