Waar o waar moet ik toch beginnen vandaag. Heb een hele lijst met dingen van gisteren terwijl ik niet eens zoveel gedaan heb. Dat is ook echt het punt hier... ook al doe je helemaal niets, maak je van alles mee en zie je ook van alles. Soms wel handig, want op deze manier heb ik wel telkens iets om over naar huis te schrijven.
Word echt gek hier van de snelheid van het Internet. Het is niet normaal meer, zo traag het gaat de laatste dagen. De eerst twee dagen ging het nog wel goed, maar nu is het echt al dagen hommeles. Moet echt minuten wachten voor er iets op mijn scherm komt en soms, in het geval van de webmail van xs4all, moet ik de pagina een paar keer herladen. Volgens mij alleen omdat het om een beveiligde lijn gaat.
Wil iemand nog een hondje hebben? Een lief klein schattig pluizig gevalletje? Gisteren toen ik het Internet café uit kwam zat er een vrouw om de hoek van het gebouw met een wasmand en vier kleine puppies. Echt schatjes om te zien. Zou ze zo mee kunnen nemen, alleen al om hoe ze er uit zien. Dat soort beestjes worden hier gewoon letterlijk op de straat verkocht.
Na het kijken naar de pups, wat ik heel snel in het voorbij lopen gedaan heb, ben ik terug gegaan naar het hotel. De hele week, als ik telkens terug kwam bij het hotel hoopte ik de parkeerwachter te zien, wie ik de laatste keer dat ik hier was, regelmatig zag. Echt een leuke vent die altijd begon te lachen en te zwaaien als hij me zeg. Konden elkaar wel niet verstaan, maar toch. De afgelopen dagen was hij er niet en dat was best wel een domper.
Gisteren was hij plotseling weer terug... denk dat hij even vrij had. Hij rende net achter een auto aan die op dat moment de kleine parkeerplaats op kwam. Toen hij klaar was met zijn instructies zag hij mij en begon gelijk te lachen en te zwaaien. Ik was net half naar binnen gelopen en in de lobby van het hotel. Ik loop nog even terug naar buiten als hij naar deur komt. Geven elkaar een hand en zeggen hallo, terwijl ik voel dat zijn hand helemaal bezweet is...
Even snel tussendoor: Gadver... zit hier achter de computer in het Internet café en een vent die voor mij zit, met een vriendin, beidde achter de computer, begint te roggelen. Zie zijn hoofd voorbij de monitor gaan en naar beneden buigen. Ik weet genoeg en even later hoor ik het gekletter op de grond. Welkom in China denk ik dan...
Terug naar gisteren: Als ik me later opgefrist heb in het hotel controleer ik nog even voor de zekerheid het nummer van de bus dat naar het circuit zou moeten gaan. Volgens het papier is het echt bus nummer 10 en ik loop de straat op naar de dichtstbijzijnde bushalte. Geen bus nummer 10 die hier stopt. Ik loop verder naar een andere halte en als ik naar de straat kijk zie ik een slaapbus voorbij komen, duidelijk te herkennen aan de matrassen, kussens en mensen die in de bus liggen. Een meisje in de bus met een kind wijst naar mij. Het kind moet me zien en het meisje begint te lachen. Ik lach terug en dan begint ze te zwaaien. Ben de beroerste niet en zwaai vervolgens terug. Wat een schik dat het mens had zeg. Ze hield maar niet op met zwaaien. Onvoorstelbaar... nog nooit een buitenlander gezien volgens mij.
Na een wandeling van 10 tot 15 minuten ben ik bij een andere bushalte. Weet zeker dat ik goed zit, want terwijl ik al naar de bus liep had ik bus 10 al voorbij zien komen. Een sprintje trekken naar de bushalte ging niet, omdat ik te veel spierpijn heb in mijn benen. Pak dus wel een bus later. Meestal hoef je hier maar een paar minuten te wachten.
