Gisteren was absoluut de langste dag van mijn vakantie. Alle dagen vlogen werkelijk voorbij, behalve gisteren. Gelukkig... want had alles behalve zin om naar huis te gaan. Voel me zo lekker en zo goed thuis in Zhu Hai, dat het eigenlijk als thuis aanvoelt.
Was gisteren om 10 op gestaan omdat ik wat dingen wilde regelen. Vooral een kaartje voor de boot naar Hong Kong kopen was erg belangrijk. Dat heb ik 's middags dan ook als eerste gedaan, nadat ik natuurlijk even bij Lanna langs geweest was en in het Internet café mijn verhaal gedaan had.
Met rammelbus nummer 4 ben ik naar de terminal gegaan om de ticket te kopen. 21:30. Het laatst mogelijke tijdstip om te vertrekken. Wilde mijn vertrek zo lang, maar dan ook zo lang mogelijk uitstellen als mogelijk. Gelukkig, achteraf, want ik zou 's avonds nog iemand ontmoeten. Kort. Als ik de dame zeg dat ik dezelfde dag om 21:30 weg wil kijkt ze me aan en zegt me na. 21:30 wil maar niet door dringen bij d'r. Ze spreekt wel enigszins Engels, maar weet niet wat ik bedoel als ik de tijd noem. Dan maar pen en papier en dan begrijpt ze het. Snel terug de bus in, terug naar het hotel. Had natuurlijk wel nog even voor dit alles mijn was, die ik zondag voor ik naar Xi'an ging even snel naar de stomerij weggebracht had, opgehaald.
Bij terug komst in het hotel snel alles wegleggen en terug de straat op. Als ik weer op en aan de straat zit, maak ik snel wat foto's met Lanna, collega's en andere dames van de naast gelegen bar. He... gadver. Alles voelt daadwerkelijk als een afscheid en ik wil helemaal niet weg. Keuze heb ik niet en dus probeer ik het gevoel maar zoveel mogelijk te onderdrukken. De foto's die ik gemaakt heb, heb ik in de Kodak shop snel laten ontwikkelen, zodat iedereen haar foto's heeft. Wilde ze dat nog wel snel geven.
De tijd verstrijkt langzaam. Erg langzaam. Ben blij dat het voor de verandering weer eens langzaam gaat. Kan mijn geluk eigenlijk niet op, omdat ik niet weg wil. Zhu Hai is echt mijn thuis. Voel me er als een vis in het water. Rond een uurtje of vijf vraag ik iedereen die aan de bar werkt of ze wat te eten willen hebben. KFC en McDonalds gaat het worden en ik trakteer. Briefjes komen erbij en vele dank woorden komen richting mij als ik de briefjes overhandigd worden. Ik loop nog een laatste keer naar de McDonalds en KFC. Met 4 zakken vol kom ik terug. Alle anderen aan de overige bars kijken en hoor ik "oooh" en "aaaah" zeggen. Wij hebben aan onze eigen bars de grootste lol.
De avond valt... het is 19:00 en ik neem afscheid van Lanna. Ik loop terug naar het hotel, omdat ik me nog even snel wil douchen. Kijk nog een paar keer terug naar de bar voor het daadwerkelijk uit beeld verdwenen is. Als ik mijn douche gehad heb, zie ik dat ook nu de tijd nog lekker tergend langzaam gaat. Ik besluit nog weer even snel terug te gaan voor een drankje. Had nog geen afscheid kunnen nemen van de andere meiden achter de bar en wilde dat toch wel even doen. Snel terug dus... heel even nog.
Als ik aan de bar zit, begint er een man tegen me te praten. Vervolgens wappert hij met een ticket. Het is een toegangskaart voor het ZIC (Zhu Hai International Circuit) voor a.s. zondag. Er zijn dan races en hij geeft me een toegangskaart. Ik ga werkelijk door de grond op dat moment. Tot mijn aller, aller grootste spijt moet ik hem zeggen dat ik nog dezelfde avond vertrek en geef hem het kaartje terug. Jammer... vind ik en hij zelf ook. We raken wat aan de praat en zo kom ik er achter dat hij een Engelsman is en al twee jaar in Zhu Hai woont. Hij is een race engineer en sleutelt aan de race wagens van enkele coureurs. Dat verklaard de vrijkaart. Hij vertelde me dat hij me ander halve week eerder al aan de bar had zien zitten met mijn helm in de tas bij me. Opeens was ik weg geweest. Leg hem uit dat ik aan het einde van de straat onder enkele winkels en een nachtclub altijd ga karten.
