Sinds gisteren heb ik weer even dat gevoel. Het gevoel dat ik nog altijd heb bij het zien en horen van dingen van China.
Zat gisteren naar Spoorloos van de KRO te kijken en kijk er normaal eigenlijk nooit echt naar, ondanks dat ik het echt een leuk programma vind. Stom toevallig komt er iets over China en ja, dan heb je me... dan zit ik aan de buis gekluisterd en kan ik niet meer los laten. Moet en zal het zien.
Tijdens het kijken zie je zoveel dingen die je gelijk herkent. Het leven, hoe het er uit ziet, hoe mensen zich kleden, denken, doen en handelen. Die paar woorden Chinees die je op tv voorbij hoort komen en die je kent en dus ook echt weet wat men echt zegt. Alles zo herkenbaar ook al is het intussen al weer vier jaar geleden dat ik terug gekomen ben van mijn acht maanden durende avontuur. Ben natuurlijk sindsdien wel een paar keer terug geweest.
Maar goed... even terug naar het gevoel. Dan zit ik weer met 'dat' gevoel. Iets dat ik gewoon niet kan los laten. Wil het allemaal zo graag delen, maar het stukje China is en blijft toch iets dat nog altijd alleen van mezelf is. Het is nog steeds iets van mij en mij alleen. Het speelt in mij, ik heb er gewoond, gewerkt en geleefd.
Gisteren kwam het tijdens de lunch op kantoor nog te sprake. Men kijkt nog steeds verbaasd en ben dan toch eigenlijk best wel trots op het feit dat ik de stap destijds gezet heb. Vooral omdat ik zelf weet wat het met gedaan heeft en hoe het me zo ontzettend verandert heeft uiteindelijk.
Uiteindelijk is het soms best lastig. Trots zijn, maar je tegelijk daarin ook alleen voelen. Het is zo moeilijk om goed duidelijk te maken wat ik er mee gemaakt, gezien en gedaan heb. Hoe alles er uit ziet. Hoe men reageert als ze me terug zien. Hoe ik reageer als ik oude bekenden weer zie of voor een oude school sta, waar ik les gegeven heb. Wat ik voel als ik oude dingen terug zie. Als ik op de berg sta waar ik over de stad uit kijk, zoals vroeger. Als ik naar de sloten kijken om dat ene rotsblok, waar ook ik, vier jaar geleden, doormiddel van een slotje mijn geluk voor eeuwig heb vast laten leggen. De boulevard en zee waar ik de sleutel van het slot in gegooid heb. Al dat soort dingen en al die herinneringen.
Ik heb dagboeken en ik heb foto’s... maar die benaderen de werkelijkheid en vooral het gevoel in mij bij lange na niet. Het beschrijft nooit helemaal wat ik van binnen voel.
Zat gisteren naar Spoorloos van de KRO te kijken en kijk er normaal eigenlijk nooit echt naar, ondanks dat ik het echt een leuk programma vind. Stom toevallig komt er iets over China en ja, dan heb je me... dan zit ik aan de buis gekluisterd en kan ik niet meer los laten. Moet en zal het zien.
Tijdens het kijken zie je zoveel dingen die je gelijk herkent. Het leven, hoe het er uit ziet, hoe mensen zich kleden, denken, doen en handelen. Die paar woorden Chinees die je op tv voorbij hoort komen en die je kent en dus ook echt weet wat men echt zegt. Alles zo herkenbaar ook al is het intussen al weer vier jaar geleden dat ik terug gekomen ben van mijn acht maanden durende avontuur. Ben natuurlijk sindsdien wel een paar keer terug geweest.
Maar goed... even terug naar het gevoel. Dan zit ik weer met 'dat' gevoel. Iets dat ik gewoon niet kan los laten. Wil het allemaal zo graag delen, maar het stukje China is en blijft toch iets dat nog altijd alleen van mezelf is. Het is nog steeds iets van mij en mij alleen. Het speelt in mij, ik heb er gewoond, gewerkt en geleefd.
Gisteren kwam het tijdens de lunch op kantoor nog te sprake. Men kijkt nog steeds verbaasd en ben dan toch eigenlijk best wel trots op het feit dat ik de stap destijds gezet heb. Vooral omdat ik zelf weet wat het met gedaan heeft en hoe het me zo ontzettend verandert heeft uiteindelijk.
Uiteindelijk is het soms best lastig. Trots zijn, maar je tegelijk daarin ook alleen voelen. Het is zo moeilijk om goed duidelijk te maken wat ik er mee gemaakt, gezien en gedaan heb. Hoe alles er uit ziet. Hoe men reageert als ze me terug zien. Hoe ik reageer als ik oude bekenden weer zie of voor een oude school sta, waar ik les gegeven heb. Wat ik voel als ik oude dingen terug zie. Als ik op de berg sta waar ik over de stad uit kijk, zoals vroeger. Als ik naar de sloten kijken om dat ene rotsblok, waar ook ik, vier jaar geleden, doormiddel van een slotje mijn geluk voor eeuwig heb vast laten leggen. De boulevard en zee waar ik de sleutel van het slot in gegooid heb. Al dat soort dingen en al die herinneringen.
Ik heb dagboeken en ik heb foto’s... maar die benaderen de werkelijkheid en vooral het gevoel in mij bij lange na niet. Het beschrijft nooit helemaal wat ik van binnen voel.