Als de bus komt, valt me als eerste op dat de prijzen aangepast zijn. Een airco bus was vroeger 40 eurocent en nu 30 eurocent! Poeh! Kun je net zolang voor blijven zitten als je maar wilt. Ben blij dat ik een zitplaats heb, want ik heb geen idee hoe ver het is en of ik wel eens in de goede bus zit. Kan me namelijk herinneren dat ik de vorige keer een overstap moest maken.
Hmm.... de rit duurt en duurt... ben al een half uur onderweg en zie van alles. Herken alleen niets en begin te twijfelen of ik wel in de goede bus zit. Als ik denk iets te herkennen en weet welke kant de bus op zal gaan, gaat hij juist de andere kant op. Zul je net zien. Nog meer twijfel. Pfff... blijf maar zitten. In het ergste geval stap ik straks weer uit waar ik eerder ingestapt ben. Ondertussen word het als maar drukker en drukker in de bus. Het is aan het einde van de middag en het begint te schemeren. Hmmm... en nu? Als ik denk dat ik in de buurt van het circuit ben, probeer een een glimp op te vangen van de omgeving. Het is alleen zo druk in de bus, dat ik niets kan zien en voor mijn gevoel ga ik voorbij aan het circuit. Shit.
Blijf maar stug zitten in de bus. Wat zal de buschauffeur wel niet denken? "Idioot blijft gewoon zitten?"
Opeens is er opluchting... het kan haast niet meer mis gaan. De omgeving is enorm veranderd, maar ik herken het pretpark dat vlak bij het circuit ligt! Ik zit op de goede weg en 5 minuten later kan ik op een afstand de hoofdtribunes zien! Yes... mooi. Toch de goede bus en kan het vinden. Bij de eerste halte stap ik uit, steek de straat over en loop richting circuit. Het is er stil en er gebeurt niets. Hoor geen auto's of motoren. Loop dus niet helemaal naar de hoofdingang maar slechts tot aan de betonnen muur die om het hele circuit staat. Mijn missie is geslaagd. Kan het circuit zien en weet dat ik er kan komen. Kom later wel weer terug.
Terug naar de bus... sta amper een minuut te wachten of de bus komt er al aan. Tjok vol... het is een niet airco bus en dus wil iedere Chinees voor die 10 eurocent minder juist met die bus. Altijd zijn dit soort bussen afgeladen vol. Nu ook. Ole ole... ik wurm mijzelf naar binnen en vind een plekje bij de deuren in het midden van de bus naast de afvalbak. Ik sta in een hoekje gedrukt. Gezellig... Heb het geluk dat het spitsuur is en dat het verkeer een chaos is. Een uur zit ik in de bus! Bijna alleen maar staan. Alleen de laatste 10 minuten kan ik zitten.
Verkeer blijft ook hier lachen. Zo ook met de bus. Kwamen van het andere deel van de stad af en door de tunnel onder de berg door naar het oudste deel van de stad. Daar waar ik verblijf en ik ook gewoond heb. De bus maakt vaart en stopt als een idioot bij de eerste halte. De tweede halte is niet veel verder. Gassen dan maar. Toeteren bij het leven want we hebben haast. Geen idee waarom, maar we hebben altijd haast. De bus is al bij de halte, maar er zit een auto voor en die gaat niet aan de kant. Naast ons zit al een bus en kunnen niet achteraan aansluiten. Onmogelijk natuurlijk... toeteren als een idioot en bij de halte zelf gewoon door gassen om de auto in te halen! Ha ha ha... als voor mijn gevoel de auto naast de bus zit, stuurt de chauffeur naar rechts, om net aan het einde van de halte te stoppen. Sommige haltes zijn voor alle duidelijkheid redelijk groot hier (meter of 40 - 50). De bus stopt. Ik stap uit en kijk naar rechts. Ik schiet in de lach. De zojuist ingehaalde auto staat klem tussen de bussen in! Afgesneden door onze bus staat de auto bij de halte. Geen wegkomen aan! Ha ha ha... prachtig! De auto moet nu gewoon wachten tot de bus weer gaat rijden alvorens het weer verder kan. Lol.