Het gesprek gaat zo nog even door. Vraag hem nog of hij werk voor me heeft... maar helaas. Een laatste strohalm om te blijven is er niet. Hij vraagt me wanneer ik weer terug kom. Vertel hem dat Wen me gevraagd heeft om met de Kerst terug te komen. Ook hij vind het een goed plan. Zijn team huurt op dat moment namelijk het circuit en ik zou dan een auto kunnen huren om te komen rijden over het circuit. Ook zou ik met de mini bike's, die hij daar beheert, kunnen rijden. Ik zeg hem dat ik over na zal denken. Een laatste hand en groeten. "Hope to see you here at Christmas!" Zijn laatste woorden... Jerry gaat terug naar huis. Ik neem afscheid van het meisje, dat is ze tenslotte nog maar, achter de bar en ga terug naar het hotel.
Als ik uitgechecked ben, pak ik de taxi naar de boot. Kwartiertje wachten, door de douane de boot op. Als de boot niet veel later weg ga, ga ik met een nog moeilijker gevoel weg. Drie jaar geleden viel het al zwaar, maar nu nog zwaarder. Denk terug aan het gesprek met de Engelsman die avond. Hij is in Januari terug gegaan naar Engeland, maar zijn Engeland is niet meer zijn thuis zegt hij. Ik weet precies wat hij bedoelt en ook wat hij voelt. Had dat gevoel drie jaar geleden ook en nu weer. Het leven in Zhu Hai is fantastisch. Je hoeft helemaal niet veel te verdienen en te bezitten om er toch gelukkig te zijn. Zo werkt het daar...
Als ik na vele hersenspinsels en gedachten in Hong Kong aan kom, is het tijd om verder te zeulen met de koffer en tassen. De koffer is nog zwaarder dan de heen weg. Er is van alles bij gekomen. Schoenen trui en een paar DvD's voor mijn collectie. Mijn hand loopt nog roder aan de pijn word als maar erger. Weet niet meer hoe hoe ik het handvat vast moet pakken en de koffer mee moet krijgen. De eerste velletjes laten all weer los en kan ik al van de vingers af trekken. Hmmm... toch maar door gaan. Ik ga opzoek naar de bus. A11. Dat wist ik nog. Vraag iemand waar ik de halte kan vinden en ga op pad. Aangekomen bij halte A11 stoppen er allerlei bussen, maar geen A11. Shit... wel een E11. Het is inmiddels al 23:00 en ik hang ergens in de middle of Hong Kong rond. Vraag de chauffeur of deze misschien naar het vliegveld gaat. De man gebaard maar snap hem niet. Omstanders schieten me te hulp als de bus verder rijd. Krijg aanwijzingen van waar ik wel moet zijn. Deze halte stapt men alleen uit. Oooh ok... Nog verder lopen met mijn koffer en ben al moe.
Vol goede moed ga ik verder. Over de kleine steentjes trek ik mijn koffer met mij mee en bij iedere hobbel voel ik de pijn in mijn handen. Ondertussen zoek ik ijverig naar een zebrapad. Moet aan de overkant van de weg zijn, maar kan nergens oversteken. Ik blijf maar doorlopen en zie dan... een voetgangers brug. Ook dat nog. De koffer van ruim 20 kilo in de ene hand, een helm in tas en een andere tas met trofee in de andere hand de trap op. Halverwege houd ik het niet meer en moet ik stoppen. Mijn rechterhand doet te veel pijn. Overweeg even om kart handschoenen aan te trekken. Nog een keer... de laatste helft naar boven. De brug af en dan? Loop naar de dichtstbijzijnde halte. Allemaal groene haltes, maar geen rode. Weer vragen. Wordt nog verder weg gestuurd. Moet nog een stukje lopen maar die koffer. Die wordt me nu echt te veel. Zie taxi's bij de taxi stop staan en denk er aan om een taxi te nemen. Heb het helemaal gehad. Begin moe te worden en wil nog wel een beetje slapen voor ik vlieg. Het is inmiddels al weer 23:20 en ben nog niet waar ik wezen wil. Als een dame me tegemoet loopt, besluit ik haar te vragen. Ze wijst me naar een halte 75 meter verderop. Dat is mijn halte. Als ik er naar toe loop komt de bus er al aan. A11. Het zal niet. Begin te zwaaien en de bus stopt voor me. Zet de koffer weg en ga zitten. Eindelijk... naar het vliegveld en een hotel boeken.
