Inmiddels ben ik weer thuis en schrijf ik mijn laatste deel van het China avontuur. Wat heb ik ontzettend genoten en vind ik het dan ook weer jammer om thuis te zijn. Normaal is thuis komen, altijd wel prettig, maar ik voel dat nooit zo als ik uit China terug kom. Als ik in China aan kom, kom ik thuis...
Mijn laatste uren heb ik gisteren in het Internet café door gebracht met het schrijven van mijn verhaal en later op de straat. Heb veel met Taiwan Peter zitten praten en gelijk e-mail adressen en telefoonnummers uitgewisseld. Hij hoopt dat ik snel weer terug kom en hem bel als het zover is. Ik kan nu al niet meer wachten... Ha ha ha.
Wilde gisteren nog een laatste ding doen, maar dat is mislukt. Het meisje van de bar had een gat in haar kies en dat liet ze als eerste zien toen ik aan kwam bij de bar. Ai... een enorm gat en na lang pushen had ik haar zover om samen naar de tandarts te gaan. Dacht er één te weten zitten, maar toen we daar kwamen was die er niet meer. Hmmm... ken nog wel een andere, maar die was te ver weg om zo even snel langs te gaan. Mijn poging haar te helpen strandde dan ook gelijk bij de eerste poging. Weet nu zeker dat ze er maanden mee door zal blijven lopen, omdat het haar te veel geld kost om er iets aan te laten doen. Zo jammer...
Aan het einde van de middag is het zover. Na veel gecommuniceerd te hebben die dag op de vertaal computer met z’n twee (ik en het meisje van de bar) moet ik afscheid nemen. Geef haar een knuffel/omhelzing en neem afscheid. Loop naar een vriend van Taiwan Peter, die aan de bar aan het werk is en geef hem een hand. We omhelzen elkaar even en nemen afscheid. Tijd om te gaan... en moet nog haastten ook. Heb slechts drie kwartier om naar het hotel te komen, uit te checken, taxi te pakken naar de boot en een ticket te kopen.
Loop in flinke pas naar het hotel. Weet niet wat er op dat moment allemaal door me heen gaat. Weet alleen dat dit niet is wat ik het liefst wil. Het liefst zou ik blijven, want ik houd van het leven daar. Het is mijn stad en mijn leven. Het is en blijft fantastisch, net zoals de mensen. Twijfel of ik niet nog een boot later zal nemen, maar weet niet hoe moeizaam de reis gaat zijn dan en wil ook niet te laat zijn voor het inchecken. Vlug naar mijn kamer, naar de wc en dan de laatste dingen bij elkaar rapen. In de lift naar beneden om uit te checken.
Aan de balie sta ik dan om uit te checken. Leg mijn creditcard op de balie en moet vervolgens wachten... wachten tot iemand mijn kamer gecontroleerd heeft. Zit een beetje op hete kolen, maar ook weer niet helemaal. Mijn geplande boot gaat om 18:00 en het is de bedoeling dat ik die neem. Anders moet ik tot 19:30 wachten en anderhalf uur extra in Zhu Hai vind ik ook zeker geen slechte gedachte. Om 17:30 is alles rond en kan ik verder met uitchecken. Er wordt alvast een taxi voor me gehaald en als ik klaar ben staat deze voor de deur. Stap in en moet gaan... bah.
Onderweg is de taxi chauffeur alleen maar druk met bellen. Het verkeer doet hem niets en bij de t-splitsing aan de zee, snijdt hij zelfs nog een politie brommer af. Als dat maar goed gaat denk ik dan. Hij heeft alleen oor voor zijn telefoon, waardoor hij hard moet schreeuwen, want zijn raam staat vol open. Uiteindelijk ben ik om 17:40 bij de boot en als ik mijn ticket gekocht heb, kan ik gelijk in de rij voor de controle. Shit, vergeten een briefje in te vullen... Vergeet altijd de briefjes in te vullen die hier verplicht zijn. Willen je naw, etc gegevens hebben. Vraag me af of ze er echt iets mee doen of niet, maar toch. Vlug invullen en door de douane naar de boot.