Het is avond... ben even in het hotel geweest en heb me omgekleed voor het karten. Als ik naar de kartbaan loop neem ik vlug een pauze bij de bar. Een Taiwanese man die daar zit spreekt me weer aan. Heb hem eerder op de dag ook al gesproken. Leuke vent. Zitten wat te praten als een meisje mijn arm aan stoot. Ik kijk en wimpel haar al. "Ik wil niets" zeg ik in het Chinees tegen haar. Meestal willen ze of geld, of schoenen poetsen of met mee naar het hotel. Heb eigenlijk niet goed opgelet en als ik haar verder zie lopen voel ik me klote. Zie dat ze een stok heeft en aan de andere kant van die stok loopt haar blinde vader achter haar aan. Hij heeft een gitaar. Snap nu pas wat ze wilde en zou op dat moment willen dat ik een gat in de grond had, waar ik in kon verdwijnen. Voel me echt niet goed en heel schuldig. Moet ik nou? Later komt ze nog een keer terug... Wil haar wel geld geven maar niet dat men muziek gaat zitten maken. De bar heeft zelf al muziek en wil niet anderen iets opleggen waar ze niet om gevraagd hebben. Alleen geld geven uit medelijden werkt dan ook niet. Zeg maar weer dat ik geen behoefte er aan heb, maar mijn schuld gevoel blijft... bah! Soms is het ook gewoon niet leuk om hier te zijn.
Later ga ik naar de kartbaan... zie een karter met een mooie helm. Gebeurt niet zo heel vaak dat ik iemand zie met dezelfde type helm als ik heb, omdat ze nogal prijzig zijn. Houd hem goed in de gaten als hij aan het karten is. Hij rijd in 'mijn' nummer 23 kart en ik weet hoe hard het ding kan. 52/53. 53 haal ik zelf met gemak, maar 52 is nog niet gelukt. Hij rijd 57 en ik lach inwendig. Hij is heel druk doende als hij crashed op het rechte stuk. Tja... zal allemaal wel denk ik dan. Vind je gewoon niet zo goed, denk ik bij mezelf, maar hij heeft daar duidelijk een andere gedachte over.
Later pak ik 23... het is de beste kart momenteel en rijd mijn rondjes. Het is heel druk dus kom niet veel verder dan een hoge 53. Maar ach... dat met verkeer is toch niet slecht.
Als ik later in de kantine zit, zie ik de karter een paar keer kijken. Er zitten vier of vijf anderen bij hem en ze kijken af en toe naar me. Weet niet wat ze willen en laat ze maar. 10 minuten later zegt hij van een afstand "Hello". Ik reageer en hij komt naar me toe. Hij spreekt goed Engels en ben daar al lang blij om. De meesten doen het niet, maar doen wel hun best. Dat moet ik dan wel weer zeggen.
Mars Kang, zoals hij heeft, begint over mijn helm. Hij is onder de indruk en zegt "Kimi Raikkonen". Klopt... idee van de helm is van Raikkonen inderdaad. Hij is dus thuis in de Formule 1. Hij vraagt of ik zijn helm herken. Ik zeg nee, maar ik moet hem van dichtbij zien. Hij haalt zijn helm en ik zeg bij de eerst blik die ik werp "Heinz Harald Frentzen", ex Formule 1 coureur. Hij is helemaal verbaasd. Ik ben de aller eerste die zijn helm herkent. Althans... de latout want de kleuren zijn anders. We raken zo alleen nog maar verder aan de praat en houd maar niet op over mij helm. Zwaar onder de indruk.
Even later komt de aap uit de mouw... Kan het bijna niet geloven, maar hij is een Taiwanees in dienst van een Taiwanees race team dat de basis hier op het ZIC (ZhuHai International Circuit) heeft! "Neeeeeee..." zeg ik hem. "Ik ben er vanmiddag nog geweest." Als hij zegt dat hij me niet gezien heeft, leg ik uit waarom. We raken steeds verder aan de praat hij blijkt teammanager te zijn van het team waar hij voor werkt. Ze hebben twee race wagens. Een Formule 3 en een Formule V6. Ik word gek! Hij vraagt of ik de foto's wil zien en natuurlijk zeg ik ja. Gelijk wordt de laptop erbij gehaald en krijg ik foto's te zien. Wat ontzettend gaaf. Kan mijn geluk dan al niet meer op.