Op het vliegveld aangekomen pak ik als eerste een bagagekar. Wil niet langer meer zeulen met de koffer. Nu nog een hotel zoeken. Loop naar een van de kleine balies die van alles verkopen. Van dagjes rijzen tot limo's tot hotels. Als ik vraag naar het hotel krijg ik te horen dat ik weer terug naar de stad moet. 40 minuten met de bus terwijl ik er net 40 minuten over gedaan had daar te komen. Het is inmiddels al middernacht en ik wil slapen. Dat gaan we dus niet doen. Krijg een tip dat naast het vliegveld een hotel zit. Daar zou ik het kunnen proberen. Loop die kant op en kom nog wat kleine balies tegen. Vraag een dame om een hotel kamer, maar ook zei kan mij niet meer helpen. Ze wijst mij ook op het naast gelegen hotel. Er zit wel een "maar" aan. "It's very, very expensive" zegt ze. $ 360. In mijn hoofd reken ik snel 360 Hong Kong Dollars om naar Euro's. € 36,-... dat is mij dat bed op dat moment wel waard. Ik loop dus naar het hotel. Daar aangekomen kijkt men al raar als ik in een spijkerbroek aan kom. Goed... kan. De koffers mogen absoluut niet mee naar de balie en moet ik achter laten. Ook goed... no problemo. Loop 50 meter verder en kom aan de balie. Vraag om een kamer en heb mijn creditcard al in de handen. Ze schrijft op een briefje op wat het gaat kosten en als er bedragen in Hong Kong dollars opgeschreven worden met meer dan 2 nullen voel ik nattigheid. De $ 360 zijn geen Hong Kong Dollars, maar Amerikaanse Dollars. Meer dan € 300 voor een kamer die ik maar 7 uurtjes nodig heb??? Echt niet he! Daar slaap ik 2 weken voor in Zhu Hai in een hotel en dan ook nog met ontbijt. Ik pak mijn spullen en loop terug naar het vliegveld.
Er zit niets anders op. Bij balies E in het vliegveld zet ik mij kar naast wat bankjes. Er liggen mensen te slapen. Leg mijn benen op de bar op mijn koffer. Mijn tas met trofee ligt geklemd tussen mijn benen. Met mijn helm in mijn armen leg ik mij net als die anderen op de bankjes en ga slapen.
Was gisteren om 10 op gestaan omdat ik wat dingen wilde regelen. Vooral een kaartje voor de boot naar Hong Kong kopen was erg belangrijk. Dat heb ik 's middags dan ook als eerste gedaan, nadat ik natuurlijk even bij Lanna langs geweest was en in het Internet café mijn verhaal gedaan had.
Met rammelbus nummer 4 ben ik naar de terminal gegaan om de ticket te kopen. 21:30. Het laatst mogelijke tijdstip om te vertrekken. Wilde mijn vertrek zo lang, maar dan ook zo lang mogelijk uitstellen als mogelijk. Gelukkig, achteraf, want ik zou 's avonds nog iemand ontmoeten. Kort. Als ik de dame zeg dat ik dezelfde dag om 21:30 weg wil kijkt ze me aan en zegt me na. 21:30 wil maar niet door dringen bij d'r. Ze spreekt wel enigszins Engels, maar weet niet wat ik bedoel als ik de tijd noem. Dan maar pen en papier en dan begrijpt ze het. Snel terug de bus in, terug naar het hotel. Had natuurlijk wel nog even voor dit alles mijn was, die ik zondag voor ik naar Xi'an ging even snel naar de stomerij weggebracht had, opgehaald.
Bij terug komst in het hotel snel alles wegleggen en terug de straat op. Als ik weer op en aan de straat zit, maak ik snel wat foto's met Lanna, collega's en andere dames van de naast gelegen bar. He... gadver. Alles voelt daadwerkelijk als een afscheid en ik wil helemaal niet weg. Keuze heb ik niet en dus probeer ik het gevoel maar zoveel mogelijk te onderdrukken. De foto's die ik gemaakt heb, heb ik in de Kodak shop snel laten ontwikkelen, zodat iedereen haar foto's heeft. Wilde ze dat nog wel snel geven.