Op de boot zit ik midden in de boot en kan dus niet naar buiten kijken. Er zitten te veel mensen om me heen en zie niets. Kan niet nog een laatste blik werpen op mijn Zhu Hai en in de richting van mijn wijk, Gongbei. Het is donker buiten en ik speel maar wat met mijn telefoon, kijk op de citymap van Hong Kong en kijk af en toe naar de tv die ergens 20 meter voor me, half achter een paal verscholen zit.
Terug in Hong Kong en op een bekende plaats. Drie jaar geleden en en drie weken geleden was ik vanaf hier nog vertrokken. Volg de borden en kom in een winkelcentrum uit. Komt me bekend voor, maar waar moet ik nu naar toe? De eerste de beste bewaker die ik tegen kom, verstaat geen Engels en dat in Hong Kong. Sta ik dan... en ga maar een kant op, op de gok. Kom uiteindelijk buiten aan en zie bussen. Kan naar links of naar rechts en neem de trappen naar rechts. Genoeg bussen, maar geen A nog iets... Ben er inmiddels achter dat bijna alle Citybussen beginnend met de letter A allemaal bij het vliegveld uit komen. Ik zoek alleen bus A11.
Na wat zoeken op straat kom ik iemand tegen die me verder kan helpen. Hij stuurt me terug het winkelcentrum in en moet dan bordjes volgen, om aan de andere kant van de straat uit te komen. Kan ik niet gewoon de trap hier weer naar boven nemen, waar ik net vandaan kwam? Nee, moest via het winkelcentrum. Ik loop de richting uit die me gewezen is en ga weer het winkelcentrum in. Volg de borden en kom uiteindelijk boven aan de trap uit, waar ik een kwartier eerder ook stond... kon toen naar links of rechts. Pfff... Loop nu maar naar links.
Als ik de straat over ben ga ik zo snel mogelijk weer naar beneden. Maar nu... sta ik in het doolhof dat Hong Kong heet, en waar het verkeer aan de verkeerde kant van de weg rijd. Het is donker en weet niet precies waar ik moet zijn. Kijk een paar keer goed rond en meen iets te herkennen van een half jaar geleden en begin die kant uit te lopen. Steek wegen over en loop honderden meters... en dan ja... zie een bushalte met een rood naamplaatje en dat is voor de citybus. Ben blij dat ik het heb kunnen vinden en als ik bij de halte ben zie ik bus A11 aankomen. Perfect timing en kan gelijk instappen.
Stap in en vraag de man wat het kost. 40 Hong Kong Dollars en laat ik dat nou net gepast hebben. Het gaat hier niet zo dat de busbediende geld heeft en anders met je kan afrekenen. Je koopt of een ticket of je moet gepast geld hebben. Ben blij dat ik net gepast geld heb. Anders had ik 100 Hong Kong Dollars er in moeten gooien, wat ik die middag nog in China nog op de straat als reserve had gewisseld voor Chinees geld. Ga zitten en laat mij vervoeren door het donkere Hong Kong dat soms oplicht van de verlichtte bruggen en hoge gebouwen. Bel nog even met Taiwan Peter en praten vlug even aan de telefoon. Mijn reis naar huis is nu echt begonnen.
Op het vliegveld aangekomen was ik veel te vroeg. Had nog vijf uur voor vertrek te gaan. Mijn koffer kon ik gelukkig al wel inchecken, zodat ik daar in ieder geval mooi vanaf was. Verder even wat wezen taxfree shoppen en mijn laatste uren lezend doorgebracht in tijdschriften die ik gekocht had voor ik naar China vertrok, voor als ik me mocht vervelen in China. Aangezien ik dat geen seconde gedaan heb, was ik niet aan lezen toe gekomen en kon ik mijn tijd nuttig vermaken.