Tijdens het gesprek vraag ik wanneer hij weer op het circuit is. " Wannneer? Ben er iedere dag", zeg hij. Ik word gek en voor ik maar iets kan vragen geeft bij mijn zijn business card: Champ Motorsport- http://www.champ.cc/en/. Gelijk nodigt hij me uit hem te bellen als ik op het circuit ben. Dan haalt hij me op en wil hij me een rondleiding geven! Deal! Dat kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Vraag hem of hij er zaterdag is en we spreken af dat ik bel als ik in de buurt ben! Wooohooo! Als hij later weg gaat zegt hij nog dat hij hoopt me zaterdag te zien. Zeg dat ik hem bel rond het middag uur. Ben benieuwd. :-)
Na het karten, dat erg goed ging gezien ik nog zelfs 52'ers gereden heb en waarvoor ik een duim kreeg van Wen, ben ik terug gegaan naar het hotel. Kom bij de bar en die andere Taiwanees zit er nog steeds. Moet bij hem komen zitten en bied me iets te drinken aan. Neem alleen even wat water, want ik ben moe en wil eigenlijk naar huis. Als we aan de bar zitten zit ik tussen hem en een ander persoon in. Geen idee wie die ander is. De Taiwanees wie volgens eigen zeggen ook de Engelse naam Peter heeft (hoor je vaker hier - oud leerlingen hadden ook deze naam), begint over iets. Weet alleen niet wat hij nu wil... snap er niets van en hij maakt draaiende gebaren. Snap er nog niets van... en prompt komen ze zakcomputers en PDA's tevoorschijn. Vertaal programma's etc. en dan weet ik het: Windmolens! Ha ha ha... Ze hebben het over windmolens en daar waar twee zakcomputers voor nodig.
Later komen de vertaal computers er ook nog een keer bij voor de tulpen. Ze moeten weten hoe ze dat uitspreken. Lachen die mensen hier. Vind het nu al jammer dat hij (Peter) maar een week hier is. Kan lekker met hem lachen, zoals vanmorgen waar ik morgen weer over schrijf...
Word echt gek hier van de snelheid van het Internet. Het is niet normaal meer, zo traag het gaat de laatste dagen. De eerst twee dagen ging het nog wel goed, maar nu is het echt al dagen hommeles. Moet echt minuten wachten voor er iets op mijn scherm komt en soms, in het geval van de webmail van xs4all, moet ik de pagina een paar keer herladen. Volgens mij alleen omdat het om een beveiligde lijn gaat.
Wil iemand nog een hondje hebben? Een lief klein schattig pluizig gevalletje? Gisteren toen ik het Internet café uit kwam zat er een vrouw om de hoek van het gebouw met een wasmand en vier kleine puppies. Echt schatjes om te zien. Zou ze zo mee kunnen nemen, alleen al om hoe ze er uit zien. Dat soort beestjes worden hier gewoon letterlijk op de straat verkocht.
Na het kijken naar de pups, wat ik heel snel in het voorbij lopen gedaan heb, ben ik terug gegaan naar het hotel. De hele week, als ik telkens terug kwam bij het hotel hoopte ik de parkeerwachter te zien, wie ik de laatste keer dat ik hier was, regelmatig zag. Echt een leuke vent die altijd begon te lachen en te zwaaien als hij me zeg. Konden elkaar wel niet verstaan, maar toch. De afgelopen dagen was hij er niet en dat was best wel een domper.
Gisteren was hij plotseling weer terug... denk dat hij even vrij had. Hij rende net achter een auto aan die op dat moment de kleine parkeerplaats op kwam. Toen hij klaar was met zijn instructies zag hij mij en begon gelijk te lachen en te zwaaien. Ik was net half naar binnen gelopen en in de lobby van het hotel. Ik loop nog even terug naar buiten als hij naar deur komt. Geven elkaar een hand en zeggen hallo, terwijl ik voel dat zijn hand helemaal bezweet is...