De tijd verstrijkt langzaam. Erg langzaam. Ben blij dat het voor de verandering weer eens langzaam gaat. Kan mijn geluk eigenlijk niet op, omdat ik niet weg wil. Zhu Hai is echt mijn thuis. Voel me er als een vis in het water. Rond een uurtje of vijf vraag ik iedereen die aan de bar werkt of ze wat te eten willen hebben. KFC en McDonalds gaat het worden en ik trakteer. Briefjes komen erbij en vele dank woorden komen richting mij als ik de briefjes overhandigd worden. Ik loop nog een laatste keer naar de McDonalds en KFC. Met 4 zakken vol kom ik terug. Alle anderen aan de overige bars kijken en hoor ik "oooh" en "aaaah" zeggen. Wij hebben aan onze eigen bars de grootste lol.
De avond valt... het is 19:00 en ik neem afscheid van Lanna. Ik loop terug naar het hotel, omdat ik me nog even snel wil douchen. Kijk nog een paar keer terug naar de bar voor het daadwerkelijk uit beeld verdwenen is. Als ik mijn douche gehad heb, zie ik dat ook nu de tijd nog lekker tergend langzaam gaat. Ik besluit nog weer even snel terug te gaan voor een drankje. Had nog geen afscheid kunnen nemen van de andere meiden achter de bar en wilde dat toch wel even doen. Snel terug dus... heel even nog.
Als ik aan de bar zit, begint er een man tegen me te praten. Vervolgens wappert hij met een ticket. Het is een toegangskaart voor het ZIC (Zhu Hai International Circuit) voor a.s. zondag. Er zijn dan races en hij geeft me een toegangskaart. Ik ga werkelijk door de grond op dat moment. Tot mijn aller, aller grootste spijt moet ik hem zeggen dat ik nog dezelfde avond vertrek en geef hem het kaartje terug. Jammer... vind ik en hij zelf ook. We raken wat aan de praat en zo kom ik er achter dat hij een Engelsman is en al twee jaar in Zhu Hai woont. Hij is een race engineer en sleutelt aan de race wagens van enkele coureurs. Dat verklaard de vrijkaart. Hij vertelde me dat hij me ander halve week eerder al aan de bar had zien zitten met mijn helm in de tas bij me. Opeens was ik weg geweest. Leg hem uit dat ik aan het einde van de straat onder enkele winkels en een nachtclub altijd ga karten.
Het gesprek gaat zo nog even door. Vraag hem nog of hij werk voor me heeft... maar helaas. Een laatste strohalm om te blijven is er niet. Hij vraagt me wanneer ik weer terug kom. Vertel hem dat Wen me gevraagd heeft om met de Kerst terug te komen. Ook hij vind het een goed plan. Zijn team huurt op dat moment namelijk het circuit en ik zou dan een auto kunnen huren om te komen rijden over het circuit. Ook zou ik met de mini bike's, die hij daar beheert, kunnen rijden. Ik zeg hem dat ik over na zal denken. Een laatste hand en groeten. "Hope to see you here at Christmas!" Zijn laatste woorden... Jerry gaat terug naar huis. Ik neem afscheid van het meisje, dat is ze tenslotte nog maar, achter de bar en ga terug naar het hotel.
Als ik uitgechecked ben, pak ik de taxi naar de boot. Kwartiertje wachten, door de douane de boot op. Als de boot niet veel later weg ga, ga ik met een nog moeilijker gevoel weg. Drie jaar geleden viel het al zwaar, maar nu nog zwaarder. Denk terug aan het gesprek met de Engelsman die avond. Hij is in Januari terug gegaan naar Engeland, maar zijn Engeland is niet meer zijn thuis zegt hij. Ik weet precies wat hij bedoelt en ook wat hij voelt. Had dat gevoel drie jaar geleden ook en nu weer. Het leven in Zhu Hai is fantastisch. Je hoeft helemaal niet veel te verdienen en te bezitten om er toch gelukkig te zijn. Zo werkt het daar...
Als ik na vele hersenspinsels en gedachten in Hong Kong aan kom, is het tijd om verder te zeulen met de koffer en tassen. De koffer is nog zwaarder dan de heen weg. Er is van alles bij gekomen. Schoenen trui en een paar DvD's voor mijn collectie. Mijn hand loopt nog roder aan de pijn word als maar erger. Weet niet meer hoe hoe ik het handvat vast moet pakken en de koffer mee moet krijgen. De eerste velletjes laten all weer los en kan ik al van de vingers af trekken. Hmmm... toch maar door gaan. Ik ga opzoek naar de bus. A11. Dat wist ik nog. Vraag iemand waar ik de halte kan vinden en ga op pad. Aangekomen bij halte A11 stoppen er allerlei bussen, maar geen A11. Shit... wel een E11. Het is inmiddels al 23:00 en ik hang ergens in de middle of Hong Kong rond. Vraag de chauffeur of deze misschien naar het vliegveld gaat. De man gebaard maar snap hem niet. Omstanders schieten me te hulp als de bus verder rijd. Krijg aanwijzingen van waar ik wel moet zijn. Deze halte stapt men alleen uit. Oooh ok... Nog verder lopen met mijn koffer en ben al moe.