Zit in de wachtruimte en er komen steeds meer Nederlanders erbij zitten. Het is een groep dat een groepsvakantie achter de rug heeft en de één vind zichzelf nog interessanter dan de ander. Gadver... walg er echt van en heb echt zoiets van ik ga ook weer naar huis. Kan weer verstaan wat men roept en wil het allemaal eigenlijk niet weten en horen. Geklets in de ruimte over niets. Wil het allemaal niet weten en gewoon lezen.
Voor mijn zit een stel. Ze vinden zichzelf wel geweldig. Echt walgelijk denk ik en voel me er niet bij thuis. Zou willen dat ik even Chinees was en niet uit datzelfde land kom als zij. Hun wachten net zoals ik tot bijna de hele rij personen weg is in het vliegtuig. Ik wil mijn tijd zoveel mogelijk rekken. Als de rij nagenoeg weg is sluit ik aan en zijn kruipen voor. Net Chinees... wat dat kunnen Chinezen er goed, voorkruipen. Er is iets mis met de tickets en de dame raakt plots in paniek. Druk in de weer dat ze bij de groep horen en veel bla, bla zonder dat ze medewerkster uit laten praten. Ze kijkt mij aan en met een stalen gezicht loop ik de slurf in... eigenschuld denk ik dan en inwendig lag ik me rot.
Stap het vliegtuig in, zonder enig spoor van het interessante stel. Het vliegtuig van Cathay Pacific ziet er weer piekfijn uit en neem plaats. Het is druk en er zijn vooral veel kinderen die erg onrustig zijn. Dat gaat een lange vlucht van bijna dertien uur worden vrees ik. Gelukkig kom ik goed aan slapen toe, al is de persoon naast me wel erg vervelend met zijn gedraai en gedoe, waardoor ik telkens wakker word.
De reis is voorbij voor ik het weet kom ik van de warmte weer thuis in de kou. Mijn vakantie zit er weer even op, mis het nu allemaal al weer en kijk nu al uit naar de volgende keer... Mijn koffer ligt nog ingepakt hier naast me, dus kan zo weer gaan.
Mijn laatste uren heb ik gisteren in het Internet café door gebracht met het schrijven van mijn verhaal en later op de straat. Heb veel met Taiwan Peter zitten praten en gelijk e-mail adressen en telefoonnummers uitgewisseld. Hij hoopt dat ik snel weer terug kom en hem bel als het zover is. Ik kan nu al niet meer wachten... Ha ha ha.
Wilde gisteren nog een laatste ding doen, maar dat is mislukt. Het meisje van de bar had een gat in haar kies en dat liet ze als eerste zien toen ik aan kwam bij de bar. Ai... een enorm gat en na lang pushen had ik haar zover om samen naar de tandarts te gaan. Dacht er één te weten zitten, maar toen we daar kwamen was die er niet meer. Hmmm... ken nog wel een andere, maar die was te ver weg om zo even snel langs te gaan. Mijn poging haar te helpen strandde dan ook gelijk bij de eerste poging. Weet nu zeker dat ze er maanden mee door zal blijven lopen, omdat het haar te veel geld kost om er iets aan te laten doen. Zo jammer...
Aan het einde van de middag is het zover. Na veel gecommuniceerd te hebben die dag op de vertaal computer met z’n twee (ik en het meisje van de bar) moet ik afscheid nemen. Geef haar een knuffel/omhelzing en neem afscheid. Loop naar een vriend van Taiwan Peter, die aan de bar aan het werk is en geef hem een hand. We omhelzen elkaar even en nemen afscheid. Tijd om te gaan... en moet nog haastten ook. Heb slechts drie kwartier om naar het hotel te komen, uit te checken, taxi te pakken naar de boot en een ticket te kopen.