Even snel tussendoor: Gadver... zit hier achter de computer in het Internet café en een vent die voor mij zit, met een vriendin, beidde achter de computer, begint te roggelen. Zie zijn hoofd voorbij de monitor gaan en naar beneden buigen. Ik weet genoeg en even later hoor ik het gekletter op de grond. Welkom in China denk ik dan...
Terug naar gisteren: Als ik me later opgefrist heb in het hotel controleer ik nog even voor de zekerheid het nummer van de bus dat naar het circuit zou moeten gaan. Volgens het papier is het echt bus nummer 10 en ik loop de straat op naar de dichtstbijzijnde bushalte. Geen bus nummer 10 die hier stopt. Ik loop verder naar een andere halte en als ik naar de straat kijk zie ik een slaapbus voorbij komen, duidelijk te herkennen aan de matrassen, kussens en mensen die in de bus liggen. Een meisje in de bus met een kind wijst naar mij. Het kind moet me zien en het meisje begint te lachen. Ik lach terug en dan begint ze te zwaaien. Ben de beroerste niet en zwaai vervolgens terug. Wat een schik dat het mens had zeg. Ze hield maar niet op met zwaaien. Onvoorstelbaar... nog nooit een buitenlander gezien volgens mij.
Na een wandeling van 10 tot 15 minuten ben ik bij een andere bushalte. Weet zeker dat ik goed zit, want terwijl ik al naar de bus liep had ik bus 10 al voorbij zien komen. Een sprintje trekken naar de bushalte ging niet, omdat ik te veel spierpijn heb in mijn benen. Pak dus wel een bus later. Meestal hoef je hier maar een paar minuten te wachten.
Als de bus komt, valt me als eerste op dat de prijzen aangepast zijn. Een airco bus was vroeger 40 eurocent en nu 30 eurocent! Poeh! Kun je net zolang voor blijven zitten als je maar wilt. Ben blij dat ik een zitplaats heb, want ik heb geen idee hoe ver het is en of ik wel eens in de goede bus zit. Kan me namelijk herinneren dat ik de vorige keer een overstap moest maken.
Hmm.... de rit duurt en duurt... ben al een half uur onderweg en zie van alles. Herken alleen niets en begin te twijfelen of ik wel in de goede bus zit. Als ik denk iets te herkennen en weet welke kant de bus op zal gaan, gaat hij juist de andere kant op. Zul je net zien. Nog meer twijfel. Pfff... blijf maar zitten. In het ergste geval stap ik straks weer uit waar ik eerder ingestapt ben. Ondertussen word het als maar drukker en drukker in de bus. Het is aan het einde van de middag en het begint te schemeren. Hmmm... en nu? Als ik denk dat ik in de buurt van het circuit ben, probeer een een glimp op te vangen van de omgeving. Het is alleen zo druk in de bus, dat ik niets kan zien en voor mijn gevoel ga ik voorbij aan het circuit. Shit.
Blijf maar stug zitten in de bus. Wat zal de buschauffeur wel niet denken? "Idioot blijft gewoon zitten?"
Opeens is er opluchting... het kan haast niet meer mis gaan. De omgeving is enorm veranderd, maar ik herken het pretpark dat vlak bij het circuit ligt! Ik zit op de goede weg en 5 minuten later kan ik op een afstand de hoofdtribunes zien! Yes... mooi. Toch de goede bus en kan het vinden. Bij de eerste halte stap ik uit, steek de straat over en loop richting circuit. Het is er stil en er gebeurt niets. Hoor geen auto's of motoren. Loop dus niet helemaal naar de hoofdingang maar slechts tot aan de betonnen muur die om het hele circuit staat. Mijn missie is geslaagd. Kan het circuit zien en weet dat ik er kan komen. Kom later wel weer terug.
