Gisteren zat ik weer aan de buis gekluisterd en te kijken naar Spoorloos. Het tweede deel over het Chinees geadopteerde meisje kwam op tv wilde ik toch even zien. Vond het tweede deel alleen iets tegenvallen ten opzichte van het eerste deel.
Hoe dan ook… opeens ga ik weer zitten denken aan wat er allemaal gebeurt is toen ik er woonde maar vooral de laatste paar keer dat ik er naartoe gegaan ben. De op één na laatste keer een pool leren kennen waarmee ik mijn tijd in Hong Kong doorgebracht heb, terwijl we op ons visum voor China zaten te wachten.
De laatste keer dat ik er was, was ik alleen en heb ik in de Ierse pub gezeten, die ik nog kende van de vorige keer. De hamburger die ik er bestelde was er niet te eten zeg. Pfff, maar je moet iets he, als je zit te wachten op je visum en niet weg kunt. Moest dus vanmorgen opeens ook denken aan dat ik in slaap gevallen was op de bankjes bij het visum bureau. De dame van het bureau moest me toen nog wakker schudden.
Als ik daar aan denk, denk ik ook gelijk weer aan de keer ervoor dat ik de hele nacht op het vliegveld op de bankjes heb liggen slapen. Comfortabel was het zeker niet met de benen op de koffer en een kart trofee tussen mijn benen in geklemd, maar een leuke herinnering is het wel. Mooie herinneringen en dat alles met dan aan Spoorloos...
Hoe dan ook… opeens ga ik weer zitten denken aan wat er allemaal gebeurt is toen ik er woonde maar vooral de laatste paar keer dat ik er naartoe gegaan ben. De op één na laatste keer een pool leren kennen waarmee ik mijn tijd in Hong Kong doorgebracht heb, terwijl we op ons visum voor China zaten te wachten.
De laatste keer dat ik er was, was ik alleen en heb ik in de Ierse pub gezeten, die ik nog kende van de vorige keer. De hamburger die ik er bestelde was er niet te eten zeg. Pfff, maar je moet iets he, als je zit te wachten op je visum en niet weg kunt. Moest dus vanmorgen opeens ook denken aan dat ik in slaap gevallen was op de bankjes bij het visum bureau. De dame van het bureau moest me toen nog wakker schudden.
Als ik daar aan denk, denk ik ook gelijk weer aan de keer ervoor dat ik de hele nacht op het vliegveld op de bankjes heb liggen slapen. Comfortabel was het zeker niet met de benen op de koffer en een kart trofee tussen mijn benen in geklemd, maar een leuke herinnering is het wel. Mooie herinneringen en dat alles met dan aan Spoorloos...