Loop in flinke pas naar het hotel. Weet niet wat er op dat moment allemaal door me heen gaat. Weet alleen dat dit niet is wat ik het liefst wil. Het liefst zou ik blijven, want ik houd van het leven daar. Het is mijn stad en mijn leven. Het is en blijft fantastisch, net zoals de mensen. Twijfel of ik niet nog een boot later zal nemen, maar weet niet hoe moeizaam de reis gaat zijn dan en wil ook niet te laat zijn voor het inchecken. Vlug naar mijn kamer, naar de wc en dan de laatste dingen bij elkaar rapen. In de lift naar beneden om uit te checken.
Aan de balie sta ik dan om uit te checken. Leg mijn creditcard op de balie en moet vervolgens wachten... wachten tot iemand mijn kamer gecontroleerd heeft. Zit een beetje op hete kolen, maar ook weer niet helemaal. Mijn geplande boot gaat om 18:00 en het is de bedoeling dat ik die neem. Anders moet ik tot 19:30 wachten en anderhalf uur extra in Zhu Hai vind ik ook zeker geen slechte gedachte. Om 17:30 is alles rond en kan ik verder met uitchecken. Er wordt alvast een taxi voor me gehaald en als ik klaar ben staat deze voor de deur. Stap in en moet gaan... bah.
Onderweg is de taxi chauffeur alleen maar druk met bellen. Het verkeer doet hem niets en bij de t-splitsing aan de zee, snijdt hij zelfs nog een politie brommer af. Als dat maar goed gaat denk ik dan. Hij heeft alleen oor voor zijn telefoon, waardoor hij hard moet schreeuwen, want zijn raam staat vol open. Uiteindelijk ben ik om 17:40 bij de boot en als ik mijn ticket gekocht heb, kan ik gelijk in de rij voor de controle. Shit, vergeten een briefje in te vullen... Vergeet altijd de briefjes in te vullen die hier verplicht zijn. Willen je naw, etc gegevens hebben. Vraag me af of ze er echt iets mee doen of niet, maar toch. Vlug invullen en door de douane naar de boot.
Op de boot zit ik midden in de boot en kan dus niet naar buiten kijken. Er zitten te veel mensen om me heen en zie niets. Kan niet nog een laatste blik werpen op mijn Zhu Hai en in de richting van mijn wijk, Gongbei. Het is donker buiten en ik speel maar wat met mijn telefoon, kijk op de citymap van Hong Kong en kijk af en toe naar de tv die ergens 20 meter voor me, half achter een paal verscholen zit.
Terug in Hong Kong en op een bekende plaats. Drie jaar geleden en en drie weken geleden was ik vanaf hier nog vertrokken. Volg de borden en kom in een winkelcentrum uit. Komt me bekend voor, maar waar moet ik nu naar toe? De eerste de beste bewaker die ik tegen kom, verstaat geen Engels en dat in Hong Kong. Sta ik dan... en ga maar een kant op, op de gok. Kom uiteindelijk buiten aan en zie bussen. Kan naar links of naar rechts en neem de trappen naar rechts. Genoeg bussen, maar geen A nog iets... Ben er inmiddels achter dat bijna alle Citybussen beginnend met de letter A allemaal bij het vliegveld uit komen. Ik zoek alleen bus A11.
Na wat zoeken op straat kom ik iemand tegen die me verder kan helpen. Hij stuurt me terug het winkelcentrum in en moet dan bordjes volgen, om aan de andere kant van de straat uit te komen. Kan ik niet gewoon de trap hier weer naar boven nemen, waar ik net vandaan kwam? Nee, moest via het winkelcentrum. Ik loop de richting uit die me gewezen is en ga weer het winkelcentrum in. Volg de borden en kom uiteindelijk boven aan de trap uit, waar ik een kwartier eerder ook stond... kon toen naar links of rechts. Pfff... Loop nu maar naar links.