Terug naar de bus... sta amper een minuut te wachten of de bus komt er al aan. Tjok vol... het is een niet airco bus en dus wil iedere Chinees voor die 10 eurocent minder juist met die bus. Altijd zijn dit soort bussen afgeladen vol. Nu ook. Ole ole... ik wurm mijzelf naar binnen en vind een plekje bij de deuren in het midden van de bus naast de afvalbak. Ik sta in een hoekje gedrukt. Gezellig... Heb het geluk dat het spitsuur is en dat het verkeer een chaos is. Een uur zit ik in de bus! Bijna alleen maar staan. Alleen de laatste 10 minuten kan ik zitten.
Verkeer blijft ook hier lachen. Zo ook met de bus. Kwamen van het andere deel van de stad af en door de tunnel onder de berg door naar het oudste deel van de stad. Daar waar ik verblijf en ik ook gewoond heb. De bus maakt vaart en stopt als een idioot bij de eerste halte. De tweede halte is niet veel verder. Gassen dan maar. Toeteren bij het leven want we hebben haast. Geen idee waarom, maar we hebben altijd haast. De bus is al bij de halte, maar er zit een auto voor en die gaat niet aan de kant. Naast ons zit al een bus en kunnen niet achteraan aansluiten. Onmogelijk natuurlijk... toeteren als een idioot en bij de halte zelf gewoon door gassen om de auto in te halen! Ha ha ha... als voor mijn gevoel de auto naast de bus zit, stuurt de chauffeur naar rechts, om net aan het einde van de halte te stoppen. Sommige haltes zijn voor alle duidelijkheid redelijk groot hier (meter of 40 - 50). De bus stopt. Ik stap uit en kijk naar rechts. Ik schiet in de lach. De zojuist ingehaalde auto staat klem tussen de bussen in! Afgesneden door onze bus staat de auto bij de halte. Geen wegkomen aan! Ha ha ha... prachtig! De auto moet nu gewoon wachten tot de bus weer gaat rijden alvorens het weer verder kan. Lol.
Het is avond... ben even in het hotel geweest en heb me omgekleed voor het karten. Als ik naar de kartbaan loop neem ik vlug een pauze bij de bar. Een Taiwanese man die daar zit spreekt me weer aan. Heb hem eerder op de dag ook al gesproken. Leuke vent. Zitten wat te praten als een meisje mijn arm aan stoot. Ik kijk en wimpel haar al. "Ik wil niets" zeg ik in het Chinees tegen haar. Meestal willen ze of geld, of schoenen poetsen of met mee naar het hotel. Heb eigenlijk niet goed opgelet en als ik haar verder zie lopen voel ik me klote. Zie dat ze een stok heeft en aan de andere kant van die stok loopt haar blinde vader achter haar aan. Hij heeft een gitaar. Snap nu pas wat ze wilde en zou op dat moment willen dat ik een gat in de grond had, waar ik in kon verdwijnen. Voel me echt niet goed en heel schuldig. Moet ik nou? Later komt ze nog een keer terug... Wil haar wel geld geven maar niet dat men muziek gaat zitten maken. De bar heeft zelf al muziek en wil niet anderen iets opleggen waar ze niet om gevraagd hebben. Alleen geld geven uit medelijden werkt dan ook niet. Zeg maar weer dat ik geen behoefte er aan heb, maar mijn schuld gevoel blijft... bah! Soms is het ook gewoon niet leuk om hier te zijn.
Later ga ik naar de kartbaan... zie een karter met een mooie helm. Gebeurt niet zo heel vaak dat ik iemand zie met dezelfde type helm als ik heb, omdat ze nogal prijzig zijn. Houd hem goed in de gaten als hij aan het karten is. Hij rijd in 'mijn' nummer 23 kart en ik weet hoe hard het ding kan. 52/53. 53 haal ik zelf met gemak, maar 52 is nog niet gelukt. Hij rijd 57 en ik lach inwendig. Hij is heel druk doende als hij crashed op het rechte stuk. Tja... zal allemaal wel denk ik dan. Vind je gewoon niet zo goed, denk ik bij mezelf, maar hij heeft daar duidelijk een andere gedachte over.
Later pak ik 23... het is de beste kart momenteel en rijd mijn rondjes. Het is heel druk dus kom niet veel verder dan een hoge 53. Maar ach... dat met verkeer is toch niet slecht.