Vol goede moed ga ik verder. Over de kleine steentjes trek ik mijn koffer met mij mee en bij iedere hobbel voel ik de pijn in mijn handen. Ondertussen zoek ik ijverig naar een zebrapad. Moet aan de overkant van de weg zijn, maar kan nergens oversteken. Ik blijf maar doorlopen en zie dan... een voetgangers brug. Ook dat nog. De koffer van ruim 20 kilo in de ene hand, een helm in tas en een andere tas met trofee in de andere hand de trap op. Halverwege houd ik het niet meer en moet ik stoppen. Mijn rechterhand doet te veel pijn. Overweeg even om kart handschoenen aan te trekken. Nog een keer... de laatste helft naar boven. De brug af en dan? Loop naar de dichtstbijzijnde halte. Allemaal groene haltes, maar geen rode. Weer vragen. Wordt nog verder weg gestuurd. Moet nog een stukje lopen maar die koffer. Die wordt me nu echt te veel. Zie taxi's bij de taxi stop staan en denk er aan om een taxi te nemen. Heb het helemaal gehad. Begin moe te worden en wil nog wel een beetje slapen voor ik vlieg. Het is inmiddels al weer 23:20 en ben nog niet waar ik wezen wil. Als een dame me tegemoet loopt, besluit ik haar te vragen. Ze wijst me naar een halte 75 meter verderop. Dat is mijn halte. Als ik er naar toe loop komt de bus er al aan. A11. Het zal niet. Begin te zwaaien en de bus stopt voor me. Zet de koffer weg en ga zitten. Eindelijk... naar het vliegveld en een hotel boeken.
Op het vliegveld aangekomen pak ik als eerste een bagagekar. Wil niet langer meer zeulen met de koffer. Nu nog een hotel zoeken. Loop naar een van de kleine balies die van alles verkopen. Van dagjes rijzen tot limo's tot hotels. Als ik vraag naar het hotel krijg ik te horen dat ik weer terug naar de stad moet. 40 minuten met de bus terwijl ik er net 40 minuten over gedaan had daar te komen. Het is inmiddels al middernacht en ik wil slapen. Dat gaan we dus niet doen. Krijg een tip dat naast het vliegveld een hotel zit. Daar zou ik het kunnen proberen. Loop die kant op en kom nog wat kleine balies tegen. Vraag een dame om een hotel kamer, maar ook zei kan mij niet meer helpen. Ze wijst mij ook op het naast gelegen hotel. Er zit wel een "maar" aan. "It's very, very expensive" zegt ze. $ 360. In mijn hoofd reken ik snel 360 Hong Kong Dollars om naar Euro's. € 36,-... dat is mij dat bed op dat moment wel waard. Ik loop dus naar het hotel. Daar aangekomen kijkt men al raar als ik in een spijkerbroek aan kom. Goed... kan. De koffers mogen absoluut niet mee naar de balie en moet ik achter laten. Ook goed... no problemo. Loop 50 meter verder en kom aan de balie. Vraag om een kamer en heb mijn creditcard al in de handen. Ze schrijft op een briefje op wat het gaat kosten en als er bedragen in Hong Kong dollars opgeschreven worden met meer dan 2 nullen voel ik nattigheid. De $ 360 zijn geen Hong Kong Dollars, maar Amerikaanse Dollars. Meer dan € 300 voor een kamer die ik maar 7 uurtjes nodig heb??? Echt niet he! Daar slaap ik 2 weken voor in Zhu Hai in een hotel en dan ook nog met ontbijt. Ik pak mijn spullen en loop terug naar het vliegveld.
Er zit niets anders op. Bij balies E in het vliegveld zet ik mij kar naast wat bankjes. Er liggen mensen te slapen. Leg mijn benen op de bar op mijn koffer. Mijn tas met trofee ligt geklemd tussen mijn benen. Met mijn helm in mijn armen leg ik mij net als die anderen op de bankjes en ga slapen.