Als ik de straat over ben ga ik zo snel mogelijk weer naar beneden. Maar nu... sta ik in het doolhof dat Hong Kong heet, en waar het verkeer aan de verkeerde kant van de weg rijd. Het is donker en weet niet precies waar ik moet zijn. Kijk een paar keer goed rond en meen iets te herkennen van een half jaar geleden en begin die kant uit te lopen. Steek wegen over en loop honderden meters... en dan ja... zie een bushalte met een rood naamplaatje en dat is voor de citybus. Ben blij dat ik het heb kunnen vinden en als ik bij de halte ben zie ik bus A11 aankomen. Perfect timing en kan gelijk instappen.
Stap in en vraag de man wat het kost. 40 Hong Kong Dollars en laat ik dat nou net gepast hebben. Het gaat hier niet zo dat de busbediende geld heeft en anders met je kan afrekenen. Je koopt of een ticket of je moet gepast geld hebben. Ben blij dat ik net gepast geld heb. Anders had ik 100 Hong Kong Dollars er in moeten gooien, wat ik die middag nog in China nog op de straat als reserve had gewisseld voor Chinees geld. Ga zitten en laat mij vervoeren door het donkere Hong Kong dat soms oplicht van de verlichtte bruggen en hoge gebouwen. Bel nog even met Taiwan Peter en praten vlug even aan de telefoon. Mijn reis naar huis is nu echt begonnen.
Op het vliegveld aangekomen was ik veel te vroeg. Had nog vijf uur voor vertrek te gaan. Mijn koffer kon ik gelukkig al wel inchecken, zodat ik daar in ieder geval mooi vanaf was. Verder even wat wezen taxfree shoppen en mijn laatste uren lezend doorgebracht in tijdschriften die ik gekocht had voor ik naar China vertrok, voor als ik me mocht vervelen in China. Aangezien ik dat geen seconde gedaan heb, was ik niet aan lezen toe gekomen en kon ik mijn tijd nuttig vermaken.
Zit in de wachtruimte en er komen steeds meer Nederlanders erbij zitten. Het is een groep dat een groepsvakantie achter de rug heeft en de één vind zichzelf nog interessanter dan de ander. Gadver... walg er echt van en heb echt zoiets van ik ga ook weer naar huis. Kan weer verstaan wat men roept en wil het allemaal eigenlijk niet weten en horen. Geklets in de ruimte over niets. Wil het allemaal niet weten en gewoon lezen.
Voor mijn zit een stel. Ze vinden zichzelf wel geweldig. Echt walgelijk denk ik en voel me er niet bij thuis. Zou willen dat ik even Chinees was en niet uit datzelfde land kom als zij. Hun wachten net zoals ik tot bijna de hele rij personen weg is in het vliegtuig. Ik wil mijn tijd zoveel mogelijk rekken. Als de rij nagenoeg weg is sluit ik aan en zijn kruipen voor. Net Chinees... wat dat kunnen Chinezen er goed, voorkruipen. Er is iets mis met de tickets en de dame raakt plots in paniek. Druk in de weer dat ze bij de groep horen en veel bla, bla zonder dat ze medewerkster uit laten praten. Ze kijkt mij aan en met een stalen gezicht loop ik de slurf in... eigenschuld denk ik dan en inwendig lag ik me rot.
Stap het vliegtuig in, zonder enig spoor van het interessante stel. Het vliegtuig van Cathay Pacific ziet er weer piekfijn uit en neem plaats. Het is druk en er zijn vooral veel kinderen die erg onrustig zijn. Dat gaat een lange vlucht van bijna dertien uur worden vrees ik. Gelukkig kom ik goed aan slapen toe, al is de persoon naast me wel erg vervelend met zijn gedraai en gedoe, waardoor ik telkens wakker word.
De reis is voorbij voor ik het weet kom ik van de warmte weer thuis in de kou. Mijn vakantie zit er weer even op, mis het nu allemaal al weer en kijk nu al uit naar de volgende keer... Mijn koffer ligt nog ingepakt hier naast me, dus kan zo weer gaan.