Als ik later in de kantine zit, zie ik de karter een paar keer kijken. Er zitten vier of vijf anderen bij hem en ze kijken af en toe naar me. Weet niet wat ze willen en laat ze maar. 10 minuten later zegt hij van een afstand "Hello". Ik reageer en hij komt naar me toe. Hij spreekt goed Engels en ben daar al lang blij om. De meesten doen het niet, maar doen wel hun best. Dat moet ik dan wel weer zeggen.
Mars Kang, zoals hij heeft, begint over mijn helm. Hij is onder de indruk en zegt "Kimi Raikkonen". Klopt... idee van de helm is van Raikkonen inderdaad. Hij is dus thuis in de Formule 1. Hij vraagt of ik zijn helm herken. Ik zeg nee, maar ik moet hem van dichtbij zien. Hij haalt zijn helm en ik zeg bij de eerst blik die ik werp "Heinz Harald Frentzen", ex Formule 1 coureur. Hij is helemaal verbaasd. Ik ben de aller eerste die zijn helm herkent. Althans... de latout want de kleuren zijn anders. We raken zo alleen nog maar verder aan de praat en houd maar niet op over mij helm. Zwaar onder de indruk.
Even later komt de aap uit de mouw... Kan het bijna niet geloven, maar hij is een Taiwanees in dienst van een Taiwanees race team dat de basis hier op het ZIC (ZhuHai International Circuit) heeft! "Neeeeeee..." zeg ik hem. "Ik ben er vanmiddag nog geweest." Als hij zegt dat hij me niet gezien heeft, leg ik uit waarom. We raken steeds verder aan de praat hij blijkt teammanager te zijn van het team waar hij voor werkt. Ze hebben twee race wagens. Een Formule 3 en een Formule V6. Ik word gek! Hij vraagt of ik de foto's wil zien en natuurlijk zeg ik ja. Gelijk wordt de laptop erbij gehaald en krijg ik foto's te zien. Wat ontzettend gaaf. Kan mijn geluk dan al niet meer op.
Tijdens het gesprek vraag ik wanneer hij weer op het circuit is. " Wannneer? Ben er iedere dag", zeg hij. Ik word gek en voor ik maar iets kan vragen geeft bij mijn zijn business card: Champ Motorsport- http://www.champ.cc/en/. Gelijk nodigt hij me uit hem te bellen als ik op het circuit ben. Dan haalt hij me op en wil hij me een rondleiding geven! Deal! Dat kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Vraag hem of hij er zaterdag is en we spreken af dat ik bel als ik in de buurt ben! Wooohooo! Als hij later weg gaat zegt hij nog dat hij hoopt me zaterdag te zien. Zeg dat ik hem bel rond het middag uur. Ben benieuwd. :-)
Na het karten, dat erg goed ging gezien ik nog zelfs 52'ers gereden heb en waarvoor ik een duim kreeg van Wen, ben ik terug gegaan naar het hotel. Kom bij de bar en die andere Taiwanees zit er nog steeds. Moet bij hem komen zitten en bied me iets te drinken aan. Neem alleen even wat water, want ik ben moe en wil eigenlijk naar huis. Als we aan de bar zitten zit ik tussen hem en een ander persoon in. Geen idee wie die ander is. De Taiwanees wie volgens eigen zeggen ook de Engelse naam Peter heeft (hoor je vaker hier - oud leerlingen hadden ook deze naam), begint over iets. Weet alleen niet wat hij nu wil... snap er niets van en hij maakt draaiende gebaren. Snap er nog niets van... en prompt komen ze zakcomputers en PDA's tevoorschijn. Vertaal programma's etc. en dan weet ik het: Windmolens! Ha ha ha... Ze hebben het over windmolens en daar waar twee zakcomputers voor nodig.
Later komen de vertaal computers er ook nog een keer bij voor de tulpen. Ze moeten weten hoe ze dat uitspreken. Lachen die mensen hier. Vind het nu al jammer dat hij (Peter) maar een week hier is. Kan lekker met hem lachen, zoals vanmorgen waar ik morgen weer over schrijf...